Ва моҳ рӯза даромад ва рӯза бигирифтанд . Ва султони масъӯд ҳаракат кард аз ншобўр дар нимаи моҳи рамазони ин сол , ва ҳам ин рӯз фармуд то қозии соидроу писаронашроу Сайиди бӯи Муҳамади алавироу бӯи бикри мҳмшодроу қозии шаҳру хатибро хлътҳо доданд . Ва амир баҳрот омад ду рӯзи мондаи азин моҳ ва дар кӯшки муборак фурӯд омаду онҷо идӣ кард ки иқрор доданд ки чунон иди ҳеҷ малик накардааст . Хуоне ниҳода буданд султонро дар он баннои нав ки дар боғи аданоне сохта буданд ва хонҳои дигар ниҳода буданд дар боғи аданоне , сарҳангони тФориқу хилтошонро бар он хон [ҳо ] бншонднду шуъаро шеър мехонданд . Ва дар миёни нон хӯрдани бузургони даргоҳ ки бар хон султон буданд , бар пои хостнду замин бӯса доданд ва гуфтанд : панҷ ва шаш моҳи гузашт то худованди нишот шароб накардааст ва агар узрӣ буд гузашт ва корҳо бар муродаст , агар раъии бузург худованд бинад , нишот фармоед . Султон иҷобат карду шароби хост ва биовараданду мутрибон захма гирифтанду нишот боло гирифту шароб додан гирифтанд , чунонкии ҳамагон хуррам бозгаштанд магари сипоҳи солор ки ҳаргиз шароб нахурда буд .

و ماه روزه درآمد و روزه بگرفتند. و سلطان مسعود حرکت کرد از نشابور در نیمهٔ ماه رمضان این سال. و هم این روز فرمود تا قاضی صاعد را و پسرانش را و سید بومحمّد علوی را و بوبکر محمشاد را و قاضی شهر و خطیب را خلعتها دادند. و امیر به هرات آمد، دو روز مانده ازین ماه و در کوشک مبارک‌ فرودآمد و آنجا عیدی کرد که اقرار دادند که چنان عید هیچ ملک نکرده‌است. خوانی نهاده‌بودند سلطان را در آن بنای نو که در باغ عدنانی‌ ساخته‌بودند و خوانهای دیگر نهاده‌بودند در باغ عدنانی. سرهنگان تفاریق‌ و خیلتاشان‌ را بر آن خوان[ها] بنشاندند و شعرا شعر می‌خواندند. و در میان نان خوردن، بزرگان درگاه که بر خوان سلطان بودند، بر پای‌ خاستند و زمین بوسه دادند و گفتند: «پنج و شش ماه گذشت تا خداوند نشاط شراب نکرده‌است و اگر عذری بود گذشت و کارها بر مراد است. اگر رأی بزرگ خداوند بیند، نشاط فرماید.» سلطان اجابت کرد و شراب خواست و بیاوردند و مطربان زخمه گرفتند و نشاط بالا گرفت و شراب دادن گرفتند؛ چنانکه همگان خرّم بازگشتند، مگر سپاه‌سالار که هرگز شراب نخورده‌بود.

Ва ҳар рӯзи пайваста млтФаҳ мерасед аз ҷониби лашкари ғазнӣн ки чаҳ мекунанд ва чаҳ месозанд ва бар мӯҷиби ончӣ худованд фармудӣ кори мисохтнд . Чоштгоҳи рӯзи душанбеи даҳуми шавол ногоҳ мнгитрок , бародари ҳоҷиби бузург , алии қариб бо донишманди ҳасирии надими бадаргоҳи султони масъӯди расиданд . Дар вақти султонро огоҳ карданд , фармуд ки бор диҳед . Даромаданду замин бӯса доданд ва гуфтанд : « мубораки бод бар худованди подшоҳӣ ки икрўиаҳ шуд , бародарро мавқуф карданд » султони эшонро бинишонад ва бисёр бнўохту номаи ҳашами тгинобод пеш овараданд , султон фармуд то бстднду бхўонднд . Пас гуфт « ҳоҷиб он кард ки аз хираду дӯсти дории вай чашм доштем . Ва дигарон ки ӯро мтобът карданд , ҳақи моро бишнохтанду ҳақи хидматкорон риоят карда ояд . Шумо сахти бтъҷил омадаед , бозгардеду замонии бёсоииду намози дигарро бозоиид то пайғомҳо бгзорид ва ҳолҳо бознамоӣад . » ва ҳар ду боз - гаштанду бики мавзе дар сароеи гиронмояи Фрўдоўрднд ва бисёр хӯрданӣ ва назул фиристоданд ва чизе бихӯраданду бгрмобаҳи рафтанд .

و هر روز پیوسته ملطّفه می‌رسید از جانب لشکر غزنین که چه می‌کنند و چه می‌سازند و بر موجب آنچه خداوند فرمودی، کار می‌ساختند. چاشتگاه‌ روز دوشنبه دهم شوّال ناگاه منگیتراک، برادر حاجب بزرگ، علی قریب با دانشمند حصیری ندیم به درگاه سلطان مسعود رسیدند. در وقت‌ سلطان را آگاه کردند، فرمود که بار دهید. درآمدند و زمین بوسه دادند و گفتند: «مبارک باد بر خداوند پادشاهی که یکرویه شد. برادر را موقوف کردند.» سلطان ایشان را بنشاند و بسیار بنواخت و نامهٔ حشم تگیناباد پیش آوردند. سلطان فرمود تا بستدند و بخواندند. پس گفت «حاجب آن کرد که از خرد و دوستداری وی چشم داشتیم. و دیگران که او را متابعت‌ کردند، حقّ ما را بشناختند و حقّ خدمتکاران رعایت کرده‌آید. شما سخت بتعجیل آمده‌اید، بازگردید و زمانی بیاسایید و نماز دیگر را بازآیید تا پیغامها بگزارید و حالها بازنمایید.» و هر دو بازگشتند و به یک موضع در سرایی گرانمایه‌ فرودآوردند و بسیار خوردنی و نزل‌ فرستادند و چیزی بخوردند و به گرمابه رفتند.

Ва султон чун эшонро бозгардонед , бӯи саҳлу тоҳири дабирроу аъёни дигарро бихонад ва холӣ кард ва аз ҳар гӯна бисёр сухан рафт то қарор гирифт бар онкии намози дигари мнгитрокро ҳоҷибӣ дода ояду сиёҳи дрпўшоннду хлътӣ бсзо диҳанд ва ҳамчунон ҳасириро . Намози дигари ду ҷнибти ббрднду мнгитроку ҳасириро биовараданд ва пеш омаданд ва бинишастанд холӣ , чунонкии пеши султони тоҳири дабиру бӯи саҳл зўзнӣ буданд ва пайғомҳо бидоданду ҳол бшрҳ бознамуданд . Чун бозгаштанд , султон фармуд то мнгитрокро бҷомаҳ - хонаи бурданду халъати ҳоҷибии пўшониднд : қабои сиёҳу кулоҳи дўшох ,у пеш султон омад . Султон гуфт « мубораки бод ,у манзалати ту дар ҳоҷибӣ онаст ки зери дасти бародар , ҳоҷиби бузург , алии истӣ . » ваии замин бӯса доду бозгашт . Ва фақиҳи бӯи бикри ҳасириро хлътии пўшониднди сахти гиронмоя , чунонкии надимонро диҳанд . Вайро низ пеш овараданду султон ӯро низ бнўохт ва гуфт « дар рӯзгори падарами ранҷҳо бисёр кашидӣ дар ҳўӣу дӯст - дории мо ва моро чунин хидматӣ кардӣу ҳақи ту воҷибтар гашт , ин аъдодасту расмӣ , бар асари некуӣҳо бинӣ . » ӯ дуо карду бозгашт . Ва амири ҳамаи аъёну хдмтгоронро фармуд то бахонаи он ду тани рафтанд ба таҳнияту сахти некӯ ҳақашон гузорданад . Ва намоз шом фармуд султон то ҷавоби номаи ҳашами тгинободро бози нбштнд бо навохт ,у бҳоҷби бузург , алии номаи нбштнд бо навохт бисёру султон тўқиъ карду бхти хеши фаслии набшат .

و سلطان چون ایشان را بازگردانید، بوسهل و طاهر دبیر را و اعیان دیگر را بخواند و خالی کرد و از هر گونه بسیار سخن رفت، تا قرار گرفت بر آنکه نماز دیگر، منگیتراک را حاجبی داده‌آید و سیاه درپوشانند و خلعتی بسزا دهند و همچنان حصیری را. نماز دیگر، دو جنیبت ببردند و منگیتراک و حصیری را بیاوردند و پیش آمدند و بنشستند خالی‌؛ چنانکه پیش سلطان، طاهر دبیر و بوسهل زوزنی بودند و پیغامها بدادند و حال بشرح بازنمودند. چون بازگشتند، سلطان فرمود تا منگیتراک را به جامه‌خانه بردند و خلعت حاجبی پوشانیدند، قبای سیاه و کلاه دوشاخ‌؛ و پیش سلطان‌ آمد. سلطان گفت: «مبارک باد، و منزلت تو در حاجبی آنست که زیر دست برادر، حاجب بزرگ، علی ایستی.» وی زمین بوسه داد و بازگشت. و فقیه بوبکر حصیری را خلعتی پوشانیدند سخت گرانمایه، چنانکه ندیمان را دهند. وی را نیز پیش آوردند و سلطان او را نیز بنواخت و گفت «در روزگار پدرم رنجها بسیار کشیدی در هوی‌ و دوستداری ما و ما را چنین خدمتی کردی و حقّ تو واجب‌تر گشت. این اعداد است و رسمی؛ بر اثر نیکوییها بینی.» او دعا کرد و بازگشت. و امیر همه اعیان و خدمتگاران را فرمود تا به خانهٔ آن دو تن رفتند به تهنیت و سخت نیکو حقّشان گزاردند. و نماز شام فرمود سلطان تا جواب نامهٔ حشم تگیناباد را بازنبشتند با نواخت، و به حاجب بزرگ، علی نامه نبشتند با نواخت بسیار و سلطان توقیع کرد و به خطّ خویش فصلی نبشت.

Ва мисолу номаҳо нбштнду бФрстоднду хилтошӣу мардӣ аз араб аз тозандагони деви саворон номзад шуданду намоз хуфтанро сӯии тгинободи рафтанд ;у аллоҳи аълами болсўоб .

و مثال و نامه‌ها نبشتند و بفرستادند و خیلتاشی و مردی از عرب از تازندگان دیوسواران‌ نامزد شدند و نماز خفتن را سوی تگیناباد رفتند؛ و اللّه اعلم بالصّواب‌.