Пас раҳи нумраи ду паймӯдам
پس ره نمرهٔ دو پیمودم
Зон ки худ роҳро балад будам
زان که خود راه را بلد بودم
Истодам ба пеши он даргоҳ
ایستادم به پیش آن درگاه
Чаҳ дарӣ , лои илоҳи алои аллоҳ !
چه دری، لا اله الا الله!
Дахмае тангу сўбаҳи сӯй ва намӯр
دخمهای تنگ و سوبهسوی و نمور
Вондри он дахма чанд зинда ба гӯр
واندر آن دخمه چند زندهبهگور
Ҳар яке дар кричаҳ эй дилтанг
هر یکی در کریچهای دلتنگ
Баста бар рӯишони дарӣ чун санг
بسته بر رویشان دری چون سنگ
Дошт даҳлезӣ ва бар он даҳлез
داشت دهلیزی و بر آن دهلیز
Буд бастаи дарии зи оҳан низ
بود بسته دری ز آهن نیز
Ба дарун рафтам аз ҳамон дар , ман
به درون رفتم از همان در، من
Ки бидам рафтаи бори дигар , ман
که بدم رفته بار دیگر، من
Гирди баргаштам аз яке раҳрав
گرد برگشتم از یکی رهرو
Пеши симиҷӣ ки буд маскани нав
پیش سمجی که بود مسکن نو
Бар дар нумраи як устодам
بر در نمرهٔ یک استادم
Ваон қлоўўрро фиристодам
وان قلاوور را فرستادم
То бигӯед з хонаам борӣ
تا بگوید ز خانهام باری
Бистари оранду фаршу ноҳорӣ
بستر آرند و فرش و ناهاری
Пас нигаҳ кардам андари он долон
پس نگه کردم اندر آن دالان
Дидам онҷои гуруҳе аз ёрон
دیدم آنجا گروهی از یاران
Ҳаряки устодаи гӯшае хаста
هریک استاده گوشهای خسته
Чанд тан дар ба рӯишони баста
چند تن در به رویشان بسته
Мейри махсӯси Калҳуру хусрав
میر مخصوص کلهر و خسرو
Чанде аз дӯстони куҳнау нав
چندی از دوستان کهنه و نو
Шуда ҳар як ба дайгарии мأнўс
شده هر یک به دیگری مأنوس
Панҷ шаш сол ҳар яке маҳбӯс
پنج شش سال هر یکی محبوس
Мирклҳр намӯд аз сахтӣ
میرکلهر نمود از سختی
Нола , вази рӯзгори бадбахтӣ
ناله، وز روزگار بدبختی
Гуфт шаш сол будам андари банд
گفت شش سال بودم اندر بند
Чори дигар бар ӯ броФзўднд
چار دیگر بر او برافزودند
Чун шавад марди лашгарии қозӣ
چون شود مرد لشگری قاضی
Шавад инсони зи қозӣони розӣ
شود انسان ز قاضیان راضی
Кулбаи аҳди пешро дидам
کلبهٔ عهد پیش را دیدم
Хӯрдам онҷои ноҳор ва хобидам
خوردم آنجا ناهار و خوابیدم
Зоҳиран тоза ҳимматӣ карданд
ظاهراً تازه همتی کردند
Ваон қафасро маримматӣ карданд
وان قفس را مرمتی کردند
Пок ва бегирду обу ҷору буд
پاک و بی گرد و آب و جارو بود
Мбрзш низ пок ва бебӯ буд
مبرزش نیز پاک و بیبو بود
Ҳону ҳон то магар напиндорӣ
هان و هان تا مگر نپنداری
Ки атоқисти хубу гачи корӣ
که اطاقیست خوب و گچکاری
Арзу тӯлаш чу тангнои адам
عرض و طولش چو تنگنای عدم
Се қадами тӯл буд дар ду қадам
سه قدم طول بود در دو قدم
Беҳтар аз зинда дар чунин марқад
بهتر از زنده در چنین مرقد
Он ки мурдаасту хуфтаи зери лаҳад
آن که مرده است و خفته زیر لحد
Набӯд кори мурда ҷунбидан
نبود کار مرده جنبیدن
Нест муҳтоҷ хӯрдану ридн
نیست محتاج خوردن و ریدن
Ҳаст , то ҳаст одамии зинда
هست، تا هست آدمی زنده
Гоҳи ҷанбндаи гоҳи ризндаҳ
گاه جنبنده گاه ریزنده
Одат одамӣаст омезиш
عادت آدمی است آمیزش
Хуру хФтору ҷунбишу хезиш
خور و خفتار و جنبش و خیزش
Ин ҳама дар яке кричаҳи танг
این همه در یکی کریچهٔ تنگ
Гуфтанаш низ ҳаст мояи нанг
گفتنش نیز هست مایهٔ ننگ
Бо башари ҳеҷ кас накарда чунин
با بشر هیچ کس نکرده چنین
Ҳайвон низ нест дархури ин
حیوان نیز نیست درخور این
Буд андари замонаҳои қадим
بود اندر زمانههای قدیم
Гоҳ гоҳе чунин азоб ?илем
گاهگاهی چنین عذاب الیم
Лек дар давраи тамаддуну дайн
لیک در دورهٔ تمدن و دین
Бо башар кас накардааст чунин
با بشر کس نکرده است چنین
Тозаи ин ҷойгоҳ аҳрор аст
تازه این جایگاه احرار است
Вой аз онҷо ки ҷой ашрор аст
وای از آنجا که جای اشرار است