Яке зебои хурӯсӣ буд ҷангӣ
یکی زیبا خروسی بود جنگی
Ба монанди уқоб аз тези чангӣ
به مانند عقاب از تیز چنگی
Кушодаи сина ва гардан кашида
گشاده سینه و گردن کشیده
Барои ҷангу пархоши офарӣда
برای جنگ و پرخاش آفریده
Ниҳодаи тоҷӣ аз ёқӯт бар тарк
نهاده تاجی از یاقوت بر ترک
Фрўҳштаҳи ду ғабғаб чун дўглбрг
فروهشته دو غبغب چون دوگلبرگ
Ду чашмонаш чу ду машъали фурӯзон
دو چشمانش چو دو مشعل فروزان
Нигоҳии хирмани бадхоҳ , сӯзон
نگاهی خرمن بدخواه، سوزان
Ба монанди яке мяши азклонӣ
به مانند یکی میش ازکلانی
Шутурмурғаши навишта : абди фонӣ
شترمرغش نوشته: عبد فانی
Хурӯшаш чун хурӯши паҳлавонон
خروشش چون خروش پهلوانان
Ба ҳангоми наво , ъзол хонон
به هنگام نوا، عُزالخوانان
зи нӯки нохунаш то зери минқор
ز نوک ناخنش تا زیر منقار
Ба як газ мераседӣ гоҳи рафтор
به یک گز میرسیدی گاه رفتار
Миён ҳар ду болаши ним газ буд
میان هر دو بالش نیم گز بود
Ғариви ғдғдши бонги раҷаз буд
غریو غدغدش بانگ رجز بود
Ду поиш чун ду соқи гов , муҳкам
دو پایش چون دو ساق گاو، محکم
Ду хораш чун дўрмҳи оҳанӣни дам
دو خارش چون دورمح آهنیندم
Зпҳноӣ бару қади расояш
زپهنای بر و قد رسایش
Гузаштии мурғӣ аз байни ду поиш
گذشتی مرغی از بین دو پایش
Миёни ронии фароху суфтае танг
میان رانی فراخ و سفتهای تنگ
Бар он суфтаи шлолии заъфарони ранг
بر آن سفته شلالی زعفرانرنگ
Гуҳ рафтани муназзами пои ниҳода
گه رفتن منظم پا نهاده
Чу вақти машқ , сарҳанги пиёда
چو وقت مشق، سرهنگ پیاده
зи минқораши намоями ростии ёд
ز منقارش نمایم راستی یاد
Чу дўпикони хамидаи зи пӯлод
چو دوپیکان خمّیده ز پولاد
Ба азми разм чун афрохтӣ ёл
به عزم رزم چون افراختی یال
зи бим ҷон фикандӣ бози пихол
ز بیم جان فکندی باز پیخال
зи майдонаш агар симурғ будӣ
ز میدانش اگر سیمرغ بودی
Ба зарби як лагад берун намӯдӣ
بهضرب یک لگد بیرون نمودی
Хурӯсони маҳал аз ҳайбаташи боз
خروسان محل از هیبتش باز
Кашидандӣ саҳари оҳистаи овоз
کشیدندی سحر آهسته آواز
Яке рӯз аз қазо дар тарафи боғӣ
یکی روز از قضا در طرف باغی
Парид аз назд ӯ лоғрклоғӣ
پرید از نزد او لاغرکلاغی
Хурӯс азбим кард он гӯнаи фарёд
خروس ازبیم کرد آن گونه فریاد
Ки андари хайли мурғон шӯриш афтод
که اندر خیل مرغان شورش افتاد
зи наздики калоғи онсон бадар рафт
ز نزدیک کلاغ آنسان بدر رفت
Ки гуфтӣ нӯки тираш дар ҷигар рафт
که گفتی نوک تیرش در جگر رفت
Бирафт азкФи виқору тумтароқаш
برفت ازکف وقار و طمطراقش
Пару болаши баҳами печиду соқаш
پر و بالش بهم پیچید و ساقش
Тпон шуд қалбаш аз ташвиш дар бар
طپان شد قلبش از تشویش در بر
Даҳонаш бозмонду чашм , аъўр
دهانش بازماند و چشم، اعور
Пас аз лухтӣ ки фориғ шуд хаёлаш
پس از لختی که فارغ شد خیالش
Яке аз муҳаррамон пурсед ҳолаш
یکی از محرمان پرسید حالش
Ки эй гардани фарози оҳанӣни пай
که ای گردنفراز آهنینپی
Ки буд аўкоин чунин тарсидӣ аз вай ? ! !
کهبود اوکاینچنینترسیدیاز وی؟!!
Ба посух гуфт к-эии фарзонаи дилбар
به پاسخ گفت کای فرزانه دلبر
Набӯд ӯ ҷзклоғии зишту лоғар
نبود او جزکلاغی زشت و لاغر
Ҷавобаш гуфт : бошад саъби ҳоле
جوابش گفت: باشد صعب حالی
Ки тарсади шарзаи ширӣ аз шағолӣ
که ترسد شرزه شیری از شغالی
Хурӯси паҳлавон бо мокиён гуфт :
خروس پهلوان با ماکیان گفت:
Кас аз ёри мувофиқ роз нанаҳуфт
کس از یار موافق راز ننهفت
Ман он рӯзӣ ки будам ҷӯҷае хирад
منآنروزی که بودم جوجهای خرد
Калоғ аз пеш рӯем ҷӯҷае барад
کلاغ از پیش رویم جوجهای برد
Биҷуст вкрди маскани брсршох
بجست وکرد مسکن برسرشاخ
Бихӯрад он ҷӯҷаро густохи густох
بخورد آن جوجه را گستاخ گستاخ
Чунонам ваҳшаташ бинишаст дар дил
چنانم وحشتش بنشست در دل
Ки он ваҳшат ҳануз ҳаст дар дил
که آن وحشت هنوز هست در دل
зи ъҳдкўдкӣ то ин замона
ز عهدکودکی تا این زمانه
Агар пурди калоғии зошёнаҳ
اگر پرد کلاغی زآشیانه
Ҳамон ваҳшат шавад нав дар дили ман
همان وحشت شود نو در دل من
Ки окандааст дар обу гули ман
که آکنده است در آب و گل من
Фаровон дар шуҷоати хондаи дарсам
فراوان در شجاعت خوانده درسم
Вале аз ин калоғони бачаи тарсам
ولی از این کلاغان بچه ترسم