Чун Фрўбрднди наъшамро ба гӯр

چون فرو بردند نعشم را به گور

Хок афшоданад ва зон гаштанди давр

خاک افشاندند و زان گشتند دور

Ногаҳони овози поеи сҳмнок

ناگهان آواز پایی سهمناک

Крдгўшмро хабар аз роҳи давр

کرد گوشم را خبر از راه دور

Ман басони хуфта зон овози пой

من بسان خفته زان آواز پای

Ҷустами вомд ба мғзондри шуъӯр

جستم و آمد به مغز اندر شعور

На ҳавои венаи фазои венаи насим

نه هوا و نه فضا و نه نسیم

Синаи танги впои ланги вҷсми ъўр

سینه تنگ و پای لنگ و جسم عور

Лек дар он ҳуфраи торику танг

لیک در آن حفرهٔ تاریک و تنگ

Ҳардуи ҷшмм хира шуд ногуҳи знўр

هر دو چشمم خیره شد ناگه ز نور

Гӯшае аз хок ман шуд чок ва зон

گوشه‌ای از خاک من شد چاک و زان

Кард мнкрборФиқи худзуҳӯр

کرد منکر ب ارفیق‌ خود ظهور

ДўФрштаҳ чун дўФили хашмгин

دو فرشته چون دو فیل خشمگین

Ман фитодаи пеши эшон ҳамчуи мӯр

من فتاده پیش ایشان همچو مور

Ман ба заҳмат аз Фшоргўр , лек

من به زحمت از فشار گور، لیک

Он ду мекарданд ҳар ҷониби убӯр

آن دو می کردند هر جانب عبور

Рӯй чун азоҳни тафтаи сипар

روی چون ازآهن تفته سپر

Бар ҷабин шан гашта расми оёти шар

بر جبین‌شان گشته‌رسم آیات شر

Аз даҳоне ширўши паҳну фарох

از دهانی شیروش پهن و فراخ

Нобаҳои пайдои басони шери нар

نابها پیدا بسان شیر نر

Байнеи ҳоил чу шохи каргадан

بینیی هایل چو شاخ کرگدن

Ҷустаи болои нӯки он ҳамчуи табар

جسته بالا نوک آن همچو تبر

ДркФи ҳаряки амӯдии оташин

درکف هریک عمودی آتشین

ВоФъиӣии печидаи баргарди камар

وافعیئی پیچیده برگرد کمر

Сӯии ман зон чашмҳои чун танур

سوی من زان چشم‌های چون تنور

Ҳар дам афшоданад сад хирмани шарар

هر دم افشاندند صد خرمن شرر

Бонг зад брмни яке зонон ки хез

بانگ زد برمن یکی زآنان که خیز

Ҳарчӣ гӯям посуховар мухтасар

هرچه گویم پاسخ آور مختصر

Устихон ҳоем ба печ ва хам фитод

استخوان‌هایم به پیچ و خم فتاد

Зон дурушти овоу бонги Зуҳра дар

زان درشت آوا و بانگ زهره‌در

Хеши рокрдми муҳайёии ҷавоб

خویش راکردم مهیٌای جواب

То чаҳ пурсанади азмни осемаи сар

تا چه پرسند ازمن آسیمه‌سر

Гуфтугӯ бархест дар заҳдони хок

گفتگو برخاست در زهدان خاک

Байни ман вони як ки бади наздиктар

بین من وآن یک که بد نزدیکتر

Гуфт бо ман , кистӣ эй марди пер ?

گفت با من‌، کیستی ای مرد پیر؟

Гуфтамаш перӣ ба хоки андари асир

گفتمش پیری به خاک اندر اسیر

Гуфт : вақти зиндагӣ , аъмоли ту ?

گفت‌: وقت زندگی‌، اعمال تو؟

Гуфтамаш чун дигарон пасту ҳақир

گفتمش چون دیگران پست و حقیر

Дар ҷаҳон аз ман наомад дар вуҷӯд

در جهان از من نیامد در وجود

Ҳеҷ кории умдау амреи хатир

هیچ کاری عمده و امری خطیر

Гуфт азин фанҳоу санъатҳои даҳр

گفت ازین فن‌ها و صنعت‌های دهر

Дар кадомин будӣ устоду басир ?

در کدامین بودی استاد و بصیر؟

Гуфтамаш дар санъати шеъру адаб

گفتمش در صنعت شعر و ادب

Будам устоду зи наққошии хабир

بودم استاد و ز نقاشی خبیر

Гуфт гоҳи зиндагии дайнат чаҳ буд ?

گفت گاه زندگی دینت چه بود؟

Гуфтамаш исломро будам насир

گفتمش اسلام را بودم نصیر

Гуфт маъбуди ту дар гетӣ ки буд ?

گفت معبود تو در گیتی که بود؟

Гуфтамаш маъбуди ман ҳии қадир

گفتمش معبود من حی قدیر

Гуфт чун бгзоштии гетӣ , ки ту

گفت چون بگذاشتی گیتی‌، که تو

Бар тан ва бар нафаси худ будӣ амир

بر تن و بر نفس خود بودی امیر

Гуфтам аз умрам чаҳ май пурсӣ ки рафт

گفتم از عمرم چه‌می‌پرسی که رفت

Ҷумла бо хӯни дили врнҷи замир

جمله با خون دل ورنج ضمیر

Давр , аз озодӣ ва аз ихтиёр

دور، از آزادی و از اختیار

Ҷуфт , бо ночорӣу заъфу зҳир

جفت‌، با ناچاری و ضعف و زحیر

Неи ҳунар то даҳрро печами Аннан

نی هنر تا دهر را پیچم عنان

Неи тавон то чархро бандами масир

نی توان تا چرخ را بندم مسیر

Гуфт корӣ кардаам ғайр аз гуноҳ ?

گفت کاری کرده‌ام غیر از گناه‌؟

Гуфтам ореи такяи брлтФи илоҳ

گفتم آری تکیه برلطف اله

Ман нагӯям чун дигар мардуми сухан

من نگویم چون دگر مردم سخن

Он замон кам бози пурсанади азгноаҳ

آن زمان کم باز پرسند ازگناه

Омён дар банд авҳом андаранд

عامیان در بند اوهام اندرند

Ҳасташон ин бастагӣ ба аз рифоҳ

هستشان این بستگی به از رفاه

Бргнаҳи хстў шудан аўлитр аст

برگنه خستو شدن اولیتر است

Марди доноро згФтори табоҳ

مرد دانا را زگفتار تباه

Баси ҳдисои каш хирад гуяд , валек

بس حدیثا کش خرد گوید، ولیک

Қалб бар аксаши пазиради антбоаҳ

قلب بر عکسش پذیرد انتباه

Ман ки будам дар шдоиди пойдор

من که بودم در شداید پایدار

Сусти гаштами ногаҳон бе ихтиёр

سست گشتم ناگهان بی‌اختیار

Қалб ман ларзид ва кӣ будам гумон

قلب من لرزید و کی بودم گمان

Кин чунин қалбӣ билразад рӯзгор

کاین چنین قلبی بلرزد روزگار

Лек худро бо худ оварадам нахуст

لیک خود را با خود آوردم نخست

То баҷо омад дилам зон гиру дор

تا بجا آمد دلم زان گیر و دار

Хештанро вонамӯдам бо дилӣ

خویشتن را وانمودم با دلی

Аз яқини собит на аз шак бе қарор

از یقین ثابت نه از شک بی‌قرار

Гарчи охир аз суханҳои сариҳ

گرچه آخر از سخن‌های صریح

Тира кардам бози худро рӯзгор

تیره کردم باز خود را روزگار

Хотири озоди марди нуктаи санҷ

خاطر آزاد مرد نکته‌سنج

Кӣ писандад гуфта ноустувор

کی پسندد گفتهٔ نااستوار

Нописанд ояд дурӯе аз адиб

ناپسند آید دورویی از ادیب

Носазо бошад нифоқ аз ҳӯшёр

ناسزا باشد نفاق از هوشیار