Ҷаҳонаст чун ҷангалии бекарон

جهانست چون جنگلی بیکران

Фаровони дарахту гиёҳи андари он

فراوان درخت و گیاه اندر آن

Яке аз дар мива андӯхтан

یکی از در میوه اندوختن

Дарахтӣ дигар аз дар сӯхтан

درختی دگر از در سوختن

Чу тобед аз бурҷ харчанг шед

چو تابید از برج خرچنگ شید

Бихандед бар борвари туад , бед

بخندید بر بارور تود، بید

Ки ин кӯшиш бекарон то ба кӣ ?

که این کوشش بی کران تا به کی‌؟

Хамидаи зи бори гарон то ба кӣ ?

خمیده ز بار گران تا به کی‌؟

Фрўҳштаҳи бргрднти полҳнг

فروهشته برگردنت پالهنگ

Шикастаи сару дастат аз чӯбу санг

شکسته سر و دستت از چوب و سنگ

Фурӯи рехтаи баргу борати баҳам

فرو ریخته برگ و بارت بهم

Ба зери лагад пушт карда бахам

به زیر لگد پشت کرده بخم

Ба ёд ки дар ин сарои сипанҷ

به یاد که در این سرای سپنج

Кашии бори ин дарду андӯҳу ранҷ ?

کشی بار این‌ درد و اندوه‌ و رنج‌‌؟

Хурии ғам ба ёди дили шод ки ?

خوری غم به یاد دل شاد که‌؟

Ба ишқ ки ? баҳр ки ? бар ёд ки ?

به عشق که‌؟ بهر که‌؟ بر یاد که‌؟

Касе каз барои ту таб кард рост

کسی کز برای تو تب کرد راست

Агар аз барояш бимирӣ равост

اگر از برایش بمیری رواست

Касе каз фироқи ту лаб ме газад

کسی کز فراق تو لب می گزد

Гар афғон кунӣ дар ғамаш ме сазад

گر افغان کنی در غمش می‌سزد

Ва дигркаҳи дунёи дамӣ беш нест

و دیگرکه دنیا دمی بیش نیست

Дар он дами кас ар ғам хӯрд зи аблҳист

در آن‌دم کس‌ ار غم‌ خورد ز ابلهیست

Ту эй борвари туад фаррухи сиришт

تو ای بارور تود فرخ سرشت

Чаҳ хуш кардае андарин кори зишт ?

چه‌ خوش کرده‌ای اندرین کار زشت‌؟

Нигаҳ кун ба ман кандарин ҷои хуб

نگه کن به من کاندرین جای خوب

На ранҷаст ваанда на сангасту чӯб

نه‌ رنجست‌ و انده‌ نه‌ سنگست‌ و چوب