Буд Маҳмӯди Зобулстонӣ

بود محمود زابلستانی

Бандаи зодии чунон ки май доне

بنده زادی چنان که می‌دانی

Падарашро кас аз бадии андом

پدرش را کس از بدی اندام

Нахарид он замон ки буд ғулом

نخرید آن زمان که بود غلام

Гашти Маҳмӯди ҳам нишони падар

گشت محمود هم‌نشان پدر

Зард рӯйу дарозу бдмнзр

زرد روی و دراز و بدمنظر

Чун ки шуд сят ӯ блндоҳнк

چون که شد صیت او بلندآهنک

Ваз хуросон гирифт то лаби гунг

وز خراسان گرفت تا لب گنگ

Хештанро яке дроинаҳ дид

خویشتن را یکی درآینه دید

Зиштии хешро муъоина дид

زشتی خویش را معاینه دید

Гуфт рӯзии вазири доно ро

گفت روزی وزیر دانا را

Ки бад омад з рӯй мо , мо ро

که بد آمد ز روی ما، ما را

Зрдрўиӣ ба рӯй мо бад кард

زردرویی به روی ما بد کرد

Натавон лек шиква аз худ кард

نتوان لیک شکوه از خود کرد

Подшаҳро сбоҳтӣ бояд

پادشه را صباحتی باید

Ки бадви меҳри халқи бгроид

که بدو مهر خلق بگراید

эй дрбғои казин дижам рӯем

ای دربغا کزین دژم رویم

Накушуд меҳр мардумон сӯем

نکشد مهر مردمان سویم

Гуфт бо ӯ вазири равшани рой

گفت با او وزیر روشن‌رای

Боди пояндаи умри борхдоӣ

باد پاینده عمر بارخدای

Чораи ин димомати осони сет

چاره این دمامت آسان‌ست

Худ алоҷаш ба даст султонаст

خود علاجش به دست سلطانست

Пеши ин рангу пеши ин рухсор

پیش این رنگ و پیش این رخسار

Парда баркаш зи дасти гавҳарбор

پرده برکش ز دست گوهربار

Ганҷат окандаасту дахли фарох

گنجت آکنده است و دخل فراخ

Кишварати паҳну лашгарати густох

کشورت پهن و لشگرت گستاخ

Хештанро ба ганҷ номӣ кун

خویشتن را به گنج نامی کن

Дар бар мардумон гиромӣ кун

در بر مردمان گرامی کن

Бо зари сурхи сурхи рӯи гардӣ

با زر سرخ سرخ‌رو گردی

Зари накӯи бахш то накӯи гардӣ

زر نکو بخش تا نکو گردی

Аз карами халқи дрпзирндт

از کرم خلق درپذیرندت

Рӯ карам кун ки дӯсти гирндт

رو کرم کن که دوست گیرندت

Подшаҳ гуфта вазир шунид

پادشه گفته وزیر شنید

Ҷӯаду эҳсони бикрад ва шуд ҷовид

جود و احسان بکرد و شد جاوید