Ва ҳам дар ин ҳафта хабар расед ки расӯли алқодри биллоҳ , разии аллоҳи анҳу , наздик Байҳақ расед ва бо ваии он кароматаст ки халқ ёд надоранд ки ҳеҷ подшоҳиро монанди он бӯдааст . Амир , разии аллоҳи анҳу , брсидни ин бишорати тозагӣ тамом ёфт . Ва фармуд то истиқбол ӯ бсичиднди сахти бсзо . Ва мардуми шаҳри наздики қозӣ соид омаданд ва гуфтанд ки « эшон чун шуниданд ки амири наздик ншобўр расед , хостанд ки хўозаҳ ҳо зананд ва бисёр шодӣ кунанд . Раис гуфт : набояд кард ки амирро мусӣбатии бузург расидааст бмрги султони Маҳмӯд , анори аллоҳи барраона , ҳарчанд бар мурод меояд ва ин бФрмон вай мегӯям , бо вақте дигар бояд афканд » . Ва акнӯн муддатии баромад ва ҳар рӯзи корҳо бар муродтараст ва акнӯн расӯли ҳам аз Бағдод меояд бо ҳамаи муродҳо . Агар қозӣ бинад , дархоҳад аз амир то ба дил бисёр халқи шодии афканд , бдонкаҳ дастурӣ диҳад худованд ва раҳо кунад то такаллуф беандоза кунанд . »
و هم در این هفته خبر رسید که رسول القادر باللّه -رَضِيَ اللّهُ عنه- نزدیک بیهق رسید و با وی آن کرامت است که خلق یاد ندارند که هیچ پادشاهی را مانند آن بودهاست. امیر -رَضِيَ اللّهُ عنه- به رسیدن این بشارت تازگی تمام یافت. و فرمود تا استقبال او بسیچیدند سخت بسزا. و مردم شهر نزدیک قاضی صاعد آمدند و گفتند که «ایشان چون شنیدند که امیر نزدیک نشابور رسید، خواستند که خوازهها زنند و بسیار شادی کنند. رئیس گفت: «نباید کرد که امیر را مصیبتی بزرگ رسیدهاست به مرگ سلطان محمود -أنارَ اللّهُ برهانَه-؛ هرچند بر مراد میآید. و این به فرمان وی میگویم. با وقتی دیگر باید افکند.» و اکنون مدّتی برآمد و هر روز کارها برمرادتر است و اکنون رسول هم از بغداد میآید با همه مرادها. اگر قاضی بیند، درخواهد از امیر تا به دل بسیار خلق شادی افکند، بدانکه دستوری دهد خداوند و رها کند تا تکلّف بیاندازه کنند.»
Қозӣ гуфт : нек омад ва хуб мегуеду сахт буқатаст . Дигари рӯзи амирро бигуфт ва дастурӣ ёфту қозӣ бо раис бозгуфт ки такаллуфии сахти тамом бояд кард .
قاضی گفت: «نیک آمد و خوب میگویید و سخت بوقت است.» دیگر روز امیر را بگفت و دستوری یافت و قاضی با رئیس بازگفت که تکلّفی سخت تمام باید کرد.
Ва раис бахона бозомаду аъёни мҳлтҳо ва бозорҳоро бихонад ва гуфт : амир дастурӣ дод , шаҳрро бёроиид ва ҳар такаллуфӣ ки бибояд кард , бикунед то расӯли Халифаи бидонад ки ҳоли ин шаҳр чисту амир низ ин шаҳрро дӯст тар гирад ки ин каромот ӯро дар шаҳри мо ҳосили ббўд . Гуфтанд : фармон бардорем ; ва бозгаштанд ва корӣ сохтанд ки касе бҳичи рӯзгор бар он ҷумла ёд надошт , чунонкӣ аз дарвозаҳои шаҳр то бозори хўозаҳ бар хўозаҳу қубба бар қубба буд то шористони масҷиди одина ки расӯлро ҷои онҷо сохта буданд .
و رئیس به خانه بازآمد و اعیان محلّتها و بازارها را بخواند و گفت: «امیر دستوری داد؛ شهر را بیارایید و هر تکلّفی که بباید کرد، بکنید تا رسول خلیفه بداند که حال این شهر چیست و امیر نیز این شهر را دوستتر گیرد که این کرامات، او را در شهر ما حاصل ببود.» گفتند: «فرمانبرداریم». و بازگشتند و کاری ساختند که کسی به هیچ روزگار بر آن جمله یاد نداشت؛ چنانکه از دروازههای شهر تا بازار خوازه بر خوازه و قبّه بر قبّه بود تا شارستان مسجد آدینه که رسول را جای آنجا ساختهبودند.
Чун ин корҳо сохта шуд ва хабар расед ки расӯли бадви фарсангӣ аз шаҳр расед , мартабаи доронпазира рафтанд ва панҷоҳ ҷнибти бурданду ҳама лашкар барнишастанд ва пеш шуданд бо кавкабаи бузургу такаллуф беандоза , сипоҳи солор дар пеш , кавкабаи дигари қазоау содоту уламоу фуқаҳоу кавкабаи дигари аъёни даргоҳ , худовандони қалам . Бар ҷумла ӣӣ ҳар чаҳ некӯтар расӯлро , бӯи Муҳамади ҳошимӣ аз хуишони наздики Халифа , дар шаҳр дароварданд рӯзи душанбеи даҳ рӯзи монда буд аз шаъбони ин сол . Ва аъёну мақдамони сипоҳ аз расӯл ҷудо шуданд бдрўозаҳи шаҳру бахонаҳо боз шуданд . Ва мартабаи дорон ӯро ббозор биовараданд ва меронданду мардумони дираму динору шукр ва ҳар чизе меандохтанду бозигарон бозӣ мекарданду рӯзӣ буд ки монанди он кас ёд надошт ва то миёни ду намоз рӯзгор гирифт , то онгоҳ ки расӯлдори расӯлро бсроиӣ ки сохта буданд , фурӯд оварад . Чун бсроӣ фурӯд омад , нахусти хӯрданӣ ки сохта буданд , расӯлдор мисол дод то пеш овараданд сахт бисёр , аз ҳад ва андоза бигузашта . Ва расӯл дар аснои нон хӯрдан битозӣ ншобўрро бстўд ва ин подшоҳро бисёр дуо кард ва гуфт : дар умри хеши ончӣ имрӯз дид , ёд надорад ; ва чун аз нон хӯрдан фориғ шуданд , нзлҳо биовараданд аз ҳаду андозаи гузашта ва бист ҳазор дирами сими гармоба , чунонкии мутаҳайири гашт . Ва амир , разии аллоҳи анҳу , ншобўрёнро некуӣ гуфт .
چون این کارها ساخته شد و خبر رسید که رسول به دوفرسنگی از شهر رسید، مرتبهداران پذیره رفتند و پنجاه جنیبت بردند و همه لشکر برنشستند و پیش شدند با کوکبهٔ بزرگ و تکلّف بیاندازه؛ سپاهسالار در پیش، کوکبهٔ دیگر، قضاة و سادات و علما و فقها، و کوکبهٔ دیگر، اعیان درگاه، خداوندان قلم. بر جملهیی هرچه نیکوتر رسول را، بومحمّد هاشمی، از خویشان نزدیک خلیفه، در شهر درآوردند، روز دوشنبه ده روز ماندهبود از شعبان این سال. و اعیان و مقدّمان سپاه از رسول جدا شدند به دروازهٔ شهر و به خانهها بازشدند. و مرتبهداران او را به بازار بیاوردند و میراندند و مردمان، درم و دینار و شکر و هر چیزی میانداختند و بازیگران بازی میکردند و روزی بود که مانند آن کس یاد نداشت و تا میان دو نماز روزگار گرفت، تا آنگاه که رسولدار رسول را به سرایی که ساختهبودند، فرودآورد. چون به سرای فرودآمد، نخست خوردنی که ساختهبودند، رسولدار مثال داد تا پیش آوردند سخت بسیار، از حد و اندازه بگذشته و رسول در اثنای نان خوردن به تازی نشابور را بستود و این پادشاه را بسیار دعا کرد و گفت در عمر خویش آنچه امروز دید، یاد ندارد. و چون از نان خوردن فارغ شدند، نزلها بیاوردند از حدّ و اندازه گذشته و بیستهزار درم سیم گرمابه، چنانکه متحیّر گشت. و امیر -رَضِيَ اللّهُ عنه- نشابوریان را نیکویی گفت.
Ва пас аз он ду се рӯз бигузашт . Амир фармуд ки расӯлро пеш бояд оварад ва ҳар такаллуф ки мумкинаст , бикрад . Бӯи саҳл зўзнӣ гуфт : ончии худовандро бояд фармуд аз ҳадиси лашкару даргоҳу маҷлиси аморату ғуломону мартабаи дорону ҷузи он ончӣ бад-ӣн монад , бифармоед сипоҳи солорро то рост кунаду андозаи бадаст банда диҳад ки ончӣ мебояд кард бикунад .
و پس از آن دو سه روز بگذشت. امیر فرمود که «رسول را پیش باید آورد و هر تکلّف که ممکن است، بکرد.» بوسهل زوزنی گفت: «آنچه خداوند را باید فرمود از حدیث لشکر و درگاه و مجلس امارت و غلامان و مرتبهداران و جز آن آنچه بدین ماند، بفرماید سپاهسالار را، تا راست کند و اندازه به دست بنده دهد که آنچه میباید کرد بکند.
Ва ончии роҳи ман бандааст ва хондааму дида аз он султони мозӣ , разии аллоҳи анҳу , бигӯям то рост кунанд . Амир гуфт : нек омад ва фармуд то сипоҳи солори ғозиро бхўонднд .
و آنچه راه من بنده است و خواندهام و دیده از آنِ سلطان ماضی -رَضِيَ اللّهُ عنه- بگویم تا راست کنند.» امیر گفت: «نیک آمد» و فرمود تا سپاهسالار غازی را بخواندند.
Амир гуфт : фармудем то расӯли Халифаро пеши оранд бо ончӣ аз маншуру халъату каромот ва нъўт овардааст ,у ончӣ ӣнҷо карда ояд , хабари он баҳр ҷое расад . Бояд ки бгўӣии лашкарро то имшаби ҳамаи корҳои хеш сохта кунанду пагоҳи бҷмлаҳ бо силаҳи тамом ва бо зинат бисёр ҳозир оянд , чунонкӣ аз он тамомтар набошад то бФрмоиим ки чаҳ бояд кард . Гуфт :
امیر گفت: «فرمودیم تا رسول خلیفه را پیش آرند با آنچه از منشور و خلعت و کرامات و نعوت آوردهاست. و آنچه اینجا کردهآید، خبر آن به هر جایی رسد. باید که بگوئی لشکر را تا امشب همه کارهای خویش ساخته کنند و پگاه بجمله با سلاح تمام و با زینت بسیار حاضر آیند، چنانکه از آن تمامتر نباشد تا بفرماییم که چه باید کرد.»
Чунин кунам ;у бозгашту ончӣ фармуданӣ буд , бифармуд ва мисолҳо ки доданӣ буд , бидод . Ва амир , разии аллоҳи анҳу , дар маънии ғуломону ҷузи он мисолҳо доду ҳамаи маликона рост карданд .
گفت: «چنین کنم». و بازگشت و آنچه فرمودنی بود، بفرمود و مثالها که دادنی بود، بداد. و امیر -رَضِيَ اللّهُ عنه- در معنی غلامان و جز آن مثالها داد و همه ملکانه راست کردند.