Моиему дилии зи ишқи сад чок
ماییم و دلی ز عشق صد چاک
Ошӯби сипеҳру офати хок
آشوب سپهر و آفت خاک
Чун рой мнозът намоем
چون رای منازعت نماییم
Чанбар аз чархи бргшоиим
چنبر از چرخ برگشاییم
Аз панҷаи мо ҷаҳон , ҷаҳон нест
از پنجهٔ ما جهان، جهان نیست
Вази дидаи мо ниҳон , ниҳон нест
وز دیدهٔ ما نهان، نهان نیست
Мо рост ба хастагони роҳӣ
ما راست به خستگان راهی
Мо рост ба бастагони кмоҳӣ
ما راست به بستگان کماهی
Сад оинаи ҷаҳони намое
صد آینهٔ جهاننمایی
Сад нохунаи гиреҳи гушойӣ
صد ناخنهٔ گرهگشایی
Дар кунҷ шикастагӣ нишаста
در کنج شکستگی نشسته
Дар бар рухи интизори баста
در بر رخ انتظار بسته
Бастаи раҳи пўиаҳ ,у осмони пўӣ
بسته ره پویه، و آسمان پوی
Дар хонаи хештани ҷаҳонҷӯй
در خانهٔ خویشتن جهانجوی
Дар дили ду ҳазор ғами наҳуфта
در دل دو هزار غم نهفته
Як ҳарфи азон ба кас нагуфта
یک حرف ازآن به کس نگفته
Сад раҳ зада панҷ навбат дод
صد ره زده پنج نوبت داد
Дар ҳафт иқлӣму чори бунёд
در هفت اقلیم و چار بنیاد
Аз дидаи тариқ дил бибаста
از دیده طریق دل ببسته
Вази ашги равон ба гул нишаста
وز اشگ روان به گل نشسته
Аз бори фироқ , чифта чун ток
از بار فراق، چفته چون تاک
Вотш зада зоби дида бар хок
وآتش زده زآب دیده بر خاک
Онон ки дилӣ чун ганҷашон буд
آنان که دلی چون گنجشان بود
Ҷони хастаи дарду ранҷашон буд
جانخستهٔ درد و رنجشان بود
Мо низ қарини дард ва ранҷем
ما نیز قرین درد و رنجیم
Лекин морем худ , на ганҷем
لیکن ماریم خود، نه گنجیم
эй ганҷи дилон ҳикмат андӯз
ای گنجدلان حکمتاندوز
Мори аФсоёни кимиё туз
مار افسایان کیمیا توز
Морбм ва ба муҳра хасм хешем
ماربم و به مهره خصم خویشیم
Ҷумлаи сар ва бен шрнг ва нешем
جمله سر و بن شرنگ و نیشیم
Морему ҳавои ганҷи доим
ماریم و هوای گنج دایم
Чун моргзидаҳ ранҷ дорем
چون مارگزیده رنج داریم