Пас аз як соъати снкўӣ , вакил дар наздик ман омад ва гуфт : хоҷаи бӯи насри ман бандаро фиристодааст ва пайғом дода ки дар хизмати худованди султони рӯи ту ки бӯи алФзлӣу арзаи дор ки « банда бФрмон рафтам наздики хоҷа ; чунонкии фармони олӣ буд , обӣ бар оташ задам то ҳасирӣу писарашро назаданд ва сесад ҳазор динори хаттии бстднд ва бҳбс боздоштанд . Ва хоҷаи бузурги азин чаҳ худованд фармуд ва ин навохт тоза ки арзонӣ дошт , сахт тоза шуду шодкому бандаро бшроби бозгрФт ,у хом будӣ мусоидат нокардан ,у сабаб ноомадани бандаи ин буд ва фиристодани бандаи бӯи алФзл , то бар беадабӣу нохештани шиносӣ ниҳода наёяд . » ва ман дар соъат бирафтам амирро ёфтам бар карони шаҳри андари боғии фурӯди омадау бншоту шароби машғӯл шуда ва надимон нишаста ва мутрибон мезаданд . Бо худ гуфтам : ин пайғом бибояд набшат , агар тамкин гуфтор наёбам , бихонаду ғараз бҳосл шавад . Пас рқътии нбштми бшрҳи тамом ва пеш шудам ,у амир овоз дод ки чист ? гуфтам :
پس از یک ساعت سنکوی، وکیل در نزدیک من آمد و گفت: خواجه بو نصر من بنده را فرستاده است و پیغام داده که در خدمت خداوند سلطان رو تو که بو الفضلی و عرضهدار که «بنده بفرمان رفتم نزدیک خواجه؛ چنانکه فرمان عالی بود، آبی بر آتش زدم تا حصیری و پسرش را نزدند و سیصد هزار دینار خطّی بستدند و بحبس بازداشتند. و خواجه بزرگ ازین چه خداوند فرمود و این نواخت تازه که ارزانی داشت، سخت تازه شد و شادکام و بنده را بشراب بازگرفت، و خام بودی مساعدت ناکردن، و سبب ناآمدن بنده این بود و فرستادن بنده بو الفضل، تا بر بیادبی و ناخویشتن شناسی نهاده نیاید .» و من در ساعت برفتم امیر را یافتم بر کران شهر اندر باغی فرود آمده و بنشاط و شراب مشغول شده و ندیمان نشسته و مطربان میزدند. با خود گفتم: این پیغام بباید نبشت، اگر تمکین گفتار نیابم، بخواند و غرض بحاصل شود. پس رقعتی نبشتم بشرح تمام و پیش شدم، و امیر آواز داد که چیست؟ گفتم:
Банда , бӯи наср пайғомӣ додааст , ва рқъаҳ бинмудам , дуот дорро гуфт : бустон , бастад ва бомейр дод . Чун бихонад марои пеши тахти равони хонданду рқъти бмни боздод ва пӯшида гуфт : « наздики бӯи насри бозрў ва ӯро бигӯӣ ки некӯ рафтааст ва аҳмод кардем турои барин чаҳ кардӣ , ва пас фардо чун мо биёем , ончии дигар бояд фармуд , бФрмоиим . Ва нек оварадӣ ки наомадӣ ва бо хоҷаи бшроб мусоидат кардӣ . » ва ман бозгаштаму намози дигари бшҳри бозрсидму снкўиро бхўондм ва бар коғазии нбштм ки « банда рафт ва он хизмат тамом кард »у снкўии онро бабрад ва бостодм дод ва бар он воқифи гашт , ва то намоз хуфтани наздик хоҷа бимонаду сахти масти бозгашт . Дигари рӯзи шабгир маро бихонад ; рафтам . Холӣ нишаста буд . Гуфт : чаҳ кардӣ ? ончии рафта буд , бтмомӣ бо вай бозгуфтам . Гуфт : нек рафтааст . Пас гуфт : ин хоҷа дар кор омад , балиғ интиқом хоҳад кашиду қавмро Фрўхўрд . Аммо ин подшоҳи бузург , роъии ҳақ шиносаст , вай чун рқът вазир бихонад , ночори дил ӯ нигоҳ боист дошт ки рост наомадӣ вазирии Фрокрдн ва дар ҳафта ӣӣ бар ваии чунин мазаллатӣ расад , бар он ризо додан , подшоҳона сиёсатӣ намӯду ҳоҷиби бузургро фармуд ки бадаргоҳ равад ва мисол диҳад хлиФтро то ҳасирӣу писарашро бсроӣ хоҷа баранд бо ҷаллод ва уқобин ва ҳар якро ҳазор уқобин бизананд то пас азин ҳеҷ касро Зуҳра набошад ки номи хоҷа бар забони оради ҷуз ба некуӣ , ва чун фурмонеи бад-ӣн ҳавлӣ дода буд , ҳарчанд ҳасирии хатое бузург карда буд , нахост ки обу ҷоҳ ӯ бикборгӣ табоҳ шаваду марои бтъҷил кас омад ва бихонад , чун бслтони расидам , бармало гуфт : бар мо нахостӣ ки бтмошо омадӣ ? гуфтам « саодати банда онаст ки пеши хизмат худованд бошад ,у локини худованди буи чанд нома муҳим фармуд ба рай ва он навоҳӣ ва гуфт : набояд омаду дабири навбатӣ бояд фиристод » бихандед ,у шкрстонӣ буд дар ҳамаи ҳолҳо . Гуфт : ёд дорам ва мазоҳ мекардам . Ва гуфт « нукта ӣӣ чанд дигараст ки дар он номаҳо май бояд набшат , бмшоФҳаҳи хостам ки бо ту гуфта ояд на пайғом » ва фармуд то пели бдоштнду пилбон аз гардани пел фурӯд омаду шогирдашу ғуломи хосӣ ки бо султон буд дар маҳд ; холӣ карду қавм давр шуданд , ман пеши маҳди боистодм , нахусти рқъаҳи хоҷа бо ман бозронд ва гуфт ҳоҷиб рафт то дили хоҷа бозёбад ва чунин мисол додам ки сиёсати ин воҷиб кард азон хато ки аз ҳасирӣ рафт , то дили хоҷа табоҳ нашавад . Аммо ҳасириро бнздики ман он ҳақ ҳаст ки аз надимони падарами касро нест ва дар ҳавои ман бисёр хорӣ дидаасту бҳичи ҳоли ман хоҷаро даст он нахоҳам дод ки чунин чокаронро Фрўхўрди бонтқоми хеш ,у андозаи бадаст ту додам , ин чаҳ гуфтам бо ту , пӯшидаи дор ва ин ҳадиси андрёб , хоҳии бФрмони моу хоҳӣ аз дасти хеш , чунонкии алмӣ бадв нарасад ва ба писараш , ки ҳоҷибро бтркӣ гуфтаем ки аишонро метарсанд ва таваққуф мекунад , чунонкии ту дар рисӣ ва ин оташро Фрўншонӣ . Гуфтам « банда бидонасту ончӣ воҷибаст дарин боб карда ояд »у бтъҷили бозгаштам , ҳоли он буд ки дидӣ ,у ҳоҷибро гуфтам : таваққуф бояд кард дар фармони олии биҷой овардан , чандон ки ман хоҷаи бузургро бубинам . Ҳасириро гуфтам : шармати бод , мардии пер , ҳарчанд бики чизи оби худ бабрӣу дӯстонро дил машғӯл кунӣ . Ҷавоб дод ки на вақт итобаст , қазо кор кардааст , тадбири талофӣ бояд кард .
بنده، بو نصر پیغامی داده است، و رقعه بنمودم، دواتدار را گفت: بستان، بستد و بامیر داد. چون بخواند مرا پیش تخت روان خواندند و رقعت بمن بازداد و پوشیده گفت: «نزدیک بو نصر بازرو و او را بگوی که نیکو رفته است و احماد کردیم ترا برین چه کردی، و پس فردا چون ما بیاییم، آنچه دیگر باید فرمود، بفرماییم. و نیک آوردی که نیامدی و با خواجه بشراب مساعدت کردی.» و من بازگشتم و نماز دیگر بشهر بازرسیدم و سنکوی را بخواندم و بر کاغذی نبشتم که «بنده رفت و آن خدمت تمام کرد» و سنکوی آن را ببرد و باستادم داد و بر آن واقف گشت، و تا نماز خفتن نزدیک خواجه بماند و سخت مست بازگشت. دیگر روز شبگیر مرا بخواند؛ رفتم. خالی نشسته بود. گفت: چه کردی؟ آنچه رفته بود، بتمامی با وی بازگفتم. گفت: نیک رفته است. پس گفت: این خواجه در کار آمد، بلیغ انتقام خواهد کشید و قوم را فروخورد . امّا این پادشاه بزرگ، راعی حقشناس است، وی چون رقعت وزیر بخواند، ناچار دل او نگاه بایست داشت که راست نیامدی وزیری فراکردن و در هفتهیی بر وی چنین مذلّتی رسد، بر آن رضا دادن، پادشاهانه سیاستی نمود و حاجب بزرگ را فرمود که بدرگاه رود و مثال دهد خلیفت را تا حصیری و پسرش را بسرای خواجه برند با جلّاد و عقابین و هر یک را هزار عقابین بزنند تا پس ازین هیچ کس را زهره نباشد که نام خواجه بر زبان آرد جز به نیکویی، و چون فرمانی بدین هولی داده بود، هرچند حصیری خطایی بزرگ کرده بود، نخواست که آب و جاه او بیکبارگی تباه شود و مرا بتعجیل کس آمد و بخواند، چون بسلطان رسیدم، برملا گفت: بر ما نخواستی که بتماشا آمدی؟ گفتم «سعادت بنده آن است که پیش خدمت خداوند باشد، و لکن خداوند بوی چند نامه مهمّ فرمود به ری و آن نواحی و گفت: نباید آمد و دبیر نوبتی باید فرستاد» بخندید، و شکرستانی بود در همه حالها. گفت: یاد دارم و مزاح میکردم. و گفت «نکتهیی چند دیگر است که در آن نامهها میباید نبشت، بمشافهه خواستم که با تو گفته آید نه پیغام» و فرمود تا پیل بداشتند و پیلبان از گردن پیل فرود آمد و شاگردش و غلام خاصّی که با سلطان بود در مهد؛ خالی کرد و قوم دور شدند، من پیش مهد بایستادم، نخست رقعه خواجه با من بازراند و گفت حاجب رفت تا دل خواجه بازیابد و چنین مثال دادم که سیاست این واجب کرد ازان خطا که از حصیری رفت، تا دل خواجه تباه نشود. امّا حصیری را بنزدیک من آن حق هست که از ندیمان پدرم کس را نیست و در هوای من بسیار خواری دیده است و بهیچ حال من خواجه را دست آن نخواهم داد که چنین چاکران را فروخورد بانتقام خویش، و اندازه بدست تو دادم، این چه گفتم با تو، پوشیدهدار و این حدیث اندریاب، خواهی بفرمان ما و خواهی از دست خویش، چنانکه المی بدو نرسد و به پسرش، که حاجب را بترکی گفتهایم که ایشانرا میترساند و توقّف میکند، چنانکه تو در رسی و این آتش را فرونشانی. گفتم «بنده بدانست و آنچه واجب است درین باب کرده آید» و بتعجیل بازگشتم، حال آن بود که دیدی، و حاجب را گفتم: توقّف باید کرد در فرمان عالی بجای آوردن، چندان که من خواجه بزرگ را ببینم. حصیری را گفتم: شرمت باد، مردی پیر، هرچند بیک چیز آب خود ببری و دوستان را دلمشغول کنی. جواب داد که نه وقت عتاب است، قضا کار کرده است، تدبیر تلافی باید کرد.
Пас марои борхўостнд ва дар вақт бор доданд . Дар роҳи бӯи алФтҳи бастиро дидам халқонеи пӯшидау мшгкӣ дар гардан ,у роҳ бар ман бигирифт . Гуфт : қариби бист рӯзаст то дар сутургоҳи оби микшм , шафоатӣ бикунӣ , ки донам ки дили хоҷаи бузурги хуш шуда бошад ,у ҷузи бзбони ту рост наёяд . ӯро гуфтам : бшғлӣ муҳим мерӯм , чун он рост шуд , дар боби ту ҷаҳд кунам , умед дорам ки мурод ҳосил шавад . Ва чун наздики хоҷаи расидам , ёфтам вайро сахт дар тобу хашм . Хизмат кардам , сахт гарм бипурсед ва гуфт : шунӯдам ки бо амир бирафтӣ , сабаб бозгаштан чаҳ буд ? гуфтам : бозгардонед маро бидон муҳимоти рай ки бар худованд пӯшида нест , ва он номаҳо фардо битавон набшат ки чизе аз даст менагардад . Омадаам то шаробӣ чанд бихӯрам бо худованд бад-ӣн навохт ки имрӯзи тоза шудааст худовандро аз султони бҳдиси ҳасирӣ . Гуфт : сахт некӯ кардӣу миннати он бдоштму локин албата нахоҳам ки шафоат кунӣ ки бҳичи ҳол қабул накунаму ғамноки шӯй . Ин кшхонони Аҳмади ҳасанро фаромӯш кардаанд , бдонкаҳи як чанде майдон холӣ ёфтанду даст бар раги вазирӣ оҷиз ниҳоданд ва эшонро забун гирифтанд . Бадишони намоянди паҳнои гилӣм то бедор шаванд аз хоб » ва рӯй ба бӯи абди аллоҳ порсӣ кард ва гуфт « бар уқобин накашиданд эшонро ? » гуфтам « баркашанд ,у фармони худованд бузургаст , ман аз ҳоҷиби бузурги дархостам ки чандон таваққуф бошад ки ман худовандро бубинам . » гуфт « бидидӣ ,у шафоати ту бнхўоҳм шунид ,у ночор чӯб зананд то бедор шаванд . ё бо абди аллоҳ , бирав ва ҳар дуро бигӯӣ то бар уқобин кашанд . » гуфтам « агар чора нест аз задан , хилватӣ бояд то некӯи ду фасл сухан гӯяму таваққуфӣ дар захми эшон , пас аз он фармони худовандро бошад . » бӯи абди аллоҳро овоз дод то бозгашт .
پس مرا بارخواستند و در وقت بار دادند . در راه بو الفتح بستی را دیدم خلقانی پوشیده و مشگکی در گردن، و راه بر من بگرفت. گفت: قریب بیست روز است تا در ستورگاه آب میکشم، شفاعتی بکنی، که دانم که دل خواجه بزرگ خوش شده باشد، و جز بزبان تو راست نیاید. او را گفتم: بشغلی مهم میروم، چون آن راست شد، در باب تو جهد کنم، امید دارم که مراد حاصل شود. و چون نزدیک خواجه رسیدم، یافتم وی را سخت در تاب و خشم. خدمت کردم، سخت گرم بپرسید و گفت: شنودم که با امیر برفتی، سبب بازگشتن چه بود؟ گفتم: بازگردانید مرا بدان مهمّات ری که بر خداوند پوشیده نیست، و آن نامهها فردا بتوان نبشت که چیزی از دست مینگردد . آمدهام تا شرابی چند بخورم با خداوند بدین نواخت که امروز تازه شده است خداوند را از سلطان بحدیث حصیری. گفت: سخت نیکو کردی و منّت آن بداشتم و لکن البتّه نخواهم که شفاعت کنی که بهیچ حال قبول نکنم و غمناک شوی. این کشخانان احمد حسن را فراموش کردهاند، بدانکه یک چندی میدان خالی یافتند و دست بر رگ وزیری عاجز نهادند و ایشان را زبون گرفتند. بدیشان نمایند پهنای گلیم تا بیدار شوند از خواب» و روی به بو عبد اللّه پارسی کرد و گفت «بر عقابین نکشیدند ایشان را؟» گفتم «برکشند، و فرمان خداوند بزرگ است، من از حاجب بزرگ درخواستم که چندان توقّف باشد که من خداوند را ببینم.» گفت «بدیدی، و شفاعت تو بنخواهم شنید، و ناچار چوب زنند تا بیدار شوند. یا با عبد اللّه، برو و هر دو را بگوی تا بر عقابین کشند.» گفتم «اگر چاره نیست از زدن، خلوتی باید تا نیکو دو فصل سخن گویم و توقّفی در زخم ایشان، پس از آن فرمان خداوند را باشد.» بو عبد اللّه را آواز داد تا بازگشت.
Ва холӣ карданд , чунонкии дўбдў будем . Гуфтам « зиндагонии худованди дарози бод , дар корҳо ғулув кардан носутӯдааст ва бузургон гуфтаанд : алъФў ъанд алқдра , ва бғнимт доштаанд афв чун тавонистанд ки бонтқом машғӯл шаванд . Ва эзад , ъззкраҳ , қудрат бхдоўнд намӯда буд , раҳмат ҳам бинмуд ва аз чунон меҳнатӣу ҳабсии халос арзонӣ дошт , воҷиб чунон кунад ки бростоӣ ҳар кас ки бадв бадӣ кардааст , некуӣ карда ояд то хиҷлату пушаймонии он касро бошад . Ва ахбори мأмўну иброҳӣми пеши чашму хотир худовандаст маҳол бошад маро ки азин маъонӣ сухан гӯям ки хурмои ббсраҳ барда бошам . Ва чун султон бузургӣ карду дилу ҷоҳи хоҷа нигоҳ дошт ва ин перро ӣнҷо фиристод ва чунин молшӣ фармуд , бибояд донист ки бар дил ӯ чаҳ ранҷ омад , ки ин мардро дӯст дорад , бҳкми онкӣ дар ҳавоӣ ӯ аз падараш чаҳ хорӣҳо дидааст ,у муқарар вай бӯдааст ки хоҷа низ он кунад ки меҳтарон ва бузургон кунанд , вайро ниёзорад , ва ман бандаро он хуштар ояд ки дили султон нигоҳ дорад ва ин мардро бифармоед то боздорнд ва назананд ва аз вайу писараш хат бустонанд баноми хазонаи маъмур , онгоҳи ҳадиси он мол бо султон афганда ояд то худ чаҳ фармоед , ки ағлаби занни ман онаст ки бадв бахшад .
و خالی کردند، چنانکه دوبدو بودیم. گفتم «زندگانی خداوند دراز باد، در کارها غلّو کردن ناستوده است و بزرگان گفتهاند: العفو عند القدرة، و بغنیمت داشتهاند عفو چون توانستند که بانتقام مشغول شوند. و ایزد، عزّذکره، قدرت بخداوند نموده بود، رحمت هم بنمود و از چنان محنتی و حبسی خلاص ارزانی داشت، واجب چنان کند که براستای هر کس که بدو بدی کرده است، نیکویی کرده آید تا خجلت و پشیمانی آن کس را باشد. و اخبار مأمون و ابراهیم پیش چشم و خاطر خداوند است محال باشد مرا که ازین معانی سخن گویم که خرما ببصره برده باشم. و چون سلطان بزرگی کرد و دل و جاه خواجه نگاه داشت و این پیر را اینجا فرستاد و چنین مالشی فرمود، بباید دانست که بر دل او چه رنج آمد، که این مرد را دوست دارد، بحکم آنکه در هوای او از پدرش چه خواریها دیده است، و مقرّر وی بوده است که خواجه نیز آن کند که مهتران و بزرگان کنند، وی را نیازارد، و من بنده را آن خوشتر آید که دل سلطان نگاه دارد و این مرد را بفرماید تا بازدارند و نزنند و از وی و پسرش خط بستانند بنام خزانه معمور، آنگاه حدیث آن مال با سلطان افگنده آید تا خود چه فرماید، که اغلب ظنّ من آن است که بدو بخشد.
Ва агар хоҷаи шафоат он кунад ки бадв бахшад , хуштар ояд то миннати ҳам аз ҷониб вай бошад . Ва худованд донад ки маро дар чунин корҳо ғаразӣ нест ҷузи салоҳ ҳар ду ҷониби нигоҳи доштан , ончӣ фароз омад марои бмқдори дониши худ бознамудам ва фармон турост ки авоқиби ин чунин корҳо беҳтар туоне донист . »
و اگر خواجه شفاعت آن کند که بدو بخشد، خوشتر آید تا منّت هم از جانب وی باشد. و خداوند داند که مرا در چنین کارها غرضی نیست جز صلاح هر دو جانب نگاه داشتن، آنچه فراز آمد مرا بمقدار دانش خود بازنمودم و فرمان تراست که عواقب این چنین کارها بهتر توانی دانست.»
Чун хоҷа аз ман ин башнавад , сари андари пеши афканд , замонӣ андешед ва донист ки ин ҳадиси ман аз ҷое мегӯям , ки на аз он мардон буд ки ин чунин чизҳо бар вай пӯшида монад . Гуфт « чӯб бтў бахшедам , аммо ончӣ доранд падару писар , султонро бояд дод . » хизмат кардам ,у ваии бӯи абди аллоҳи порсиро мефиристод то кор қарор гирифт ва сесад ҳазор динори хат аз ҳасирии бстднд ва эшонро ба ҳрси бурданд . Ва пас аз он нони хосту шаробу мутрибону даст бакор барадем . Чун қадаҳӣ шароб бихӯрадем , гуфтам « зиндагонии худованди дарози бод , рӯзӣ масъӯдаст , ҳоҷатӣ дигар дорам .
چون خواجه از من این بشنود، سر اندر پیش افکند، زمانی اندیشید و دانست که این حدیث من از جایی میگویم، که نه از آن مردان بود که این چنین چیزها بر وی پوشیده ماند. گفت «چوب بتو بخشیدم، امّا آنچه دارند پدر و پسر، سلطان را باید داد.» خدمت کردم، و وی بو عبد اللّه پارسی را میفرستاد تا کار قرار گرفت و سیصد هزار دینار خط از حصیری بستدند و ایشان را به حرس بردند. و پس از آن نان خواست و شراب و مطربان و دست بکار بردیم. چون قدحی شراب بخوردیم، گفتم «زندگانی خداوند دراز باد، روزی مسعود است، حاجتی دیگر دارم.
Гуфт : бихоҳ ки иҷобати хуби ёбӣ . Гуфтам : бӯи алФтҳро бо мшг дидам ,у сахти нозебо стўрбонӣаст . Ва агар мебоист ки молшӣ ёбад , ёфт ,у ҳақ хизмат дорад наздики худованди сахт бисёр ,у султон ӯро шинохтааст ва некӯ менигарад бар қонӯни амири Маҳмӯд . Агар бинад , вайро низ афв кунад . Гуфт : кардам , бхўонндш , бхўонднд ва бо он ҷомаи халқ пеш омаду замин бӯса доду боистод . Хоҷа гуфт : аз жож - хоидан тавба кардӣ ? гуфт : эй худованд , машку сутургоҳи маро тавба оварад . Хоҷа бихандед ва бифармуд то вайро бгрмобаҳи бурданду ҷомаи пўшониднд ва пеш омаду замин бӯса доду бншондш ва фармуд то хӯрданӣ овараданд , чизе бихӯрад , пас аз он шаробӣ чанд фармудаш , бихӯрад , пас бнўохтшу бахонаи бозФрстод . Пас аз он сахт бисёр шароб хӯрдем ва бозгаштем . Вае бӯи алФзл , бузург меҳтарӣаст ин Аҳмад , аммо онро омадааст то интиқом кашад , ва ман сахти кори ҳам онро ки ӯ пеш гирифтааст .
گفت: بخواه که اجابت خوب یابی. گفتم: بو الفتح را با مشگ دیدم، و سخت نازیبا ستوربانی است. و اگر میبایست که مالشی یابد، یافت، و حقّ خدمت دارد نزدیک خداوند سخت بسیار، و سلطان او را شناخته است و نیکو مینگرد بر قانون امیر محمود . اگر بیند، وی را نیز عفو کند. گفت: کردم، بخوانندش، بخواندند و با آن جامه خلق پیش آمد و زمین بوسه داد و بایستاد. خواجه گفت: از ژاژ- خاییدن توبه کردی؟ گفت: ای خداوند، مشک و ستورگاه مرا توبه آورد . خواجه بخندید و بفرمود تا وی را بگرمابه بردند و جامه پوشانیدند و پیش آمد و زمین بوسه داد و بنشاندش و فرمود تا خوردنی آوردند، چیزی بخورد، پس از آن شرابی چند فرمودش، بخورد، پس بنواختش و بخانه بازفرستاد. پس از آن سخت بسیار شراب خوردیم و بازگشتیم. و ای بو الفضل، بزرگ مهتری است این احمد، امّا آن را آمده است تا انتقام کشد، و من سخت کار هم آن را که او پیش گرفته است.
Ва бҳичи ҳоли вайро ин наравад бо султон , ва нагузорад ки ваии чокарони вайро бихӯрад . Надонам то авоқиби ин корҳо чун хоҳад буд , ва ин ҳадисро пӯшидаи дор ва бозгарду кор рост кун то бнздики амир рӯй .
و بهیچ حال وی را این نرود با سلطان، و نگذارد که وی چاکران وی را بخورد. ندانم تا عواقب این کارها چون خواهد بود، و این حدیث را پوشیده دار و بازگرد و کار راست کن تا بنزدیک امیر روی.