« арбс » андари афсонаи бостон
«اربس» اندر افسانهٔ باستان
Ба аФрштаҳ ишқ шуд достон
به افرشتهٔ عشق شد داستان
Чўгл рӯй ва чун шохаи гули буриш
چوگلرویو چونشاخهٔ گلبرش
Камонеу тирӣ ба чанги андараш
کمانی و تیری به چنگ اندرش
Шабӣ буд тўФндаҳу пари дурахш
شبی بود طوفنده و پر درخش
Сиёҳӣу барфи андари офоқи пахш
سیاهی و برف اندر آفاق پخش
Бногаҳ дар хона дил заданд
بناگه در خانهٔ دل زدند
Ба девонагии роҳ оқил заданд
به دیوانگی راه عاقل زدند
Дил аз ҷой бурҷаст ва дар баргушод
دل از جای برجست و در برگشاد
Ҳмонгаҳ « ирйс » андари он пуркушод
همانگه «اریس» اندر آن پرگشاد
Ду бол аз туф барф гашта дижам
دو بال از تف برف گشته دژم
Ду мижгони зи сармои фитодаи баҳам
دو مژگان ز سرما فتاده بهم
Лабонаш чу ҷазаъи ямонии кабӯд
لبانش چو جزع یمانی کبود
Рухонаш чу пирӯзаи нобсўд
رخانش چو پیروزهٔ نابسود
зи барфу зи сармои тании ларздор
ز برف و ز سرما تنی لرزدار
Чу шохи гули тоза дар навбаҳор
چو شاخ گل تازه در نوبهار
Ба дил гуфт дар он сиёҳии ҳаме
بهدل گفت در آنسیاهی همی
Ки меҳмони нохондаи хоҳии ҳаме ?
که مهمان ناخوانده خواهی همی؟
БдўгФти дили кўдко ! андари ой
بدوگفت دل کودکا! اندر آی
Ки вақфаст бар дӯстони ин сарой
که وقف است بر دوستان این سرای
Дар ин барфу сармо куҷо бӯдае ?
در این برف و سرما کجا بودهای؟
Ки нохӯрдае чизу носудае ?
که ناخوردهای چیز و ناسودهای؟
Лбонт чу ҷазаъ ямонӣ чарост ?
لبانت چو جزع یمانی چراست؟
Рхонт чу ёқӯт конӣ чарост ?
رخانت چو یاقوت کانی چراست؟
Чаро мижгонро бахам карда Эй
چرا مژگان را بخم کردهای
Чаро наргисонро дижам карда Эй
چرا نرگسان را دژم کردهای
Ба дастат чаро ҳаст тири вкмон ?
بهدستت چرا هست تیر وکمان؟
Битарсӣ магар аз бади бадгумон ?
بترسی مگر از بد بدگمان؟
Дарин гуфтугӯ то ба мшкў шуданд
درین گفتگو تا بهمشکو شدند
Ба нармии дарони вбжаҳ пасту шуданд
بهنرمی درآن وبژه پستو شدند
Ба пстўикӣ оташ афрӯхт дил
بهپستویکی آتش افروخت دل
Ки ӯро броФриштаҳи сӯхти дил
که او را برافریشته سوخت دل
Ду дасташ ба гармӣ бар озргрФт
دو دستش به گرمی بر آذرگرفت
Чу шуд гарм , хуш табъяш даргирифт
چو شد گرم، خوشطبعیش درگرفت
Куҷои ишқи хуши табъии оғоздо
کجا عشق خوش طبعی آغازدا
Бало бар дили ошиқони тоздо
بلا بر دل عاشقان تازدا
Худованди ишқ остин баркашид
خداوند عشق آستین برکشید
« камонро ба зиҳ кард ва андар кашид »
« کمان را به زه کرد و اندر کشید»
Дил аз шухии ишқ дар тоб шуд
دل از شوخی عشق در تاب شد
Ки ногуҳ бар аўтир партоб шуд
که ناگه بر اوتیر پرتاب شد
Хадангӣ чу алмоси афрӯхта
خدنگی چو الماس افروخته
Шарораши дили марду зани сӯхта
شرارش دل مرد و زن سوخته
Хадангии ҳамаи хорӣу ранҷу дард
خدنگیهمهخواری و رنج و درد
Гдозндаҳи сарзанишҳои сард
گدازندهٔ سرزنشهای سرد
Хадангии ҳамаи доғи вҳўли вбло
خدنگی همه داغ وهول وبلا
Ҳамаи ашгу беморӣу ибтило
همه اشگ و بیماری و ابتلا
Хаданг « ирйс » азкмон саркашед
خدنگ«اریس»ازکمان سرکشید
Саропои дилро ба хӯни дркшидо
سراپای دل را به خون درکشیدا
Хадангаш ба дили хўрдўтопрншст
خدنگشبهدلخوردوتاپرنشست
Фиришта бидон хона андар нишаст
فرشته بدان خانه اندر نشست
Дар он дил мапиндор пиндори зишт
در آن دل مپندار پندار زشت
Ки даст « ирйс » андари он меҳри кишт
که دست «اریس» اندر آن مهر کشت
зи қалби касони қалб шоир ҷудост
ز قلب کسان قلب شاعر جداست
Дили шоири омоҷ саҳм худост
دل شاعر آماج سهم خداست
Чу бошад дили шоирии сӯхта
چو باشد دل شاعری سوخته
Ҷаҳон гардад аз шеъраши афрӯхта
جهان گردد از شعرش افروخته
Ба дил барқ сӯзанда дорам чаҳ бок
به دل برق سوزنده دارم چه باک
АгргФтаҳи ман буд сўзнок
اگرگفتهٔ من بود سوزناک
Дили шоирӣ чун дили кӯдакӣ
دل شاعری چون دل کودکی
Биринҷад чу дар меҳрати оради шаккӣ
برنجد چو در مهرت آرد شکی
Дил шоирон чист ? дрбои жарф !
دل شاعران چیست؟ دربای ژرف!
Бар он дмбдми барқу борону барф
بر آن دمبدم برق و باران و برف
Наёсоед аз барқу тӯфони дамӣ
نیاساید از برق و طوفان دمی
На дар суру шодӣ , на дар мотамӣ
نه در سور و شادی، نه در ماتمی
Дилӣ бо чунин кибру паҳноварӣ
دلی با چنین کبر و پهناوری
Бадаст оядатгар бадаст оварӣ
بدست آیدت گر بدست آوری
Дроўизӣ аз тори мӯеи нигун
درآویزی از تار مویی نگون
Нишоняш чун гул ба зулфи андарун
نشانیش چون گل به زلف اندرون
Туоне дар ӯ дасти ёзии ҳаме
توانی در او دست یازی همی
Чу Тифлони бадви лаъиби бозии ҳаме
چو طفلان بدو لعببازی همی