Ва ҳоҷиби бузурги алии бад-ӣни ахбори сахт шодмона шуду номаи набшати бомейри масъӯд ва бар дасти ду хилтоши бФрстод ва он ҳолҳо бшрҳи бознамуду номаҳо ки аз ғазнӣни расида буд бҷмлаҳ гусел кард .
و حاجب بزرگ علی بدین اخبار سخت شادمانه شد و نامه نبشت به امیر مسعود و بر دست دو خیلتاش بفرستاد و آن حالها بشرح بازنمود و نامهها که از غزنین رسیده بود بجمله گسیل کرد.
Рӯзи шанбеи нимаи шаволи номаи султон масъӯд расед бар дасти ду савор аз он вай , яке тарк ва яке аъробӣ - ва чаҳор асба буданду бчҳори рӯз ва ним омада буданд - ҷавоби он нома ки хилтошон барда буданд бзкри мавқуф кардани амири Муҳамади бқлъти кўҳтиз . Чун алии нома ҳо бархонад , барнишаст ва бсҳро омаду ҷумлаи аъёнро бихонад , дар вақт биёмаданду бӯи Саиди дабири номаро бармало бихонад , нома ӣӣ бо бисёр навохту дили гармии ҷумлаи авлиёу ҳашаму лашкарро бхти тоҳири дабири соҳиби девони рисолати амири масъӯд , оростаи бтўқиъи олӣ ва чанд сатри бхти амири масъӯд , бҳоҷби бузурги алӣ , мухотабаи ҳоҷиби фозил , бародар ва навохтҳо аз ҳдўдрҷаҳ бигузашта балки чунонкии акФоء бокФоء нависанд . Чун бӯи Саиди ном султон бигуфт , ҳамагон пиёда шуданд ва боз барнишастанду нома хонда омаду фавҷи фавҷ лашкар меомаду мазмуни номаи маълум эшон мегардиду замин бӯса медоданду бозмигштнд .
روز شنبه نیمه شوّال نامه سلطان مسعود رسید بر دست دو سوار از آن وی، یکی ترک و یکی اعرابی -و چهاراسبه بودند و به چهار روز و نیم آمده بودند- جواب آن نامه که خیلتاشان برده بودند به ذکر موقوف کردن امیر محمّد به قلعت کوهتیز. چون علی نامهها برخواند، برنشست و به صحرا آمد و جمله اعیان را بخواند، در وقت بیامدند و بوسعید دبیر نامه را برملا بخواند؛ نامهیی با بسیار نواخت و دلگرمی، جمله اولیا و حشم و لشکر را به خطّ طاهر دبیر، صاحب دیوان رسالت امیر مسعود، آراسته به توقیع عالی و چند سطر به خطّ امیر مسعود، به حاجب بزرگ علی؛ مخاطبه حاجب فاضل، برادر و نواختها از حدّ و درجه بگذشته، بلکه چنانکه اکفاء به اکفاء نویسند. چون بوسعید نام سلطان بگفت، همگان پیاده شدند و باز برنشستند و نامه خوانده آمد و فوج فوج لشکر میآمد و مضمون نامه معلوم ایشان میگردید و زمین بوسه میدادند و بازمیگشتند.
Ва фармони чунон буд алиро ки « бояд ки авлиёу ҳашаму фавҷи фавҷи лашкарро гусел кунад , чунонкӣ савоб бинад ва пас бар асари эшон бо лашкари Ҳиндӯстону пелону зарродхона ва хазона бияёд то дар змони саломат бадаргоҳ расаду бидонад ки ҳамаи шуғли малики бадв мФўз хоҳад буду пойгоҳу ҷоҳ ӯ аз ҳамаи пойгоҳҳо гузашта »
و فرمان چنان بود علی را که «باید که اولیا و حشم و فوج فوج لشکر را گسیل کند، چنانکه صواب بیند و پس بر اثر ایشان با لشکر هندوستان و پیلان و زرّادخانه و خزانه بیاید تا در ضمان سلامت به درگاه رسد و بداند که همه شغل ملک بدو مفوّض خواهد بود و پایگاه و جاه او از همه پایگاهها گذشته.»
Ҳоҷиб бузург гуфт : нақибонро бояд гуфт то лашкар бозгарданд ва фурӯд оянд ки ман имрӯз бо ин аъёну мақдамон чанд шуғл муҳим дорам ки фаризааст то онро бргзордаҳ ояд ва пас аз он фардои тадбири гусел кардан эшон карда шавад фавҷи фавҷ , чунонкии фармони султон худовандаст . Нақиб ҳар тайифа бирафту лашкари бҷмлаҳи бозгашт ва фурӯд омаду ҳоҷиби бузурги алии бозгашту ҳамаи бузургони сипоҳро аз тозику тарк бо хештани барад ва ва холӣ бинишастанд ; алии нома ӣӣ бхти амири масъӯд ки эшон надида буданд ба бӯи Саид дабир дод то бархонад , набишта буд бхти худ ки : моро муқарарасту муқарар буд дар он вақт ки падари мо амири мозӣ гузашта шуду амири ҷалил , бародар , абӯи Аҳмадро бхўонднд то бар тахт малик нишаст ки салоҳи вақти малики ҷуз он набӯд ; ва мо вилоятии дўрсхт бо номи бигушода будему қасди Ҳамадон ва Бағдод доштем ки набӯд он Дайламонро баси хатарӣу номаи нбштим бо он расӯли алавии сӯии бародар ба таъзияту таҳнияту насиҳат . Агар шунӯда омадӣу хлиФти мо будӣу ончии хоста будем дар вақти бФрстодӣ , мо бо ваии бҳичи ҳоли мзоиқти нкрдимӣу касонеро ки раъй воҷиб кардӣ аз аъёну мақдамони лашкари бхўондимӣу қасд Бағдод кардемӣ то мамлакати мусулмонони зери фармони мо ду бародар будӣ , аммо бародари роҳи рушд хеш бандеду пиндошт ки магар бо тадбири мо бандагони тақдири офаридагори баробар буд . Акнӯн чун кори бад-ӣн ҷойгоҳ раседу бқлът кўҳтиз мебошад кушода бо қавми хеши бҷмлаҳ , чаҳ ӯро бҳичи ҳол бгўзгонон натавон фиристод ва зишт бошад бо хештан овардан , чун боздошта шудааст ки чун баҳрот расад , мо ӯро бар он ҳол натавонем дид . Савоб онаст ки ъзизо мкрмо бидон қалъат муқӣм мебошад бо ҳамаи қавми хеш ва чандон мардум ки онҷо бо вай бакораст бҷмлаҳ , ки фармон нест ки ҳечкасро аз касони ваии боз - дошта шаваду бгтгини ҳоҷиб дар хирад бидон манзалатаст ки ҳаст , дар пой қалъат мебошад бо қавми хешу вилояти тгинободу шаҳнагии басти бадв мФўз кардем то ба баст хлиФтӣ фиристаду вирои зиёдат некуӣ бошад ки дар хизмати бакори барад , ки мо аз Ҳироти қасд Балх дорем то ин зимистони онҷо мақом карда ояд ва чун наврӯз бугзарад , сӯй ғазнӣн рӯему тадбири бародари чунонкӣ бояд сохт бисозем ки моро аз ваии азизтар кас нест то ин ҷумла шинохта ояд , ани шоءи аллоҳи ъзу ҷл »
حاجب بزرگ گفت: «نقیبان را باید گفت تا لشکر بازگردند و فرود آیند که من امروز با این اعیان و مقدّمان چند شغل مهم دارم که فریضه است تا آن را برگزارده آید و پس از آن، فردا تدبیر گسیل کردن ایشان کرده شود فوج فوج، چنانکه فرمان سلطان خداوند است.» نقیب هر طایفه برفت و لشکر بجمله بازگشت و فرودآمد و حاجب بزرگ، علی بازگشت و همه بزرگان سپاه را از تازیک و ترک با خویشتن برد و و خالی بنشستند؛ علی نامهیی به خطّ امیر مسعود که ایشان ندیده بودند به بوسعید دبیر داد تا برخواند. نبشته بود به خطّ خود که: «ما را مقرّر است و مقرّر بود در آن وقت که پدر ما، امیر ماضی گذشته شد و امیر جلیل، برادر، ابواحمد را بخواندند تا بر تخت ملک نشست که صلاح وقت ملک جز آن نبود؛ و ما ولایتی دور سخت بانام بگشاده بودیم و قصد همدان و بغداد داشتیم که نبود آن دیلمان را بس خطری و نامه نبشتیم با آن رسول علوی سوی برادر به تعزیت و تهنیت و نصیحت. اگر شنوده آمدی و خلیفت ما بودی و آنچه خواسته بودیم در وقت بفرستادی، ما با وی به هیچ حال مضایقت نکردیمی و کسانی را که رأی واجب کردی از اعیان و مقدّمان لشکر بخواندیمی و قصد بغداد کردیمی تا مملکت مسلمانان زیر فرمان ما دو برادر بودی. اما برادر راه رشد خویش بندید و پنداشت که مگر با تدبیر ما بندگان تقدیر آفریدگار برابر بود. اکنون چون کار بدین جایگاه رسید و به قلعت کوهتیز میباشد گشاده با قوم خویش بجمله، -چه او را به هیچ حال به گوزگانان نتوان فرستاد و زشت باشد با خویشتن آوردن، چون بازداشته شده است که چون به هرات رسد، ما او را بر آن حال نتوانیم دید- صواب آنست که عزیزاً مکرّماً بدان قلعت مقیم میباشد با همه قوم خویش و چندان مردم که آنجا با وی بکار است بجمله، که فرمان نیست که هیچکس را از کسان وی بازداشته شود و بگتگین حاجب در خرد بدان منزلت است که هست، در پای قلعت میباشد با قوم خویش و ولایت تگیناباد و شحنگی بست بدو مفوّض کردیم تا به بست خلیفتی فرستد و وی را زیادت نیکویی باشد که در خدمت بکار برد؛ که ما از هرات قصد بلخ داریم تا این زمستان آنجا مقام کرده آید و چون نوروز بگذرد، سوی غزنین رویم و تدبیر برادر چنانکه باید ساخت، بسازیم که ما را از وی عزیزتر کس نیست تا این جمله شناخته آید، إن شاء اللّه عزّ و جلّ».