Амири шаҳоби аддавла , разии аллоҳи анҳу , чун аз домғон бирафт , нома ҳо фармуд сӯии сипоҳи солори хуросон , ғозии ҳоҷибу сӯии қазоау аъёну раису уммол ки « вай омад ва чунон бояд ки корҳо сохта бошанду ҳоҷиби ғозӣ ки асарӣ бидон некуӣ аз вай зоҳир гаштааст ва хидматӣ бидон тамомӣ карда , смртии сахт бо ном хоҳад ёфт , бояд ки бхдмт ояд бо лашкарҳо , чаҳ онкӣ бо вай буданд ва чаҳ онкӣ ба навай фароз овардааст , ҳамаи ороста бо силаҳи тамом . Ва дониста ояд ки он касонро ки ба навай исбот кардааст , ҳам бар он ҷумла ки вай дидааст ва кардааст , бдоштаҳ ояд ва навохт ва зёдтҳо бошад ; ва алафҳо ки уммолу раисро бояд сохт , донем ки омодааст ва агар дар чизе халаласт , базӯдӣ дар бояд ёфт ки омадан мо сахт наздикаст » чун номаҳо дррсиди бохилтоши мсръ , ҳоҷиби ғозӣ ва дигарон корҳо бҷдтр пеш гирифтанду ончии носохта буд , бтмомии бсохтнд ва ҳар такаллуф ки гумони гашти аҳли силаҳ биҷой овараданд .

امیر شهاب الدّوله -رَضِيَ اللّهُ عنه- چون از دامغان برفت، نامه‌ها فرمود سوی سپاه‌سالار خراسان، غازی حاجب و سوی قضاة و اعیان و رئیس و عمّال‌ که «وی آمد و چنان باید که کارها ساخته باشند و حاجب غازی که اثری بدان نیکویی از وی ظاهر گشته‌است و خدمتی بدان تمامی کرده، ثمرتی سخت بانام‌ خواهد یافت. باید که به خدمت آید با لشکرها، چه آنکه با وی بودند و چه آنکه به نوی فراز آورده‌‌است، همه آراسته با سلاح تمام‌ و دانسته‌آید که آن کسان را که به نوی اثبات کرده‌است، هم بر آن جمله که وی دیده‌است‌ و کرده‌است، بداشته‌آید و نواخت‌ و زیادتها باشد. و علفها که عمّال و رئیس را باید ساخت‌، دانیم که آماده است و اگر در چیزی خلل است، بزودی در باید یافت‌ که آمدن ما سخت نزدیک است.» چون نامه‌ها دررسید با خیلتاش مسرع، حاجب غازی و دیگران کارها بجدتر پیش گرفتند و آنچه ناساخته بود، بتمامی بساختند و هر تکلّف‌ که گمان گشت اهل سلاح به جای آوردند.

Ва амири масъӯди брўстоӣ Байҳақ расед дар змони саломату нусрату ғозии сипоҳи солори хуросони бхдмт истиқбол рафт бо бисёр лашкару зинатӣу аҳбтии тамоми бсохт .

و امیر مسعود به روستای بیهق‌ رسید، در ضمان سلامت‌ و نصرت. و غازی سپاه‌سالار خراسان به خدمت استقبال رفت‌ با بسیار لشکر و زینتی و اهبتی‌ تمام بساخت.

Амир бар болои боистоду ғозӣ пеш рафт ва се ҷои замин бӯса дод . Амир фармуд то ӯро каромат карданд ва бозу гирифтанд то фароз омаду рикоб амир бабўсед . Амир гуфт : ончӣ бар ту буд кардӣ , ончии моро мебояд кард , букунем . Сипоҳи солории додеми турои имрӯз , чун дар змони саломат бншобўр расем , халъати бсзо фармӯда ояду ғозии се бори дигари замин бӯса доду сиёҳи дорони асби сипоҳ солор хостанду брншонднду давр аз амири боистоду нақибонро бихонад ва гуфт : « лашкарро бояд гуфт то бтъбиаҳ даройанд ва бигузаранд то худованди эшонро бибинаду мақдамону пеши равони некӯ хизмат кунанд . » нақибон битохтанд ва огоҳ карданд ва бигуфтанд ва овозҳои буқу дуҳулу наъраи мардони бхости сахти бқўт . Ва нахусти ҷнибтон бисёр бо силаҳи тамому бргстўону ғуломони сохта бо аломатҳоу мтрдҳоу хайли хосса ӯ бисёр савору пиёда ва бар асари эшон хайли як як сарҳанг меомад сахти некӯу тамоми силаҳу хайл хайл мегузашту сарҳангони замин бӯса медоданду мёистоднд . Ва аз чоштгоҳ то намози пешин рӯзгор гирифт то ҳамагон бигузаштанд . Пас амири ғозии сипоҳи солорроу сарҳангонро бнўохт ва никўӣӣ гуфт ва аз он боло баранду бхимаҳ фурӯд омад .

امیر بر بالایی‌ بایستاد و غازی پیش رفت و سه جای زمین بوسه داد. امیر فرمود تا او را کرامت کردند و بازو گرفتند تا فراز آمد و رکاب امیر ببوسید. امیر گفت: «آنچه بر تو بود کردی. آنچه ما را می‌باید کرد، بکنیم. سپاه‌سالاری دادیم تو را امروز. چون در ضمان سلامت به نشابور رسیم، خلعت بسزا فرموده‌آید.» و غازی سه بار دیگر زمین بوسه داد و سیاه‌داران‌ اسب سپاه‌سالار خواستند و برنشاندند و دور از امیر بایستاد و نقیبان‌ را بخواند و گفت: «لشکر را باید گفت تا بتعبیه‌ درآیند و بگذرند تا خداوند ایشان را ببیند و مقدّمان‌ و پیش‌روان‌ نیکو خدمت کنند.» نقیبان بتاختند و آگاه کردند و بگفتند و آوازهای بوق و دهل و نعرهٔ مردان بخاست سخت بقوّت. و نخست جنیبتان‌ بسیار با سلاح تمام و برگستوان‌ و غلامان ساخته‌ با علامتها و مطردها و خیل خاصّهٔ او، بسیار سوار و پیاده و بر اثر ایشان خیل یک‌یک سرهنگ می‌آمد، سخت نیکو و تمام‌سلاح و خیل‌خیل میگذشت و سرهنگان زمین بوسه می‌دادند و می‌ایستادند. و از چاشتگاه تا نماز پیشین‌ روزگار گرفت تا همگان بگذشتند. پس امیر، غازی سپاه‌سالار را و سرهنگان را بنواخت و نیکوئی گفت و از آن بالا براند و به خیمه فرودآمد.

Ва дигар бора барнишасту қасд шаҳр карду масофати се фарсанг буд , миёни ду намоз ҳаракат карда буд ва бихобгоҳ [ бшҳр ] омад ва дар шаҳри ншобўри бас кас намонда буд ки ҳамаи бхдмти истиқбол ё назора омада буданд ва дуо мекарданд ва қирон хонон қирони ҳамеи хонданд . Амир , разии аллоҳи анҳу , ҳар касро аз аъён некуӣҳо мегуфт хоссаи қозии эмоми соидро ки устодаш буд . Ва мардумони бад-ӣни малик ташна буданд , рӯзӣ буд ки кас монанди он ёд надошт . Ва чун бикрона шаҳр расед , фармуд то қавмро бозгардонеданд ва пас сӯии боғ шодёх кашиду бсъодт фурӯд омад даҳуми шаъбони ин сол . Ва банноҳои шодёхро бФршҳоӣ гӯногӯн биёроста буданд ҳама аз он вазири ҳснк , аз он фаршҳо ки ҳснки сохта буд аз ҷиҳати он банноҳо ки монанди он кас ёд надошту касоне ки онро дида буданд , дар ӣнҷои нбштм то маро гувоҳӣ диҳанд .

و دیگر باره برنشست و قصد شهر کرد و مسافت سه فرسنگ بود. میان دو نماز حرکت کرده‌بود و به خوابگاه [به شهر] آمد و در شهر نشابور بس کس نمانده‌بود که همه به خدمت استقبال‌ یا نظاره آمده‌بودند و دعا می‌کردند و قران‌خوانان قران همی‌خواندند. امیر -رَضِيَ اللّهُ عنه- هر کس را از اعیان نیکوییها می‌گفت، خاصّه قاضی امام صاعد را که استادش بود. و مردمان بدین مَلِک تشنه بودند. روزی بود که کس مانند آن یاد نداشت. و چون به کرانهٔ شهر رسید، فرمود تا قوم را بازگردانیدند و پس سوی باغ شادیاخ‌ کشید و به سعادت فرودآمد، دهم شعبان این سال. و بناهای شادیاخ را به فرشهای گوناگون بیاراسته‌بودند، همه از آنِ وزیر حسنک؛ از آن فرشها که حسنک ساخته‌بود از جهت آن بناها که مانند آن کس یاد نداشت و کسانی که آنرا دیده‌بودند، در اینجا نبشتم تا مرا گواهی دهند.