Кард девонае ба чоҳи нигоҳ

کرد دیوانه‌ای به چاه نگاه

Акси худро бидид дар таҳи чоҳ

عکس خود را بدید در ته چاه

Сангии афтодаи бад ба роҳи андар

سنگی افتاده بد به راه اندر

Ҳашт он сангро ба чоҳи андар

هشت آن سنگ را به چاه اندر

Мардуми шаҳри ранҷҳо бурданд

مردم شهر رنج‌ها بردند

То ки он сангро бароварданд

تا که آن سنگ را برآوردند

Туе он санги аўФтодаҳ ба чоҳ

تویی آن سنگ اوفتاده به چاه

Оқилон дар ту мекунанд нигоҳ

عاقلان در تو می‌کنند نگاه

Вақт бисёр кард бояд сарф

وقت بسیار کرد باید صرف

То бурунат кашид аз он чаҳ жарф

تا برونت کشید از آن چه‌ ژرف

Падарати фитна буду модари шар

پدرت فتنه بود و مادر شر

Неки Монӣ ба модар ва ба падар

نیک مانی به مادر و به پدر

Ҳар ки зии мардумони вҷиаҳ буд

هر که زی‌ مردمان وجیه بود

Зии ту патёрау карӣа буд

زی تو پتیاره‌ و کریه بود

Ваон ки назд ту обрӯ дорад

وان که نزد تو آبرو دارد

Дасти пеши касон ба рӯ дорад

دست پیش کسان به رو دارد

Ваа чаҳ хуш гуфт Авестоади тариқ

وه چه خوش گفت اوستاد طریق

Зоди сарви ҳдиқаҳи таҳқиқ

زاد سرو حدیقهٔ تحقیق

« кодмӣ чун бдошти даст аз сят

«کآدمی‌چون بداشت دست از صیت

Ҳар чаҳ хоҳӣ бикун ки Фоснъи шят »

هر چه‌خواهی‌ بکن که‌ فاصنع‌ شیت‌»