Ва султон маншурӣ фиристод баноми сипоҳи солори ғозии бўлоити Балху Самангон ,у касони ваии онрои бблхи бурданди базӯдӣ то баноми вай хутба кунанд .

و سلطان منشوری فرستاد بنام سپاه‌سالار غازی به ولایت بلخ و سمنگان‌، و کسان وی آنرا به بلخ بردند بزودی تا به نام وی خطبه کنند.

Ва корҳо пеш гирифтанд ,у сухани ҳамаи сухани ғозӣ буд ва хилватҳо дар ҳадиси лашкар бо вай мерафт . Ва падарёнро нек аз он дард меомад ва май жкиднду охири биФгндндш , чунонкӣ биорам пас аз ин . Ва Саиди саррофи кадхудои ғозӣ босмон шуду лкли қавми явм . Ва алҳақ на нозебо буд дар кор , аммо як чиз хато кард ки ӯро Бифрефтанд то бар худовандаш мушарраф бошад ва фирефта шуд бхлътӣ ва сохт зар ки ёфт , ин мушаррафии бикраду худовандаш дар далв шуд ва ӯ низ . Ва чокрпишаҳро перояи бузургтар ростӣаст .

و کارها پیش گرفتند و سخن، همه سخن غازی بود و خلوتها در حدیث لشکر با وی میرفت. و پدریان را نیک از آن درد میآمد و می‌ژکیدند و آخر بیفگندندش‌، چنانکه بیارم پس از این. و سعید صرّاف، کدخدای‌ غازی به آسمان شد و لِکُلٍّ قَومٍ یَوم‌ٌ. و الحق نه نازیبا بود در کار، امّا یک چیز خطا کرد که او را بفریفتند تا بر خداوندش مُشرِف‌ باشد و فریفته شد به خلعتی و ساخت زر که یافت؛ این مُشرِفی‌ بکرد و خداوندش در دلو شد و او نیز. و چاکرپیشه را پیرایهٔ بزرگتر راستی است.

Ва аз пас баруфтодани сипоҳи солори ғозӣ , Саид дар Осиёи рӯзгори бгшт ва хост ва афтод ва бар шуғл буд ва набӯд то баъди алъзу алрФъаҳи сори ҳорси алдҷлаҳ . Акнӯн дар санаи хумсин бмўлтонаст дар хизмати хоҷаи амиди абди алрзоқ ки чанд соласт ки надимӣ ӯ мекунад байғӯлау дами қаноатии гирифта . Ва шумоёнро азин ахбор тафсилӣ дорам сахти равшан , чунонкӣ оварда ояд , ани шоءи аллоҳи таъолӣ .

و از پس برافتادن سپاه‌سالار غازی، سعید در آسیای روزگار بگشت و خاست و افتاد و بر شغل بود و نبود تا بعد العزّ و الرّفعة صار حارس الدّجلة. اکنون در سنه خمسین‌ به مولتان‌ است در خدمت خواجه عمید عبدالرّزّاق‌ که چند سال است که ندیمی او میکند؛ بیغوله‌ و دم قناعتی گرفته‌. و شمایان‌ را ازین اخبار تفصیلی دارم سخت روشن، چنانکه آورده‌آید، إن شاء اللّه تعالی‌.

Ва кори вазири ҳснки ошуфтаи гашт ки брўзгори ҷавонӣ нокрдниҳо карда буду забон нигоҳ нодошта ва ин султони бузурги муҳташамро хайри хайри бёзрдаҳ . Ва шоир некӯ мегуяд , шеър :

و کار وزیر حسنک آشفته گشت که به روزگار جوانی ناکردنیها کرده‌بود و زبان نگاه ناداشته و این سلطان بزرگ محتشم را خیرخیر بیازرده. و شاعر نیکو میگوید؛ شعر:

Ва дигар дар боби ҷавонони бғоит некӯ гуфтааст , шеър :

و دیگر در باب جوانان بغایت نیکو گفته‌است؛ شعر:

Ва аз бӯи алии асҳқи шунӯдам , гуфт : бӯи Муҳамад Микоил гуфтӣ « чаҳ ҷой баъзаст ки фии кулҳо хлло . »у вазири бӯи саҳли зўзнӣ бо вазири ҳснки маъзули сахти бад буд ки дар рӯзгори вазорат бар вай истихфофҳо кардӣ , то хашми султонро бар вай доимӣ медошту бблхи расониди бадви ончии расонид . Акнӯн бъоҷли улҳоли бӯ саҳл фармуд то вазири ҳснкро ба алӣ роиз супурданд ки чокари бӯи саҳл буд , то ӯро бахонаи хеши бараду бадв ҳар чизеи расонид аз анвоъи истихфоф . Ва бӯи саҳли зўзниро дар ончӣ рафт , мардумон дар забон гирифтанд ва бад гуфтанд ки мардумони бузург ном бидон гирифтанд ки чун бар душман даст ёфтанд , некуӣ карданд ки он некуии бузургтар аз истихфоф бошад , ва алъФў ъанд алқдраи сахт сутӯдааст ва низ омадааст дар амсол ки гуфтаанд : азои маликати Фأсҷъ , аммо бӯи саҳл чун ин воҷиб надошту дил бар вай хуш кард бмкоФот , на бӯ саҳл монад ва на ҳснк . Ва ман ин фусӯл аз он ҷиҳат ронадам ки магар касеро бакор ояд .

 و از بوعلی اسحق شنودم، گفت: «بومحمد میکائیل گفتی «چه جای بعض است که فی کلّها خللا.» و وزیر بوسهل زوزنی‌ با وزیر حسنک معزول سخت بد بود که در روزگار وزارت بر وی استخفافها کردی، تا خشم سلطان را بر وی دائمی میداشت و به بلخ رسانید بدو آنچه رسانید. اکنون بعاجل‌الحال‌ بوسهل فرمود تا وزیر حسنک را به علی رایض‌ سپردند که چاکر بوسهل بود، تا او را به خانهٔ خویش برد و بدو هر چیزی رسانید از انواع استخفاف. و بوسهل زوزنی را در آنچه رفت، مردمان در زبان گرفتند و بد گفتند که مردمان بزرگ نام بدان گرفتند که چون بر دشمن دست یافتند، نیکویی کردند که آن نیکویی بزرگتر از استخفاف باشد. «و العفو عند القدرة» سخت ستوده است‌ و نیز آمده‌است در امثال که گفته‌اند: «إذا ملکتَ فاسجح»؛ اما بوسهل چون این، واجب نداشت و دل بر وی خوش کرد به مکافات، نه بوسهل ماند و نه حسنک. و من این فصول از آن جهت راندم که مگر کسی را به کار آید.