Шудам бо яке марди айёри ёр
شدم با یکی مرد عیّار یار
Ки будаш ҳамеи разму пикоркор
که بودش همی رزم و پیکارکار
Салаҳшӯру солўку ҳиммати баланд
سلحشور و سالوک و همت بلند
Ба пиромнши номдорон чанд
به پیرامنش نامداران چند
Ниҳода ба сари тораки меҳтарӣ
نهاده به سر تارک مهتری
Наҳуфта ба дили буйа ӣ сарварӣ
نهفته به دل بویه ی سروری
Ҳавои бузургӣ басар дошт мард
هوای بزرگی بسر داشت مرد
Нёсуда икдми зи нангу набард
نیاسوده یکدم ز ننگ و نبرد
Бигуфтам бидон нўхти куҳнаи кор
بگفتم بدان نوخط کهنه کار
Ки ҷону ҷавонӣ гиромӣ бидор
که جان و جوانی گرامی بدار
Бихандед азбн гуфта озодамард
بخندید ازبن گفته آزادمرد
Ки эй фориғ аз ранҷу ҳурмону дард
که ای فارغ از رنج و حرمان و درد
Ба майдони зи хӯни сурхи мурдани баном
به میدان ز خون سرخ مردن بنام
Ба аз марг дар бистарии зрдФом
به از مرگ در بستری زردفام
Бигуфтам ба шаҳри андари оеи ҳаме ?
بگفتم به شهر اندر آیی همی؟
Ва ё андарин кӯҳи поеи ҳаме ?
و یا اندرین کوه پایی همی؟
Бигуфто ба шаҳр андар оем басӣ !
بگفتا به شهر اندر آیم بسی!
Ки ҷуз дӯстонам надонад касе !
که جز دوستانم نداند کسی!
Бигуфтам ки дўлтсроит куҷост ?
بگفتم که دولتسرایت کجاست؟
Кҷохонаҳи дорӣ вҷоит куҷост ?
کجاخانهداریوجایت کجاست ؟
Бигуфт андар онҷо саройем нест
بگفت اندر آنجا سراییم نیست
Ҷузи андари дил халқ ҷойем нест
جز اندر دل خلق جاییم نیست
Бадв гуфтам онҷои яке хонаи соз
بدو گفتم آنجا یکی خانه ساز
Сароеи нави ойину шоҳонаи соз
سرایی نو آیین و شاهانه ساز
Ки чун сафи бедодро башиканӣ
که چون صفّ بیداد را بشکنی
Ба пирӯзии онҷоӣ мأўо кунӣ
به پیروزی آنجای مأوا کنی
Нигар то ба посух чаҳ гуфт он далер :
نگر تا به پاسخ چه گفت آن دلیر:
Кигар ман шавам бар бидонадяши чир
که گر من شوم بر بداندیش چیر
Сарои аморат буд ҷои ман
سرای امارت بود جای من
Нисоед замин дигар пои ман
نساید زمین دگر پای من
Вагар хасм гардад ба ман чирдст
وگر خصم گردد به من چیردست
Ба майдон шавам бастау зердаст
به میدان شوم بسته و زیردست
Нишоед дигар ҷой , мأўои ман
نشاید دگر جای، مأوای من
Ки зиндони султон буд ҷои ман
که زندان سلطان بود جای من
Вагар кушта оем ба майдони кин
وگر کشته آیم به میدان کین
Буд хонаам тангнои замин
بود خانهام تنگنای زمین
Фузун аз дамӣ нест марг эй писар
فزون از دمی نیست مرگ ای پسر
з маргаст андешааш саъб тар
ز مرگست اندیشهاش صعبتر
Чу инаст , пас марг дар размгоҳ
چو اینست، پس مرگ در رزمگاه
Ба аз дарду беморӣу ашгу оҳ
به از درد و بیماری و اشگ و آه