Бози хинги Фкртм ҷавлон гирифт
باز خنگ فکرتم جولان گرفت
Фили табъами ёд ҳндстон гирифт
فیل طبعم یاد هندستان گرفت
То хаёлами нақш рӯй ҳинди баст
تا خیالم نقش روی هند بست
Ёфт завқами ҷилваи тоўси маст
یافت ذوقم جلوهٔ طاوس مست
Булбули фикрами хуш овоӣ намӯд
بلبل فکرم خوش آوایی نمود
Тӯтии табъам шкрхоиӣ намӯд
طوطی طبعم شکرخایی نمود
Бастаам потоўаҳ бар пои ниёз
بستهام پاتاوه بر پای نیاز
То шавад дар ҳинди он потоўаҳи боз
تا شود در هند آن پاتاوه باز
Дили асири ҳалқаи занҷири ҳинд
دل اسیر حلقهٔ زنجیر هند
Ҷони фидои хоки домани гири ҳинд
جان فدای خاک دامن گیر هند
Баси малоҳати ҳодрони хок ва ҳавост
بسملاحتهادرآنخاکو هواست
Ҳиндро кони намак хондан равост
هند را کان نمک خواندن رواست
Он намаки зорӣ ки хокаш анбар аст
آننمکزاری که خاکش عنبر است
Хори аўчмпо , хасаш нилӯфар аст
خار اوچمپا، خسش نیلوفر است
Ҳарки рафт онҷо намак полуд шуд
هرکه رفت آنجا نمکپالود شد
Содагии афканд ва ранг олуд шуд
سادگی افکند و رنگآلود شد
Ҷони фидои он намакзори сиёҳ
جان فدای آن نمکزار سیاه
Бенамак , он ҷо наме рўбди гиёҳ
بینمک، آنجا نمیروبد گیاه
Фикрҳо рангину рангини ҷӯй ҳо
فکرها رنگین و رنگین جویها
Ранги бирнгии аён бар рӯй ҳо
رنگ بیرنگی عیان بر رویها
Лашкари Юнон аз онҷо Ром гирифт
لشکر یونان از آنجا رم گرفت
Ибрати азкор банӣ одам гирифт
عبرت ازکار بنی آدم گرفت
Шдърб дарраанду ваҳдат пай фиканд
شدعربدرهند و وحدتپی فکند
Оқибати онҷои араби ҳам не фиканд
عاقبت آنجا عرب هم نی فکند
Тарки онҷои туркӣ аз срўогрФт
ترک آنجا ترکی از سرواگرفت
Форсӣ буд он ки онҷо по гирифт
فارسی بود آن که آنجا پا گرفت
Эзадӣ буд ошноиҳои мо
ایزدی بود آشناییهای ما
Ошно донад садои ошно
آشنا داند صدای آشنا
Ҳинду Эрони ошноёни ҳманд
هند و ایران آشنایان همند
Ҳар ду аз насли Фаридун ва ҷам анд
هر دو از نسل فریدون و جم اند
Он ки кунадам хӯрду давр азхлд монад
آن که گندم خورد و دور ازخلد ماند
Дар срондиб омад ва гандум фишонд
در سراندیب آمد و گندم فشاند
Хоки ҳинд аз хулд дорад баҳра ҳо
خاک هند از خلد دارد بهرهها
Ранги он гандуми аён бар чеҳра ҳо
رنگ آن گندم عیان بر چهرهها
Гарчи гандуми гаван ва мегаван омадем
گرچه گندمگون و میگون آمدیم
Ҳар ду аз як хумраи беруни омадем
هر دو از یک خمره بیرون آمدیم
Чун « диўжн » хам нишинон ҳақем
چون «دیوژن» خمنشینان حقیم
Ваз « Флотўн » ва « диўжн » асбақем
وز «فلاطون» و «دیوژن» اسبقیم
Соғарии гир аз май ирфони ҳинд
ساغری گیر از می عرفان هند
Нӯши боди порсии гӯйони ҳинд
نوش باد پارسی گویان هند
Ёдӣ аз масъӯди саъд род кун
یادی از مسعود سعد راد کن
Баъди ёд « рунӣ » устод кун
بعد یاد «رونی» استاد کن
Он ки чун саъдии сухангӯе нав аст
آن که چون سعدی سخنگویی نو است
Булбули гулзори деҳлӣ « хусрав » аст
بلبل گلزار دهلی «خسرو» است
Хумса « хусрав » ки тқлидисти фард
خمسهٔ «خسرو» که تقلیدیست فرد
Бо ҳаким Ганҷавӣ ҷӯяд набард
با حکیم گنجوی جوید نبرد
Табъи покаши мояи дори фикр буд
طبع پاکش مایهدار فکر بود
Садҳазорони бачаи зоду бикр буд
صدهزاران بچه زاد و بکر بود
Бо « ҳасан » сад лутфу гармӣ тавъам аст
با «حسن» صد لطف و گرمی توأم است
Дар каломаши оташу гул бо ҳам аст
در کلامش آتش و گل با هم است
Базм « Акбар » шуд з « файзӣ » файзи боб
بزم «اکبر» شد ز «فیضی» فیض باب
Дкҳн аз « бўолФзл » вФизӣ ёфт об
دکهن از «بوالفضل» و فیضی یافت آب
Табъи урфии хӯн ба мазмуни роҳи ҷуст
طبع عرفی خون به مضمون راه جست
Дод , дод лафзу маъниро дуруст
داد، داد لفظ و معنی را درست
Бо климши соҳиронро нест тоб
با کلیمش ساحران را نیست تاب
Кас нагуфт охрсаҳи байташро ҷавоб
کسنگفتآخرسهبیتش را جواب
Аз назирӣу зуҳӯрӣ дам мазан
از نظیری و ظهوری دم مزن
Ҳинду Эронро дигар бар ҳам мазан
هند و ایران را دگر بر هم مزن
Гар з табризаст ё аз Исфаҳон
گر ز تبریز است یا از اصفهان
Ҳаст соиби тӯтии ҳиндии забон
هست صائب طوطی هندی زبان
Хоки омули доманаш аз даст дод
خاک آمل دامنش از دست داد
Лоҷарами толиб ба ҳндстон фитод
لاجرم طالب به هندستان فتاد
Чун касеро санъатии ғолиб буд
چون کسی را صنعتی غالب بود
Май шитобади ҳркҷои толиб буд
میشتابد هرکجا طالب بود
Аз ҳумоюни гир то шоҳи ҷаҳон
از همایون گیر تا شاه جهان
Шоиронро буд ҳинди ороми ҷон
شاعران را بود هند آرام جان
Ҳинди бозори хариди завқ буд
هند بازار خرید ذوق بود
Ҳинд яксар ишқу шӯру шавқ буд
هند یکسر عشق و شور و شوق بود
Санъату завқу ҳунар таркиб ёфт
صنعت و ذوق و هنر ترکیب یافت
Корвонҳо ҷониби деҳлии шитофт
کاروانها جانب دهلی شتافت
Бас равон шуд корвон дар корвон
بس روان شد کاروان در کاروان
Тангҳои дили пари азколои ҷон
تنگهای دل پر ازکالای جان
Рашки ғазнӣни гашти базми Акбарӣ
رشک غزنین گشت بزم اکبری
Нағма хон ҳар сӯ , ҳазорон унсурӣ
نغمهخوان هر سو،هزاران عنصری
Базми нуриддин , гулистонӣ дигар
بزم نورالدین، گلستانی دگر
Даргаи нури ҷаҳон , ҷонӣ дигар
درگه نور جهان، جانی دگر
Базлаи гӯ аз шоҳ то бонӯи ҳама
بذلهگو از شاه تا بانو همه
Пеши як мисра зада зонуи ҳама
پیش یک مصرع زده زانو همه
Ҷӯшад аиҳоам ва мисли чун мавҷи об
جوشد ایهام و مثل چون موج آب
Нукта бар ҳар мавҷи хандон чун ҳубоб
نکتهبر هر موج خندان چون حباب
Кори торбху татаббуъи тозаи гашт
کار تاربخ و تتبع تازه گشت
Санъати иншои баланди овозаи кишт
صنعت انشا بلند آوازه کشت
Дар луғати фарҳанг ҳо пардохтанд
در لغت فرهنگها پرداختند
Лаъибҳо дар дайн ва ҳикмат бохтанд
لعبها در دینو حکمت باختند
Кори наққошии басӣ боло гирифт
کار نقاشی بسی بالا گرفت
Хўбсии пояи вологрФт
خوبسی پایهٔ والاگرفت
Сунъи меъмории басӣ пероя ёфт
صنع معماری بسی پیرایه یافت
Завқи ҳаҷҷории фаровон моя ёфт
ذوق حجاری فراوان مایه یافت
Сирвату ҷоҳу рифоҳу хуррамӣ
ثروت و جاه و رفاه و خرمی
Сулҳи въишу хўшдлӣу биғмӣ
صلح وعیش و خوشدلی و بیغمی
Чашми шӯри ахтаронро хира кард
چشم شور اختران را خیره کرد
ҲртрФи хасмӣ бар эшон чира кард
هرطرفخصمیبر ایشانچیره کرد
Гарчи имрӯзи он ҷалол ва ҷоҳ нест
گرچه امروز آن جلال و جاه نیست
Ҳеҷ кас аз рози даҳр агоаҳ нест
هیچ کس از راز دهر اگاه نیست
Нестгар он крўФр , назмии бпост
نیست گر آن کروفر، نظمی بپاست
Рафт агар он Киев , кайфият баҷост
رفت اگر آن کیف، کیفیت بجاست
Нестгар деҳлии зи Акбари пурхурӯш
نیست گر دهلی ز اکبر پرخروش
намезанад ҳркўшаҳи деги илми ҷӯш
میزند هرکوشه دیگ علم جوش
Вар намехандад бҳргли сад , ҳазор
ور نمیخندد بهرگل صد، هزار
Боз нолад қмриӣӣ бар шохсор
باز نالد قمریئی بر شاخسار
« ғолибӣ » омад агар шуд толибӣ
«غالبی» آمد اگر شد طالبی
Шблиӣӣ ҳаст ар набошад ғолибӣ
شبلیئی هست ار نباشد غالبی
« бедилӣ » гар рафт « иқболӣ » расед
«بیدلی» گر رفت «اقبالی» رسید
Бедилонро навбат ҳоле расед
بیدلان را نوبت حالی رسید
Ҳайкалии гашт аз схнгўбони бпо
هیکلی گشت از سخنگوبان بپا
Гуфт : кули алсиди фии ҷўФи алФро
گفت: کل الصید فی جوف الفرا
Қарни ҳозири хоссаи иқболи гашт
قرن حاضر خاصهٔ اقبال گشت
Воҳидӣ каз садҳазорони бргзшт
واحدی کز صدهزاران برگذشت
Шоирони гаштанди ҷишии торумор
شاعران گشتند جیشی تارومار
Вена мубориз кард кори сад савор
وین مبارز کرد کار صد سوار
Олам аз ҳуҷҷат намемонад тиҳӣ
عالم از حجت نمیماند تهی
Фарқ бошад аз варам то фарбеҳӣ
فرق باشد از ورم تا فربهی
Теғи ҳиммати райн эй ҳинди азиз
تیغ همت را کن ای هند عزیز
Бо Фсони ҷуръату умед , тез
با فسان جرئت و امّید، تیز
Санъату илму умеду иттиҳод
صنعت و علم و امید و اتحاد
Касб кун товораӣ зини анФрод
کسب کن تا وارهی زین انفراد
« бори дигар аз малики парони шӯй
«بار دیگر از ملک پران شوی
Ончии андар ваҳм ноед он шӯй »
آنچه اندر وهم ناید آن شوی»
Нукта Эй гӯям , сухан кӯтаҳ кунам
نکتهای گویم، سخن کوته کنم
Хотири поки туро огаҳ кунам
خاطر پاک تو را آگه کنم
Шамае дар ҳолу истиқболи ту
شمهای در حال و استقبال تو
Ҳон на ман гӯям , ки гуфт иқболи ту
هان نه من گویم، که گفت اقبال تو
Зиндагӣ ҷаҳдаст ва истеҳқоқ нест
زندگیجهد استو استحقاق نیست
Ҷуз ба илми анфус ва офоқ нест
جز به علم انفس و آفاق نیست
Гуфт ҳикматро худо , хирксир
گفت حکمت را خدا، خیرکثیر
Ҳркҷои ин хайрро дидӣ бигир
هرکجا این خیر را دیدی بگیر
Фориғ аз андешаи ағёри шӯ
فارغ از اندیشهٔ اغیار شو
Қӯти хобидае , бедори шӯ »
قوّت خوابیدهای، بیدار شو»
Ноумедии ҳарба аҳрӣман аст
ناامیدی حربهٔ اهریمن است
Пешаши умеди осмонӣ ҷавшан аст
پیشش امّید آسمانی جوشن است
Ҷавшани умедро бар худ бапуш
جوشن امّید را بر خود بپوش
Рӯзу шаб то ҷон ба тан дорӣ бакӯш
روز و شب تا جان به تن داری بکوش
Хешро хору забуни каси мадон
خویش را خوار و زبونِ کس مدان
Дар набарди зиндагии вопаси мадон
در نبرد زندگی واپس مدان
Зини қаноати пешагӣ парҳез кун
زین قناعتپیشگی پرهیز کن
Мураккаби ҳиммат ба ҷавлон тез кун
مرکب همت به جولان تیز کن
Ҳиммат аз омоли кучаки бозгир
همت از آمال کوچک بازگیر
То Фрозкҳкшони парвозгир
تا فرازکهکشان پروازگیر
Ин ксолоту тани осонӣ бас аст
این کسالات و تنآسانی بس است
Тарбият омӯз , нодонӣ бас аст
تربیتآموز، نادانی بس است
Зиндагӣ ҷангасту тадбири маош
زندگی جنگست و تدبیر معاش
Зиндагии хоҳӣ , чу мардон кун талош
زندگیخواهی،چو مردان کن تلاش
Фақру дарвешӣ табоҳат ме кунад
فقر و درویشی تباهت میکند
Дар ду олам рӯсиёҳат ме кунад
در دو عالم روسیاهت می کند
Фақру дарвешӣ дар истиғно накӯаст
فقر و درویشی در استغنا نکوست
Бо Гана , шӯи сӯфӣу дарвеши дӯст
با غنا،شو صوفیو درویش دوست
Бо бузургӣу Гана дарвеш бош
با بزرگی و غنا درویش باش
Бо тавозуъи подшоҳ хеш бош
با تواضع پادشاه خویش باش
Кар битарсӣ дарду ранҷат дар қафост
کر بترسی درد و رنجت در قفاست
Хез ва ҷунбиш кун ки ганҷат зер пост
خیز و جنبش کن که گنجت زیر پاست
Ҷуз яке набӯд саропои вуҷӯд
جز یکی نبود سراپای وجود
Қатраи қатраи маҳви дарёии вуҷӯд
قطره قطره محو دریای وجود
Аз ҷудоӣ бигузар ва мأнўс бош
از جدایی بگذر و مأنوس باش
Қатрагӣ бигзор ва уқёнус бош
قطرگی بگذار و اقیانوس باش
Ҷуз ба роҳи икдлӣ солик мабош
جز بهراه یکدلی سالک مباش
Маҳви яктоеи шӯ ва мушрик мабош
محو یکتایی شو و مشرک مباش
Куфр доне чист ? касрати сохтан
کفر دانی چیست؟ کثرت ساختن
Аз яке сӯии дутоӣ тохтан
از یکی سوی دوتایی تاختن
Сӯйу ҳадати пўӣу даст аз ширки шӯй
سویوحدت پوی و دستاز شرکشوی
Муттаҳид бош ва ба тарки куфри гӯй
متحد باش و به ترک کفر گوی
эй баҳор аз ҳинди дам бо ман мазан
ای بهار از هند دم با من مزن
Беш аз ин бар оташам доман мазан
بیش از این بر آتشم دامن مزن
Каз фироқи ҳинди бас длхстаҳ ам
کز فراق هند بس دلخستهام
Ном ҳиндаст ин ки бар худ баста ам
نام هند است این که بر خود بستهام
Номи асл ҳинд бошад маи баҳор
نام اصل هند باشد مه بهار
Ҷазб гардад ки ба ма бе ихтиёр
جذب گردد که به مه بیاختیار
Ман бҳоркўчкм дар раии муқӣм
من بهارکوچکم در ری مقیم
Дили тпон аз фурқати ҳинди азим
دلطپان از فرقت هند عظیم
Тӯтии бозоргонми ман мудом
طوطی بازارگانم من مدام
Тӯтӣони ҳиндро гӯям салом
طوطیان هند را گویم سلام
зи орзӯӣ дидани ёрони ҳинд
ز آرزوی دیدن یاران هند
намечакад аз дидаам борони ҳинд
میچکد از دیدهام باران هند
Орзӯ бар навҷавонон айб нест
آرزو بر نوجوانان عیب نیست
Лек бар перони фузуни зин айб чист ?
لیک بر پیران فزون زین عیب چیست؟
Умри ман дар заҳмату меҳнати гузашт
عمر من در زحمت و محنت گذشت
Май рӯм акнӯн сӯии панҷоҳ ва ҳашт
میروم اکنون سوی پنجاه و هشت
Дар чунин ҳангома чолокӣ сазост
در چنین هنگامه چالاکی سزاست
Ман ним чолоку даврони биўФост
من نیم چالاک و دوران بیوفاست
Лоилоҷ аз даври бӯсам рӯй ҳинд
لاعلاج از دور بوسم روی هند
Рӯй габру мусалламу ҳиндӯии ҳинд
روی گبر و مسلم و هندوی هند
Пас паёмӣ мефиристам сӯии ёр
پس پیامی میفرستم سوی یار
Дар латофат чун насими навбаҳор
در لطافت چون نسیم نوبهار
Гӯям эй ҳинди гиромӣ шод бош
گویم ای هند گرامی شاد باش
Солу моҳ аз банди ғам озод бош
سال و ماه از بند غم آزاد باش
Аз сар ихлос дорем ин паём
از سر اخلاص داریم این پیام
Ҳони сухан кӯтоҳ кардам вассалом
هان سخن کوتاه کردم والسلام