Яке аз бузургони се тан дошт ёр

یکی از بزرگان سه تن داشت یار

Ба тимори он ҳар се доими дучор

به تیمار آن هر سه دائم دچار

Зари нобу дигари зании сими тан

زر ناب و دیگر زنی سیم‌تن

Се дигари накукории хештан

سه دیگر نکوکاری خویشتن

Чу бигирифт маргаши гиребон ки хез

چو بگرفت مرگش گریبان که خیز

Хабар ёфтанд он се ёри азиз

خبر یافتند آن سه یار عزیز

Ба болини он нек мард омаданд

به بالین آن نیک‌مرد آمدند

Дили афсурда ва рӯй зард омаданд

دل‌افسرده و روی‌زرد آمدند

Чу шуд хоҷа бо он се тани рӯбарӯӣ

چو شد خواجه‌ با آن‌ سه‌ تن‌ روبروی

Ба ёри нахустин чунин гуфт ӯй

به یار نخستین چنین گفت اوی

Рахти сурхи боду танати дайри пой

رخت سرخ باد و تنت دیر پای

Ки бар ман аҷал дӯхт заррини қабоӣ

که بر من اجل دوخت زرین‌ قبای

Зараш гуфт : будӣ нигаҳдори ман

زرش گفت‌: بودی نگهدار من

Басӣ доштӣ ранҷу тимори ман

بسی داشتی رنج و تیمار من

Ба маргати яке шамъ равшан кунам

به مرگت یکی شمع روشن کنم

Стўдонтро ршг гулшан кунам

ستودانت را رشگ گلشن کنم

Зар аз ваии ҷудои гашт ва омад занаш

زر از وی جدا گشت و آمد زنش

Чу зар гашта аз ранҷ , симини таниш

چو زر گشته از رنج‌، سیمین تنش

Даридаи гиребони зи тимори шӯй

دریده گریبان ز تیمار شوی

Харошида рӯйу пришидаҳи мӯӣ

خراشیده روی و پریشیده موی

Дувуми ёрро хоҷа бадрӯд гуфт

دوم یار را خواجه بدرود گفت

Сиришкаш ба мижгони бполўди ҷуфт

سرشکش به مژگان بپالود جفت

Ба сӯги тўгФто ; ман мустаманд

به سوگ توگفتا؛ من مستمند

Кунам мӯии кӯтоҳу мӯяи баланд

کنم موی کوتاه و مویه بلند

Шитобами хурушони сӯии гӯри ту

شتابم خروشان سوی گور تو

Бгрими барони гӯри пари нури ту

بگریم برآن گور پر نور تو

Пас аз он ду , ёр сеюм рафт пеш

پس از آن دو، یار سوم رفت پیش

На оризи шхўдаҳ , на гесуи пареш

نه‌ عارض‌ شخوده‌،‌ نه گیسو پریش

На рухсораи зард ва на ларзони таниш

نه رخساره زرد و نه لرزان تنش

На чок аз ғами дӯсти иироҳнш

نه چاک از غم دوست ییراهنش

Пазира шудаш бо дилии пари зи меҳр

پذیره شدش با دلی پر ز مهر

Ба монанди аФрштаҳ эй хуби чеҳр

به مانند افرشته‌ای خوب‌چهر

Бадв хоҷа гуфт : эй « никуӣ » дареғ

بدو خواجه گفت‌:‌ ای‌ «‌نکویی» دریغ‌

Ки марг омад ва нест ҷои криғ

که مرگ آمد و نیست جای کریغ

зи ту давр хоҳам шудан чора чист

ز تو دور خواهم‌ شدن‌ چاره‌ چیست‌

зи дарди ҷудоӣ бибояд гирист

ز درد جدایی بباید گریست

Накукории ангушт бар лаби ниҳод

نکوکاری انگشت بر لب نهاد

Ки ин худ бнпзирм аз Авестоад

که این خود بنپذیرم از اوستاد

Чу дар зиндагӣ бо ту будам басӣ

چو در زندگی با تو بودم بسی

Пас аз марги ҷуз ту нахоҳам касе

پس از مرگ جز تو نخواهم کسی

Ба ҳарҷо рӯй бо ту ман ҳмрҳм

به هرجا روی با تو من همرهم

Надимии нкўхўоаҳи вкори огаҳам

ندیمی نکوخواه وکار آگهم

Дарин гуфтугӯи хоҷа пер хуфт

درین گفتگو خواجه پیر خفت

Зару зан чу ӯ хуфт гаштанди ҷуфт

زر و زن‌ چو او خفت گشتند جفت

Сӯии гӯр бо барг ва соз омаданд

سوی گور با برگ و ساز آمدند

Ба гӯраш наҳуфтанд ва боз омаданд

به گورش نهفتند و باز آمدند

Яке шамъ биниҳод ва дигар гирист

یکی شمع بنهاد و دیگر گریست

Пас он ҳар ду рафтанд ва кирдор зист

پس ‌آن‌ هر دو رفتند و کردار زیست

Азуи дӯстони ҷумлаи гаштанди давр

ازو دوستان جمله گشتند دور

Ҷузи он дӯст ков монад бо вай ба гӯр

جز آن‌ دوست کاو ماند با وی‌ به گور