Ин чунин буд Аҳмади қоҷор

این چنین بود احمد قاجار

Шоҳи машрӯта буд ва кам озор

شاه مشروطه بود و کم آزار

Ончии зар моҳиёна бигирифтӣ

آنچه زر ماهیانه بگرفتی

Маблағӣ зон ба ганҷи бнҳФтӣ

مبلغی زان به گنج بنهفتی

Додмши ман ба навбаҳори басӣ

دادمش من به نوبهار بسی

Панд чун дар шоҳвори басӣ

پند چون دُرّ شاهوار بسی

Гуфтам он шаҳ ки танги чашм буд

گفتم آن شه که تنگ‌چشم بود

Дили мардуми азу ба хашм буд

دل مردم ازو به خشم بود

Чун дил халқ шуд ба хашм аз шоҳ

چون دل خلق شد به خشم از شاه

Зудаш аз гоҳ афкананд ба чоҳ

زودش از گاه افکنند به چاه

Чун раияти з шаҳ шавад ранҷа

چون رعیت ز شه شود رنجه

Гардадаш сусти зӯри сарпанҷа

گرددش سست زور سرپنجه

ё раоё шаванд биравӣ чир

یا رعایا شوند بروی چیر

ё сипоҳӣ бар ӯ шаванд далер

یا سپاهی بر او شوند دلیر

Пели зӯрӣу тези чанголӣ

پیل زوری و تیز چنگالی

Накунад чораи бади иқболӣ

نکند چارهٔ بد اقبالی

Нишниду малули гашт аз ман

نشنید و ملول گشت از من

Дид бар ман ба дидаи душман

دید بر من به دیدهٔ دشمن

Ман аз он рӯзи дами фурӯи бастам

من از آن روز دم فرو بستم

Диргаҳи лаби зи гуфтугӯи бастам

دیرگه لب ز گفتگو بستم

Халқ аз ӯ як ба як нФўр шуданд

خلق از او یک به یک نفور شدند

Давр буданд , боз давр шуданд

دور بودند، باز دور شدند

Рӯз май ҷусти хасми фарзона

روز می‌جست خصم فرزانه

Токанд бозиӣии дарин хона

تاکند بازیئی درین خانه

Дид чун халқро зи шоҳи барӣ

دید چون خلق را ز شاه بری

Бозиӣӣ кард баҳри шоҳи барӣ

بازیئی کرد بهر شاه بری

Рух ниҳон карду асб тозӣ кард

رخ نهان کرد و اسب تازی کرد

Бо шаҳи оғози пел бозӣ кард

با شه آغاز پیل‌بازی کرد

Зад вазирони шоҳро ба замин

زد وزیران شاه را به زمین

Сохт аз худ пиёдаи фарзин

ساخت از خود پیادهٔ فرزین

Мот шуд шоҳи мо дар аввали даст

مات شد شاه ما در اول دست

Ва он пиёда ба ҷой шоҳ нишаст

و آن پیاده به‌جای شاه نشست

Шоҳи мо бади заъифу сусти ниҳод

شاه ما بد ضعیف و سست‌نهاد

Мо парокандау ҳарифи устод

ما پراکنده و حریف استاد

Дили шаҳ буд хуш ба симу зараш

دل‌ شه بود خوش به سیم و زرش

Ваз раият надошт дили хабараш

وز رعیت نداشت دل خبرش

Гуфт дар ғарб агар кулами корам

گفت در غرب اگر کلم کارم

Ба ки дар шарқ тоҷ бигзорам

به که در شرق تاج بگذارم

Лоҷарам рафт хосру мағлуб

لاجرم رفت خاسر و مغلوب

Ахтараши ҳам ба ғарб кард ғуруб

اخترش هم به غرب کرد غروب

Шаҳ чу аз ҳар ҷиҳат тамом ояд

شه چو از هر جهت تمام آید

Амр ӯро замона ром ояд

امر او را زمانه رام آید

Вар буд шоҳи ноқис аз муншӣ

ور بود شاه ناقص از منشی

ё фузун бошад андрўи равишӣ

یا فزون باشد اندرو روشی

Шоҳяш ҳар чаҳ устувор буд

شاهیش هر چه استوار بود

Аз ҳамон роҳи рахна дор шавад

از همان راه رخنه‌دار شود

Шаҳгараш сӯъи занни мудом буд

شه گرش سوء ظن مدام بود

Зиндагонӣ бар ӯ ҳаром буд

زندگانی بر او حرام بود

Вгрши ҳасани занн тамом уфтад

وگرش حسن ظن تمام افتد

Аз раҳи донае ба дом уфтад

از ره دانه‌ای به دام افتد

Ҷӯади биҳд , кунад ба фақри дучор

جود بیحد، کند به فقر دچار

Бухлу имсок , хории оради бор

بخل و امساک‌، خواری آرد بار

Кибру нихват аду кунад эҷод

کبر و نخوت عدو کند ایجاد

Вази тавозуъ ҷирӣ шаванд оҳод

وز تواضع جری شوند آحاد

Лаҳви доим сақил созад хӯн

لهو دایم ثقیل سازد خون

Сиқл пайваста мекашад ба ҷунун

ثقل پیوسته می کشد به جنون

Афву иғмоз чун з ҳад гузарад

عفو و اغماض چون ز حد گذرد

Ҷурми афрод аз адад гузарад

جرم افراد از عدد گذرد

Подшаҳи ков ба халқ кин дорад

پادشه کاو به خلق کین دارد

Хешро рӯзу шаб ғамин дорад

خویش را روز و شب غمین دارد

Кӣнау қаҳр чун шавад афзӯн

کینه و قهر چون شود افزون

Равад умед аз миёнаи бурун

رود امید از میانه برون

Гар касе кард як хато ногоҳ

گر کسی کرد یک خطا ناگاه

Чун надорад умеди афви зи шоҳ

چون ندارد امید عفو ز شاه

Сад хато мекунад фузуни зи нахуст

صد خطا می‌کند فزون ز نخست

Хӯн кунад ҳар ки даст аз ҷони шаст

خون کند هر که دست از جان شست

Шаҳи қаҳҳору хусрави хўнриз

شه قهار و خسرو خونریز

Равад онҷо ки нодиру парвиз

رود آنجا که نادر و پرویز

Кӣнаи ҷӯии зи шаҳ раво набӯд

کینه‌جویی ز شه روا نبود

Кӣнаи ҷӯ ба ки подшоҳ набӯд

کینه‌جو به که پادشاه نبود

Ҳркро нест қасди Подшаҳӣ

هرکرا نیست قصد پادشهی

Сазадашгар навиди афви диҳӣ

سزدش گر نوید عفو دهی

Хусравоне ки оқибат санҷанд

خسروانی که عاقبت سنجند

Аз насиҳатгарон наме ранҷанд

از نصیحتگران نمی‌رنجند

Чира чун бим бромид ояд

چیره چون بیم برامید آید

Он замони душманӣ падед ояд

آن زمان دشمنی پدید آید

Вагар умеди чираи гашт ба бим

وگر امید چیره گشت به بیم

Хоҷа гардад ба бандагони таслим

خواجه گردد به بندگان تسلیم

Дошт бояд ба макру фани ҷоўбд

داشت باید به مکر و فن جاوبد

Халқро дар миёни биму умед

خلق را در میان بیم و امید

Лутф кун он киро ба ту қаҳр аст

لطف کن آن که را به تو قهر است

Қаҳр заҳраст влтФ позҳр аст

قهر زهر است‌ولطف‌پازهر است