Як рӯз чунон афтод ки амир мисол дода буд то ҷумлаи мамлакатро чаҳор мард ихтиёр кунанд мушаррафиро , карданд ,у амири тоҳирро гуфт « бӯи насрро бибояд гуфт то маншур -ҳои эшон набишта шавад . » ва тоҳир биёмаду бӯи насрро гуфт . Гуфт « нек омад , то насахт карда ояд . » тоҳир чун мтрбдии бозгашту вакил дар хешро наздик ман фиристод ва гуфт « бо ту ҳадисӣ фариза дорам , ва пайғомӣаст сӯии бӯи наср , бояд ки чун аз девон бозгардӣ , гузари сӯй ман кунӣ . » ман бостодм бигуфтам , гуфт : бибояд рафт . Пас чун аз девони бозгаштам , наздик ӯ рафтам -у хонаи бкўӣ симгарон дошт дар шористони Балх - сроӣӣ дидам чун биҳишти оростау таҷаммулии азим , ки мурувваташу ҳимматаши тамом буд ва ҳурматӣ дошту маро бо хештан дар садр бинишонад ;у хӯрданиро хуоне ниҳоданд сахти некӯ бо такаллуф бисёр , ва надимонаш биёмаданду мутрибони таронаи занон , ва нон бихӯрадему маҷлиси шароби ҷои дигар ороста буданд . Онҷои шудем . Такаллуфӣ дидам фавқи алҳду алвасф . Даст бакор барадему нишот боло гирифт . Чун даврӣ чанд шароби бгшт , хазина дораш биёмад ва панҷ то ҷомаи муртафаъи қӣматии пеш ман ниҳоданду кӣса ӣӣ панҷ ҳазор дирам , ва пас бардоштанд . Ва бар асари он бисёр сим ва ҷома доданд надимону мутрибону ғуломонро .
یک روز چنان افتاد که امیر مثال داده بود تا جمله مملکت را چهار مرد اختیار کنند مشرفی را، کردند، و امیر طاهر را گفت «بو نصر را بباید گفت تا منشور- های ایشان نبشته شود.» و طاهر بیامد و بو نصر را گفت. گفت «نیک آمد، تا نسخت کرده آید.» طاهر چون متربّدی بازگشت و وکیل در خویش را نزدیک من فرستاد و گفت «با تو حدیثی فریضه دارم، و پیغامی است سوی بو نصر، باید که چون از دیوان بازگردی، گذر سوی من کنی.» من باستادم بگفتم، گفت: بباید رفت. پس چون از دیوان بازگشتم، نزدیک او رفتم- و خانه بکوی سیمگران داشت در شارستان بلخ - سرائی دیدم چون بهشت آراسته و تجمّلی عظیم، که مروّتش و همتش تمام بود و حرمتی داشت و مرا با خویشتن در صدر بنشاند؛ و خوردنی را خوانی نهادند سخت نیکو با تکلّف بسیار، و ندیمانش بیامدند و مطربان ترانهزنان، و نان بخوردیم و مجلس شراب جای دیگر آراسته بودند. آنجا شدیم. تکلّفی دیدم فوق الحدّ و الوصف . دست بکار بردیم و نشاط بالا گرفت. چون دوری چند شراب بگشت، خزینهدارش بیامد و پنج تا جامه مرتفع قیمتی پیش من نهادند و کیسهیی پنج هزار درم، و پس برداشتند . و بر اثر آن بسیار سیم و جامه دادند ندیمان و مطربان و غلامان را.
Пас дар он миён маро гуфт пӯшида ки « мункир нестам бузургӣу тақаддуми хоҷаи амиди бӯи насрроу ҳишмати бузург ки ёфтааст аз рӯзгори дароз , аммо мардумон май дррснду бхдоўнди подшоҳи ном ва ҷоҳ меёбанд . Ҳарчанд мо ду тан имрӯз мақдамем дарин девон , ман ӯро шиносаму кҳтрўим . Марои худованди султони шуғлӣ дигар хоҳад фармуд , бузургтар аз ин ки дорам . То онгоҳ ки фармоед , чашм дорам , чунонкии ман ҳишмату бузургӣ ӯ нигоҳ дорам , ӯ низ маро ҳурматӣ дорад . Имрӯз ки ин маншур мушаррафон фармуд , дар он боби сухан бо ман аз он гуфт ки ӯро ва дигаронро муқарараст ки бмъомлоту русуми дўоўину аъмолу амвол ба аз ваии роҳ барам . Аммо ман ҳурмат ӯ нигоҳи доштам ва бо вай бигуфтам ,у таваққуъи чунон буд ки маро гуфтӣ нбштн , ва чун нагуфт , озорам омад . Ва турои бад-ӣн ранҷа кардам то ин бо ту бигӯям то ту чунон ки савоби бинӣ , бознамоӣ . »
پس در آن میان مرا گفت پوشیده که «منکر نیستم بزرگی و تقدّم خواجه عمید بو نصر را و حشمت بزرگ که یافته است از روزگار دراز، امّا مردمان میدررسند و بخداوند پادشاه نام و جاه مییابند. هرچند ما دو تن امروز مقدّمیم درین دیوان، من او را شناسم و کهترویم. مرا خداوند سلطان شغلی دیگر خواهد فرمود، بزرگتر از این که دارم. تا آنگاه که فرماید، چشم دارم، چنانکه من حشمت و بزرگی او نگاه دارم، او نیز مرا حرمتی دارد. امروز که این منشور مشرفان فرمود، در آن باب سخن با من از آن گفت که او را و دیگران را مقرّرست که بمعاملات و رسوم دواوین و اعمال و اموال به از وی راه برم. امّا من حرمت او نگاه داشتم و با وی بگفتم، و توقّع چنان بود که مرا گفتی نبشتن، و چون نگفت، آزارم آمد . و ترا بدین رنجه کردم تا این با تو بگویم تا تو چنان که صواب بینی، بازنمایی .»
Дар ҳоли ончии гуфтанӣ буд , бигуфтаму дил ӯро хуш кардам . Ва ақдоҳи бузургтар равони гашт . Ва рӯз бпоён омаду ҳамагони бпрогндим . Саҳаргоҳии устодам маро бихонад .
در حال آنچه گفتنی بود، بگفتم و دل او را خوش کردم. و اقداح بزرگتر روان گشت. و روز بپایان آمد و همگان بپراگندیم. سحرگاهی استادم مرا بخواند.
Бирафтам ва ҳол бозпурсед ,у ҳамаи бтмомӣ шарҳ кардам . Бихандед , разии аллоҳи анҳу , ва гуфт :
برفتم و حال بازپرسید، و همه بتمامی شرح کردم. بخندید، رضی اللّه عنه، و گفت:
« имрӯзи бтўи намоями ҳоли мъомлт донистан ва нодонистан . » ва ман бозгаштам . Ва вай барнишаст , ва ман низ бар асар ӯ бирафтам . Чун бор доданд аз иттифоқу аҷоибро амир рӯй ба устодам кард ва гуфт « тоҳирро гуфта будам ҳадиси маншури ашроф то бо ту бигӯед . Оё насахт карда омадааст ? » гуфт « саводӣ кардаам , имрӯз баёз кунанд то худованди Фрўнгрд ва набишта ояд . Гуфт « нек омад . »у тоҳири нек аз ҷой бишуд . Ва бдиўон бозомадем , бӯи насри қалами девони бардошт ва насахт кардан гирифту маро пеш бинишонад то баёз мекардам , ва то намози пешин дар он рӯзгор шуд , ва аз пардаи маншурӣ берун омад ки ҳамаи бузургону судӯр иқрор карданд ки дар маънии ашрофи каси он чунон надидааст ва нахоҳад дид .
«امروز بتو نمایم حال معاملت دانستن و نادانستن.» و من بازگشتم. و وی برنشست، و من نیز بر اثر او برفتم. چون بار دادند از اتّفاق و عجایب را امیر روی به استادم کرد و گفت «طاهر را گفته بودم حدیث منشور اشراف تا با تو بگوید. آیا نسخت کرده آمده است؟» گفت «سوادی کردهام، امروز بیاض کنند تا خداوند فرونگرد و نبشته آید. گفت «نیک آمد.» و طاهر نیک از جای بشد. و بدیوان بازآمدیم، بو نصر قلم دیوان برداشت و نسخت کردن گرفت و مرا پیش بنشاند تا بیاض میکردم، و تا نماز پیشین در آن روزگار شد، و از پرده منشوری بیرون آمد که همه بزرگان و صدور اقرار کردند که در معنی اشراف کس آن چنان ندیده است و نخواهد دید.
Ва маншур бар се дастаи коғази бхти ман мқрмт набишта шуд , ва онро пеши амири барад ва бихонаду сахт писанд омад , ва азон маншури нсхтҳо набишта шуд ,у тоҳири бикборгӣ сипар бияфканаду андоза бтмомӣ бидонаст ва пас аз он то онгоҳ ки бўзорт Ироқ рафт бо тоаш фаррош , низ дар ҳадиси китобати сухани брннҳод ва фурӯд наниҳод . Ҳарчанд чунин буд устодами марои сӯй ӯ пайғомӣ некӯ дод . Бирафтаму бигузорадам ва ӯ барон сахти тоза ва шодмона шуд . Ва пас азон миён ҳар ду млотФоту мукотиботи пайвастаи гашт баҳам нишастанд ва шароб хӯрданд ки устодам дар чунин абвоби ягонаи рӯзгор буд бо инқибози тамом ки дошт , алайҳи раҳмаи аллоҳу ризвона .
و منشور بر سه دسته کاغذ بخطّ من مقرمط نبشته شد، و آن را پیش امیر برد و بخواند و سخت پسند آمد، و ازان منشور نسختها نبشته شد، و طاهر بیکبارگی سپر بیفکند و اندازه بتمامی بدانست و پس از آن تا آنگاه که بوزارت عراق رفت با تاش فراش، نیز در حدیث کتابت سخن برننهاد و فرود ننهاد . هرچند چنین بود استادم مرا سوی او پیغامی نیکو داد. برفتم و بگذاردم و او بران سخت تازه و شادمانه شد. و پس ازان میان هر دو ملاطفات و مکاتبات پیوسته گشت بهم نشستند و شراب خوردند که استادم در چنین ابواب یگانه روزگار بود با انقباض تمام که داشت، علیه رحمة اللّه و رضوانه.