Пешкори аҳримани деви фиреб

پیشکار اهرمن دیو فریب

Ханд хандон бо ду чашмони уреб

خند خندان با دو چشمان اریب

Худӣ аз фирӯза бар сари шоҳвор

خودی از فیروزه بر سر شاهوار

Ткмаҳи зар бар қабои зарнигор

تکمهٔ زر بر قبای زرنگار

Ҷумлагии зиборху ороста

جملگی زیبارخ و آراسته

Рухи зи дӯда , гесувони пероста

رخ ز دوده‌، گیسوان پیراسته

Ҳадяҳоу лавҳаҳо бар рӯй даст

هدیه‌ها و لوحه‌ها بر روی دست

Ду канизак бо ду чашми ним маст

دو کنیزک با دو چشم نیم‌مست

Барниҳод он ҳадяҳо дар пешгоҳ

برنهاد آن هدیه‌ها در پیشگاه

Пас замин бӯсед пеши подшоҳ

پس زمین بوسید پیش پادشاه

Зон сипас он номаҳоро баргушод

زان سپس آن نامه‌ها را برگشاد

Шоҳи шоҳонро ба хӯбӣ кард ёд

شاه شاهان را به خوبی کرد یاد

Пас якояки номаҳоро барграфт

پس یکایک نامه‌ها را برگرفت

Хонданӣ бо лаҳн чинӣ даргирифт

خواندنی با لحن چینی درگرفت

Шаҳ ба мешайъ гуфт бошад тарҷумон

شه به میشی گفت باشد ترجمان

Тарҷумони устоди пеш нома хон

ترجمان استاد پیش نامه‌خوان

Хостаи бонӯи зи пӯри аўшҳнг

خواسته بانو ز پور اوشهنگ

Ақди сулҳу расми меҳру марги ҷанг

عقد صلح‌ و رسم‌ مهر و مرگ جنگ

Шоҳи шоҳони шаҳриёри ҳӯшманд

شاه شاهان شهریار هوشمند

Деви девонро раҳо созад зи банд

دیو دیوان را رها سازد ز بند

Дар ивази малики Тухористону ҳинд

در عوض ملک تخارستان و هند

Нимрўзу зобулу макрону санад

نیمروز و زابل و مکران و سند

Бод зон подшоҳу лашкараш

باد زانِ پادشاه و لشکرش

То абади ободи бодои кишвараш

تا ابد آباد بادا کشورش

Подшаҳ фармуд то хон оваранд

پادشه فرمود تا خوان آورند

Гӯшти бирён , пеш меҳмон оваранд

گوشت بریان‌، پیش مهمان آورند

Зон сипас фармуд мишоро ки гӯй

زان سپس فرمود میشارا که گوی

Кин суханҳоро набошад ранг ва рӯй

کاین‌ سخن‌ها را نباشد رنگ‌ و روی

Аҳримани хасми худо ва одамӣ аст

اهرمن خصم خدا و آدمی است

Аҳриманро рӯй астхлос нест

اهرمن‌ را روی استخلاص نیست

Гарчи худ бемаргу ҷовидон буд

گرچه‌ خود بی‌مرگ ‌و جاویدان بود

Лек ҷовидони дарин зиндон буд

لیک جاویدان درین زندان بود

Бонӯ ар дорад сари сулҳу вифоқ

بانو ار دارد سر صلح و وفاق

Аз паии дидори мо бандад натоқ

از پی دیدار ما بندد نطاق

Худ ба пой хеш ояд пеши мо

خود به پای خویش آید پیش ما

То ки гардад рои неки андеши мо

تا که گردد رای نیک‌اندیش ما

Зони ҳадоё шоҳ наситад ҳеҷ чиз

زآن هدایا شاه نستد هیچ چیز

Ғайри он гардӯнау асбу каниз

غیر آن گردونه و اسب و کنیز

Кин ҳадоёи мари маро дар хӯрд нест

کاین ‌هدایا مر مرا در خورد نیست

Ҷомаи дебои либос мард нест

جامهٔ دیبا لباس مرد نیست

Меҳри равшани мари маро ёригар аст

مهر روشن مر مرا یاریگر است

Раҳбари пайкору пушт лашкар аст

رهبر پیکار و پشت لشکر است

Мари маро ёрӣ кунад рухшандаи меҳр

مر مرا یاری کند رخشنده مهر

То кунам гетӣ ба гурзи говчеҳр

تا کنم گیتی به گرز گاوچهر

Хост то посухи гузоради деви хашм

خواست تا پاسخ گزارد دیو خشم

Дев озаш бингаред аз зери чашм

دیو آزش بنگرید از زیر چشم

Ҷумлаи девон дар буриш зону заданд

جمله دیوان در برش زانو زدند

Ҳадя ҳо бардошта берун шуданд

هدیه‌ها برداشته بیرون شدند

Гашташони шидспи мӯбади раҳнамӯн

گشتشان شیدسپ موبد رهنمون

Баради девонро аз он хандақи бурун

برد دیوان را از آن خندق برون

Мешайъу мишоиаҳ низ аз назд шоҳ

میشی و میشایه نیز از نزد شاه

Бо паёмии дилнишини ҷустанди роҳ

با پیامی دلنشین جستند راه