Муҳамади солеҳ , эй фарзонаи фарзанд
محمد صالح، ای فرزانه فرزند
Туро тавфиқ хоҳам аз худованд
ترا توفیق خواهم از خداوند
Вакили алмалик , бобат , марди дайн буд
وکیلالملک، بابت، مرد دین بود
Мусулмонии асилу ростин буд
مسلمانی اصیل و راستین بود
Набӯд ӯ чун вакилони кзоӣӣ
نبود او چون وکیلان کذائی
Дамодами гарми дуздии вгдоиӣ
دمادم گرم دزدی وگدایی
Миён ӯ ва ин ҷҳоли мардӯд
میان او و این جهال مردود
Тафовут аз замин то осмон буд
تفاوت از زمین تا آسمان بود
Вакили малику миллат буд бобат
وکیل ملک و ملت بود بابت
Табиӣ , ҳамчу ъам мустатобат
طبیعی، همچو عم مستطابت
Мусаллам шуд ки ғмхўори баҳорӣ
مسلم شد که غمخوار بهاری
Ту аз он дӯсти вайро ёдгорӣ
تو از آن دوست وی را یادگاری
Ахиран шеърҳо гуфтӣ бароям
اخیراً شعرها گفتی برایم
Талаб кардӣ шифоем аз худоем
طلب کردی شفایم از خدایم
Шифои ракаи ранҷи рӯҳ бо ӯст
شفایی راکه رنج روح با اوست
Нахоҳам , гарчи умри Нӯҳ бо ӯст
نخواهم، گرچهعمر نوح با اوست
Агар солии ҳазорон зинда бошам
اگر سالی هزاران زنده باشم
Ҳазорон соли ҷонӣ канда бошам
هزاران سال جانی کنده باشم
Ҳаёти шоири андар мурдан ӯст
حیات شاعر اندر مردن اوست
Бақои хӯша дар афшурдан ӯст
بقای خوشه در افشردن اوست
Наёбам лиззатӣ дар зиндагонӣ
نیابم لذتی در زندگانی
Биҷузи такрори ғамҳои наоне
بجز تکرار غمهای نهانی
Ба чашмами збни русуми аҳмақона
به چشمم زبن رسوم احمقانه
Намояди зишти симои замона
نماید زشت سیمای زمانه
Ба худ пайваста гӯям , хўшдл аз бахт :
به خود پیوسته گویم، خوشدل از بخت:
Мборкбоди ин бемории сахт
مبارکباد این بیماری سخت
Ки аз шари дадони одамӣ рӯй
که از شر ددان آدمی روی
Наҷотам додау афкандаи иксўӣ
نجاتم داده و افکنده یکسوی
Вазифа мекашидам бастаи гардан
وظیفه می کشیدم بسته گردن
намешуд бо вазифаи панҷа кардан
نمیشد با وظیفه پنجه کردن
Вазифа дошт ҳукми акли ҷиФаҳ
وظیفه داشت حکم اکل جیفه
Мараз бардааст таклифи вазифа
مرض برده است تکلیف وظیفه
Тан танҳо миёни иддае дузд
تن تنها میان عدهای دزد
Чигуна ёбам аз виҷдони худ музд
چگونه یابم از وجدان خود مزد