Омад Урдӣбиҳишт , эй соқӣ

آمد اردیبهشت‌، ای ساقی

Исфаҳон шуд биҳишт , эй соқӣ

اصفهان شد بهشت‌، ای ساقی

Он биҳиштӣ ки гум шуд аз дунё

آن بهشتی که گم شد از دنیا

Ҳар ба солии маӣ , шавад пайдо

هر به سالی مهی‌، شود پیدا

Ваон ма Урдӣбиҳишт бошаду бас

وان مه اردیبهشت باشد و بس

Исфаҳон чун биҳишт бошаду бас

اصفهان چون بهشت باشد و بس

Ҷинати адану равзаи ризвон

جنت عدن و روضهٔ رضوان

Ҳаст Урдӣбиҳишти асФоҳон

هست اردیبهشت اصفاهان

Офтобии латиф ва ҳар рӯза

آفتابی لطیف و هر روزه

Осмонӣ чу ташти фирӯза

آسمانی چو طشت فیروزه

Тоқу айвону гунбаду кошӣ

طاق و ایوان و گنبد و کاشی

Шаҳрро карда пари зи наққошӣ

شهر را کرده پر ز نقاشی

Нақшаҳо ҳарчӣ хубу дилкаш тар

نقشه‌ها هرچه خوب و دلکش‌تر

Нақши Урдӣбиҳишт аз он хуштар

نقش اردیبهشت از آن خوشتر

Гули шаби Буши пари пару пурпушт

گل شب بوش پُر پَر و پرپشت

Ёсаши анбӯҳу атласяши дурушт

یاسش انبوه و اطلسیش درشت

Бози ҳам суҳбат аз гул омад пеш

باز هم صحبت از گل آمد پیش

Ва аўФтодм ба ёди гулшани хеш

و اوفتادم به یاد گلشن خویش

Шудаам ин сафари ман аз ҷони сайр

شده‌ام این سفر من از جان سیر

Лек кӣ гирдам аз сафоҳони сайр

لیک کی گردم از صفاهان سیر

Даст аз ҷони ҳамеи тавон шустан

دست از جان همی توان شستن

Вази сафоҳон наме тавон шустан

وز صفاهان نمی‌توان شستن

Гули осоишам ба бор омад

گل آسایشم به بار آمد

Тилигрофии з шаҳриёр омад

تلگرافی ز شهریار آمد

Хирқа жандаам руфӯ карданд

خرقهٔ ژنده‌ام رفو کردند

Ҷурм нокардаам афв карданд

جرم ناکرده‌ام عفو کردند

Қосими сувари шарҳи ҳоли маро

قاسم صور شرح حال مرا

Кард анҳӣ ба ҳайати вузаро

کرد انهی به هیئت وزرا

Шуд фурӯғии шафиъам аз сари меҳр

شد فروغی شفیعم از سر مهر

Суди бростони хсрўчҳр

سود برآستان خسروچهر

Дар ниҳон бо « шиква » шуд ҳамдаст

در نهان با «‌شکوه‌» شد همدست

Бар хусрави шафоатии пайваст

بر خسرو شفاعتی پیوست

Номаи ман ба пешгоҳ расед

نامهٔ من به پیشگاه رسید

Шарҳи ҳолам ба арз шоҳ расед

شرح حالم به عرض شاه رسید

Хостандам зи шаҳри асФоҳон

خواستندم ز شهر اصفاهان

Ин чунинаст одати шоҳон

این چنین است عادت شاهان

Гарчи давлати ризои ман май ҷуст

گرچه دولت رضای من می‌جست

Илтизомии з ман гирифт нахуст

التزامی ز من گرفت نخست

Ки ба рай инзиво кунам пеша

که به ری انزوا کنم پیشه

Накунам дар сиёсати андеша

نکنم در سیاست اندیشه

Ончӣ гуфтанд србср додам

آنچه گفتند سربسر دادم

Меҳру имзоӣ хеш биниҳодам

مهر و امضای خویش بنهادم

Раҳ Теҳрон гирифтам андари пеш

ره تهران گرفتم اندر پیش

То шавам мунзавӣ ба хонаи хеш

تا شوم منزوی به خانهٔ خویش