« бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим . Баъди алсдру алдъоء , мо бо дили хеши ҳоҷиби фозил , ъам , Хоразмшоҳи олтўнтошро бидон ҷойгоҳ ёбем ки падари мо , амири мозӣ буд ки аз рӯзгори кӯдакӣ то имрӯз ӯро бар мо шафқат ва меҳрбонӣ бӯдааст ки падаронро бошад бар фарзандон ; агар бидон вақт буд ки падари мо хост ки вайро валиаҳдӣ бошаду андарони раъии хост аз вайу дигари аъён , аз баҳри моро ҷон бар миёни баст то он кори бузург бо номи мо рост шуд , ва агар пас аз он чун ҳосидону душманони дил ӯро бар мо табоҳ карданду дурушт то моро бмўлтон фиристоду хост ки он раъии некӯро ки дар боби мо дида буд , бигардонаду халъати вилояти аҳдро бадӣгари кас арзонӣ дорад , чунон рФқ намӯду латоифи ҳиял бакор оварад то кори мо аз қоидаи бнгшту фурсат нигоҳ медошт ва ҳиялат месохт ва ёрон гирифт то ризои он худовандро ббоб мо дарёфту биҷой боз оварад , ва моро аз мўлтони бозхонду бҳроаҳ боз фиристод . Ва чун қасд рай кард ва мо бо вай будему ҳоҷиб аз гргонҷ бгргон омад ва дар боби мо бародарони бқсмти вилоят сухан рафт , чандон ниёбат дошт ва дар ниҳони сӯии мо пайғом фиристод ки « имрӯз албата рӯй гуфтор нест , инқиёд бояд намӯд баҳр чаҳ худованд бинад ва фармоед » ва мо он насиҳати падарона қабул кардем ,у хотамати он барин ҷумла буд ки имрӯз зоҳираст ; ва чун падари мо фармон ёфту бародари моро бғзнин овараданд , нома ӣӣ ки набшату насиҳатӣ ки карду хештанро ки пеш мо дошт ва аз эшон бозкшид бар он ҷумла буд ки мушфиқону бхрдону дӯстон бҳқиқт гӯйанд ва нависанд , ҳоли он ҷумла бо мо бигуфтанду ҳақиқат равшан гаштааст . Ва касе ки ҳоли ваии барин ҷумла бошад , тавон донист ки эътиқоди вай дар дӯстӣу тоъати дорӣ то кадом ҷойгоҳ бошад , ва мо ки аз ваии баҳамаи рӯзгорҳо ин икдлӣу ростӣ дидаем , тавон донист ки эътиқоди мо ба некӯ дошту супурдани вилояту афзӯн кардани маҳалу манзалат ва баркашидани фарзандонашроу ном ниҳодани мароишонро то кадом ҷойгоҳ бошад . Ва дарин рӯзгор ки баҳроти омадем , вайро бхўондим то моро бибинаду самарати кирдорҳои хуб хеш биёбад . Пеш аз онкии нома бадв расад , ҳаракат карда буд ва рӯй бхдмти ниҳода . Ва михўостим ки ӯро бо хештан бблх барем яке онкӣ дар муҳимоти малик ки пеш дорем , бо раъии равшан ӯ руҷӯъ кунем ки маъаттал мондааст чун макотибат кардан бо хонони туркистону аҳд бастану ақд ниҳодан ,у алии тагинро ки ҳамсояаст ва дарин Фтрот ки афтод , бодӣ дар сар кардааст , бидон ҳаду андоза ки буд бозоўрдну авлиёу ҳашамро бнўохтн ва ҳар якеро аз эшон бар миқдору маҳалу мартабати бдоштну бомидӣ ки доштаанд расонӣдан ; мурод мебуд ки ин ҳамаи бмшоҳдоту истисвоб вай бошад ,у дигари ихтиёри он буд то вайро бсзотри боз - гардонида шавад . Аммо чун андешедем ки хоразми сғрӣ бузургасту вай аз онҷоӣ рафтааст ва мо ҳануз бғзнин нарасида , ва бошад ки душманони таъвилии дигар гӯна кунанд ва набояд ки дар ғайбат ӯ онҷо халалӣ уфтад , дастурии додем то баравад . Ва вайро , чунонкӣ ъбдўс гуфт , номаҳо расида буд ки фурсат ҷӯён мебиҷунбанд ,у дастурӣ бозгаштани афтода буд , дар вақти бтъҷил тар бирафту ъбдўси бФрмони мо бар асар вай биёмад ва ӯро бидиду зиёдати икроми мо буии расониду бознамуд ки чанд муҳим дигараст бозгФтнӣ бо вай , ва ҷавоб ёфт ки « чун бирафт , магар зишт бошад бозгаштан ,у шуғлӣу фурмоне ки ҳаст ва бошад баномаи рост бояд кард » , ва чун ъбдўс бадаргоҳ омад ва ин бигуфт , мо раъии ҳоҷибро дарин боб ҷазил ёфтем , ва аз шафқату мносҳти вай ки дорад бар мо ва бар давлати ҳам ин воҷиб кард , ки чун донист ки дар он сғр халалӣ хоҳад афтод , чунонкии муътамадони вай набишта буданд , бишитофт то базӯдӣ бар сар кор расад ки ин муҳимот ки мебоист ки бо ваии бмшоФҳаҳи андари он раъй зада ояд , банома рост шавад .

«بسم اللّه الرّحمن الرّحیم‌. بعد الصّدر و الدّعاء، ما با دل خویش حاجب فاضل، عمّ، خوارزمشاه‌ آلتونتاش را بدان جایگاه یابیم که پدر ما، امیر ماضی بود که از روزگار کودکی تا امروز او را بر ما شفقت و مهربانی بوده است که پدران را باشد بر فرزندان؛ اگر بدان وقت بود که پدر ما خواست که وی را ولیعهدی باشد و اندران رأی خواست از وی و دیگر اعیان، از بهر ما را جان بر میان بست‌ تا آن کار بزرگ با نام ما راست شد، و اگر پس از آن چون حاسدان و دشمنان دل او را بر ما تباه کردند و درشت‌ تا ما را بمولتان‌ فرستاد و خواست که آن رأی نیکو را که در باب ما دیده بود، بگرداند و خلعت ولایت عهد را بدیگر کس ارزانی دارد، چنان رفق‌ نمود و لطایف حیل‌ بکار آورد تا کار ما از قاعده بنگشت و فرصت نگاه میداشت و حیلت میساخت و یاران گرفت تا رضای آن خداوند را بباب ما دریافت و بجای باز آورد، و ما را از مولتان بازخواند و بهراة باز فرستاد. و چون قصد ری کرد و ما با وی‌ بودیم و حاجب‌ از گرگانج‌ بگرگان آمد و در باب ما برادران بقسمت ولایت سخن رفت، چندان نیابت داشت‌ و در نهان سوی ما پیغام فرستاد که «امروز البتّه روی گفتار نیست، انقیاد باید نمود به هر چه خداوند بیند و فرماید» و ما آن نصیحت پدرانه قبول کردیم، و خاتمت آن برین جمله بود که امروز ظاهر است؛ و چون پدر ما فرمان یافت‌ و برادر ما را بغزنین آوردند، نامه‌یی که نبشت و نصیحتی که کرد و خویشتن را که پیش ما داشت و از ایشان بازکشید بر آن جمله بود که مشفقان و بخردان و دوستان بحقیقت‌ گویند و نویسند، حال آن جمله با ما بگفتند و حقیقت روشن گشته است. و کسی که حال وی برین جمله باشد، توان دانست که اعتقاد وی در دوستی و طاعت‌داری تا کدام جایگاه باشد، و ما که از وی بهمه روزگارها این یکدلی و راستی دیده‌ایم، توان دانست که اعتقاد ما به نیکوداشت‌ و سپردن ولایت و افزون کردن محلّ و منزلت و برکشیدن فرزندانش را و نام نهادن‌ مر ایشان را تا کدام جایگاه باشد. و درین روزگار که بهرات آمدیم، وی را بخواندیم تا ما را ببیند و ثمرت کردارهای خوب خویش بیابد. پیش از آنکه نامه بدو رسد، حرکت کرده بود و روی بخدمت‌ نهاده. و میخواستیم که او را با خویشتن ببلخ بریم یکی آنکه در مهمّات ملک که پیش داریم، با رأی روشن او رجوع کنیم که معطّل‌ مانده است چون مکاتبت کردن با خانان ترکستان و عهد بستن و عقد نهادن‌، و علی تگین‌ را که همسایه است و درین فترات‌ که افتاد، بادی در سر کرده است، بدان حدّ و اندازه که بود بازآوردن و اولیا و حشم را بنواختن و هر یکی را از ایشان بر مقدار و محلّ و مرتبت بداشتن‌ و به امیدی که داشته‌اند رسانیدن؛ مراد میبود که این همه بمشاهدات و استصواب‌ وی باشد، و دیگر اختیار آن بود تا وی را بسزاتر بازگردانیده شود. اما چون اندیشیدیم که خوارزم ثغری بزرگ است و وی از آنجای رفته است و ما هنوز بغزنین نرسیده‌، و باشد که دشمنان تأویلی‌ دیگر گونه کنند و نباید که در غیبت او آنجا خللی افتد، دستوری دادیم تا برود. و وی را، چنانکه عبدوس گفت، نامه‌ها رسیده بود که فرصت‌جویان می‌بجنبند، و دستوری بازگشتن افتاده‌ بود، در وقت بتعجیل‌تر برفت و عبدوس بفرمان ما بر اثر وی بیامد و او را بدید و زیادت اکرام ما به وی رسانید و بازنمود که چند مهمّ دیگرست بازگفتنی با وی، و جواب یافت که «چون برفت، مگر زشت باشد بازگشتن، و شغلی و فرمانی که هست و باشد بنامه راست باید کرد »، و چون عبدوس بدرگاه آمد و این بگفت، ما رأی حاجب را درین باب جزیل‌ یافتیم، و از شفقت و مناصحت وی که دارد بر ما و بر دولت هم این واجب کرد، که چون دانست که در آن ثغر خللی خواهد افتاد، چنانکه معتمَدان وی نبشته بودند، بشتافت تا بزودی بر سر کار رسد که این مهمّات که میبایست که با وی بمشافهه‌ اندر آن رأی زده آید، به نامه راست شود.

Аммо як чиз бар дили мо зҷрт кардаасту мёндишим ки набояд ки ҳосидони давлатро - ки кор инаст ки ҷаҳд хеш мекунанд то ки баравад ва агар наравад , дил мшғўлиҳо меафзойанд , чун каждум ки кор ӯ гузиданаст бар ҳар чаҳ пеш ояд - сухании пеш рафта бошад , ва ндонем ки ончии бадали мо омадааст ҳақиқатаст ё на , аммо воҷиб донем ки дар ҳар чизе аз он роҳатӣу фароғатии бадали ваии пайвандади мболғтӣ тамом бошад . Раъии чунон воҷиб кард ки ин нома фармӯда омад ,у бтўқиъи мо мؤкди гашту фаслии бхти мо дар охир онаст . Ъбдўсро фармӯда омаду бӯи саъди мсъдиро ки муътамаду вакил дараст аз ҷиҳати вай , мисол дода шуд то онрои базӯдии наздик вай баранд ва бирасонанду ҷавоби биоранд то бар он воқиф шуда ояд .

امّا یک چیز بر دل ما ضجرت‌ کرده است و میاندیشیم که نباید که حاسدان دولت را - که کار این است که جهد خویش میکنند تا که برود و اگر نرود، دل‌مشغولیها می‌افزایند، چون کژدم که کار او گزیدن است بر هر چه پیش آید- سخنی پیش رفته باشد، و ندانیم که آنچه به دل ما آمده است حقیقت است یا نه، امّا واجب دانیم که در هر چیزی از آن راحتی و فراغتی به دل وی پیوندد مبالغتی‌ تمام باشد. رأی چنان واجب کرد که این نامه فرموده آمد، و بتوقیع ما مؤکّد گشت و فصلی بخطّ ما در آخر آن است. عبدوس را فرموده آمد و بوسعد مسعدی را که معتمَد و وکیل در است‌ از جهت وی، مثال داده شد تا آنرا بزودی نزدیک وی برند و برسانند و جواب بیارند تا بر آن واقف شده آید .

Ва чанд фаризааст ки чун бблх расем дар змони саломати онро пеш хоҳем гирифт чун макотибат кардан бо хонони туркистон ва овардани хоҷаи фозил , абӯи алқосми Аҳмади бен алҳсн , адоами аллоҳи таъӣда , то вазорат бадв дода ояду ҳадиси ҳоҷиби осиғтгини ғозӣ ки моро бншобўр хидматӣ кард бидон некуӣ ва бидон сабаби маҳали сипоҳ солорӣ ёфт . Ва низ он маъонӣ ки пайғом дода шуд , бояд ки башнавад ва ҷавобҳои мшбъ диҳад то бар он воқиф шуда ояд . Ва бидонад ки мо ҳар чаҳ аз чунин муҳимот пеш гирем , андарон бо ваии сухан хоҳем гуфт , чунонкии падари мо , амири мозӣ , разии аллоҳи анҳу , гуфтӣ , ки раъй ӯ муборакаст . Бояд ки вай низ ҳам барин раваду миёни дилро бмо май намояду савобу салоҳ корҳо мегуяд беҳишматтар ки сухани вайро наздики мо маҳаллӣаст сахти тамом , то дониста ояд »

و چند فریضه است که چون ببلخ رسیم در ضمان سلامت آن را پیش خواهیم گرفت، چون مکاتبت کردن با خانان ترکستان و آوردن خواجه فاضل، ابوالقاسم احمد بن الحسن، ادام اللّه تأییده‌، تا وزارت بدو داده آید و حدیث حاجب آسیغتگین غازی‌ که ما را بنشابور خدمتی کرد بدان نیکویی و بدان سبب محلّ سپاه‌سالاری یافت. و نیز آن معانی که پیغام داده شد، باید که بشنود و جوابهای مشبع‌ دهد تا بر آن واقف شده آید. و بداند که ما هر چه از چنین مهمّات پیش گیریم، اندران با وی سخن خواهیم گفت، چنانکه پدر ما، امیر ماضی، رضی اللّه عنه، گفتی‌، که رأی‌ او مبارک است. باید که وی نیز هم برین رود و میان دل را به ما می‌نماید و صواب و صلاح کارها میگوید بی‌حشمت‌تر که سخن وی را نزدیک ما محلّی است سخت تمام، تا دانسته آید.»

Хати амири масъӯд , разии аллоҳи анҳу : « ҳоҷиби фозил , хоразми шоҳ , адоами аллоҳи ъзаҳ , барин нома эътимод кунаду дил қавӣ дорад ки дили мо бҷонб вайаст ,у аллоҳи алмъини лқзоءи ҳуқуқа . »

خطّ امیر مسعود، رضی اللّه عنه: «حاجب فاضل، خوارزم شاه، ادام اللّه عزّه‌، برین نامه اعتماد کند و دل قوی دارد که دل ما بجانب وی است‌، و اللّهُ المعینُ لقضاءِ حقوقِه‌.»