з бас гуфтанд Эрон беҳисоб аст
ز بس گفتند ایران بیحساب است
з бас гуфтанд Эронӣ хароб аст
ز بس گفتند ایرانی خراب است
з бас гуфтанд ин миллат фузуланд
ز بس گفتند این ملت فضولند
з бас гуфтанд ин мардуми ҷҳўлнд
ز بس گفتند این مردم جهولند
з бас гуфтанд миллат ҷон надорад
ز بس گفتند ملت جان ندارد
Марӣзи мамлакат дармон надорад
مریض مملکت درمان ندارد
Кунун пар гашта гӯши мо аз ин соз
کنون پر گشته گوش ما از این ساز
Дигар набӯд асар дар ҳеҷ овоз
دگر نبود اثر در هیچ آواز
Табибоне ки доноён розанд
طبیبانی که دانایان رازند
Марӣзонро зи дард огаҳ насозанд
مریضان را ز درد آگه نسازند
Нгўинди ин марази саъб ва хатир аст
نگویند این مرض صعب و خطیر است
Дриғокоини марӣз аз умр сайр аст
دریغاکاینمریضاز عمر سیر است
Нгўбнди оҳ эй бечораи нохуш
نگویند آه ای بیچاره ناخوش
Ту имшаби марди хоҳӣ , соъати шаш
تو امشب مرد خواهی،ساعتشش
Агар хӯн ояд аз ҳалқаш , бишӯйанд
اگر خون آید از حلقش، بشویند
Вагар набзаши шўдкоҳл , нгўинд
وگر نبضش شودکاهل، نگویند
Бигӯяндаш мабош ин қадари маръӯб
بگویندش مباش اینقدر مرعوب
Муҳайёи шокаи фардо май шӯии хуб
مهیا شوکه فردا میشوی خوب
Взпни сӯ , даст бар дармон гушойанд
وزپن سو، دست بر درمان گشایند
з рӯй илми дирамонаши намоянд
ز روی علم درمانش نمایند
Чу дардаши гўбӣ ва дармон нагӯйӣ
چو دردش گوبی و درمان نگویی
Яқин май дони ту ъзроӣил ӯе
یقین میدان تو عزرائیل اویی
Табибоне ки дар болин моянд
طبیبانی که در بالین مایند
Ба ъзроӣили даллолии намоянд
به عزرائیل دلالی نمایند
Чу тбхолӣ занад аз ғилзати хӯн
چو تبخالی زند از غلظت خون
Бигӯянд оҳ тоъӯнаст , тоъӯн
بگویند آه طاعون است، طاعون
Гар астФроғкии бенанд дар мо
گر استفراغکی بینند در ما
Бигӯянд ох « клро » вох « клро »
بگویند آخ « کلرا» واخ « کلرا»
Чунин гӯйанд то онгаҳ ки бемор
چنین گویند تا آنگه که بیمار
Бибозад дил , биафтад хастау зор
ببازد دل، بیفتد خسته و زار
На худ як лаҳза дирамонаш пазиранд
نه خود یکلحظه درمانش پذیرند
Вагар дармон кунӣ дастат бигиранд
وگر درمان کنی دستت بگیرند
Табибони ватани зини соз ва ин барг
طبیبان وطن زین ساز و این برگ
Наме созанди маъҷунӣ ба ҷузи марг
نمیسازند معجونی به جز مرگ