Ҳикояти амири одили сбктгин бо оҳӯии модау бача ӯу тараҳҳум кардан бар эшону хоб дидан

حکایت امیر عادل سبکتگین با آهوی ماده و بچه او و ترحّم کردن بر ایشان و خواب دیدن‌

Аз абди алмалики муставфӣ ба баст шунидам ҳам дар санаи хумсину арбъмоӣаҳ - ва ин озод - марди мардӣ дабирасту мақбули алқўлу бакори омада ва дар истифои оятӣ - гуфт : бидон вақт ки амири сбктгин , разии аллоҳи анҳу , баст бигирифт ва боитўзён барофтоданд , заъимӣ буд ба ноҳити ҷолқон , вайро Аҳмад бўъмр гуфтандӣ , мардии перу Садиду тавонгар . Амири сбктгини вайро бипасандед аз ҷумлаи мардуми он ноҳиту бнўохт ва ба худ наздик кард . Ва эътимодаш бо вай бидон ҷойгоҳ буд ки ҳар шабии мар ӯро бхўондӣ ва то дерии наздики амир будӣ . Ва низ бо ваии хилват ҳо кардӣ шодӣу ғам ва асрор гуфтӣ . Ва ин пери дӯсти падари ман буд , Аҳмади бӯи Носири муставфӣ . Рӯзӣ бо падарам мегуфт - ва ман ҳозир будам - ки амири сбктгин бо ман шабӣ ҳадис мекарду аҳволу асрор [ ва ] саргузаштҳои хеш боз менамӯд .

از عبد‌الملک مستوفی‌ به بست شنیدم هم در سنه خمسین و اربعمائه- و این آزاد- مرد مردی دبیر است و مقبول‌القول‌ و بکار آمده‌ و در استیفا آیتی‌ - گفت: بدان وقت که امیر سبکتگین، رضی اللّه عنه، بست بگرفت و بایتوزیان‌ برافتادند، زعیمی‌ بود به ناحیت جالقان‌، وی را احمد بوعمر گفتندی، مردی پیر و سدید و توانگر. امیر سبکتگین وی را بپسندید از جمله مردم آن ناحیت و بنواخت و به خود نزدیک کرد. و اعتمادش با وی‌ بدان جایگاه بود که هر شبی مر او را بخواندی و تا دیری نزدیک امیر بودی. و نیز با وی خلوت‌ها کردی شادی و غم و اسرار گفتی. و این پیر دوست پدر من بود، احمد بو ناصر مستوفی. روزی با پدرم می‌گفت- و من حاضر بودم- که امیر سبکتگین با من شبی حدیث می‌کرد و احوال و اسرار [و] سرگذشت‌های خویش باز می‌نمود .

Пас гуфт : пештар аз онкии ман ба ғазнӣни афтодам , як рӯз барнишастам наздики намози дигар ва ба саҳро берун рафтам ба Балх ва ҳамон як асби доштаму сахти тизтгу даванда буд , чунонкӣ ҳар сайд ки пеш омадӣ , бознрФтӣ . Оҳӯе дидам модау бача бо вай . Асбро барангехтаму нек неру кардаму бача аз модар ҷудо монад ва ғамӣ шуд . БгрФтмш ва бар зини ниҳодаму бозгаштам ,у рӯзи наздики намози шоми расида буд . Чун лухтии брондм , овозӣ ба гӯш ман омад . Боз нагиристам , модари бача буд ки бар асар ман меомаду ғаривӣ ва хўоҳшкӣ мекард . Асби баргардонедам ба тамаъи онкии магари вайро низ гирифта ояд , ва битохтам , чун бод аз пеш ман бирафт . Бозгаштам , ва ду се бор ҳамчунин меафтод ва ин бичоргк меомад ва менолид то наздики шаҳри расидам , он модараш ҳамчунон нолон нолон меомад дилам бсухт ва бо худ гуфтам : азин оҳӯи барра чаҳ хоҳад омад ?

پس گفت: پیشتر از آنکه من به غزنین افتادم، یک روز برنشستم نزدیک نماز دیگر و به صحرا بیرون رفتم به بلخ و همان یک اسب داشتم و سخت تیزتگ‌ و دونده بود، چنانکه هر صید که پیش آمدی، بازنرفتی‌ . آهویی دیدم ماده و بچه با وی. اسب را برانگیختم‌ و نیک نیرو کردم‌ و بچه از مادر جدا ماند و غمی‌ شد. بگرفتمش و بر زین نهادم و بازگشتم، و روز نزدیک نماز شام رسیده بود. چون لختی براندم، آوازی به گوش من آمد. باز نگریستم، مادر بچه بود که بر اثر من‌ می‌آمد و غریوی‌ و خواهشکی‌ می‌کرد. اسب برگردانیدم به طمع آنکه مگر وی را نیز گرفته آید، و بتاختم، چون باد از پیش من برفت. بازگشتم، و دو سه بار همچنین می‌افتاد و این بیچارگک‌ می‌آمد و می‌نالید تا نزدیک شهر رسیدم، آن مادرش همچنان نالان نالان می‌آمد دلم بسوخت و با خود گفتم: ازین آهو بره چه خواهد آمد؟

Барин модари меҳрбони раҳмат бояд кард . Бачаро ба саҳрои андохтам , сӯй модар бадвед ва ғарив карданд ва ҳар ду бирафтанд сӯии дашт . Ва ман ба хонаи расидам , шаби торик шуда буду асбам беҷӯ бимонада , сахти танг дил шудам ва чун ғамнок дар всоқ бихуфтам . Ба хоб дидам пермардиро сахти фараи манд ки наздик ман омад ва маро мегуфт : « ё сбктгин , бдонкаҳи он бахшоиш ки бар он оҳӯӣ мода кардӣ ва он бчгки бадви боздодӣу асби худро беҷӯ яла кардӣ , мо шаҳриро ки онро ғазнӣн гӯйанду зоўлстон ба туу фарзандони ту бахшидем ; ва ман расӯли офаридагорам , ҷли ҷалолау тақаддусати асмоؤаҳу лои илоҳи ғайра . » ман бедор шудаму қавии дили гаштам ва ҳамеша азин хоб ҳаме андешедам ва инак бад-ӣни дараҷаи расидам . Ва яқин донам ки малик дар хонадону фарзандон ман бимонад то он муддат ки эзад , ъззкраҳ , тақдир кардааст .

برین مادر مهربان رحمت باید کرد. بچه را به صحرا انداختم، سوی مادر بدوید و غریو کردند و هر دو برفتند سوی دشت. و من به خانه رسیدم، شب تاریک شده بود و اسبم بی‌جو بمانده، سخت تنگ‌دل شدم و چون غمناک‌ در وثاق‌ بخفتم. به خواب دیدم پیرمردی را سخت فره‌مند که نزدیک من آمد و مرا می‌گفت: «یا سبکتگین، بدانکه آن بخشایش که بر آن آهوی ماده کردی و آن بچگک‌ بدو بازدادی و اسب خود را بی‌جو یله‌کردی‌، ما شهری را که آن را غزنین گویند و زاولستان‌ به تو و فرزندان تو بخشیدیم؛ و من رسول آفریدگارم، جلّ جلاله و تقدّست اسماؤه و لا اله غیره‌ .» من بیدار شدم و قوی‌دل گشتم و همیشه ازین خواب همی‌اندیشیدم و اینک بدین درجه رسیدم. و یقین دانم که ملک در خاندان و فرزندان من بمانَد تا آن مدّت که ایزد، عزّذکره، تقدیر کرده است.

Ҳикояти Мӯсои пайғамбар , алайҳи ассалом , бо барраи гўспнду тараҳҳум кардани вай бар вай чун пери ҷолқонии ин ҳикояти бикрад . Падарам гуфт : сахти нодиру некӯ хобӣ бӯдааст , ин бахшоишу тараҳҳум кардан бас некӯаст , хосса бар ин безабонон ки аз эшон ранҷӣ набошад чун гурба ва монанди вай , ки чунон хондам дар ахбори Мӯсо , алайҳи ассалом , ки бидон вақт ки шабоне мекард як шаби гўспндонро сӯй ҳзираҳ меронад , вақти намоз буду шабии торику борон ба неру омадӣ ; чун наздик ҳзираҳ расед барра ӣӣ бигурехт , Мӯсо , алайҳи ассалом , танг дил шуд ва бар асар вай бадвед бар он ҷумла ки чун дарёбад , чӯбаш бузанд . Чун бигирифташ , дилаш бар вай бсухт ва бар канори ниҳоди вайроу даст бар сари вай фурӯд оварад ва гуфт « эй бечораи дарвеш , дар пас бимӣ на , ва дар пеши умедӣ на , чаро гурехтӣу модарро яла кардӣ ? » ҳарчанд ки дар азали рафта буд ки вай пайғамбарӣ хоҳад буд , бад-ӣни тараҳҳум ки бикрад , набувват бар ваии мустаҳкам тар шуд .

حکایت موسی پیغمبر، علیه السّلام، با بره گوسپند و ترحّم کردن وی بر وی‌ چون پیر جالقانی این حکایت بکرد. پدرم گفت: سخت نادر و نیکو خوابی‌ بوده است، این بخشایش و ترحّم کردن بس نیکوست، خاصّه بر این بی‌زبانان که از ایشان رنجی نباشد چون گربه و مانند وی، که چنان خواندم در اخبار موسی، علیه السّلام، که بدان وقت که شبانی می‌کرد یک شب گوسپندان را سوی حظیره‌ می‌راند، وقت نماز بود و شبی تاریک و باران به نیرو آمدی؛ چون نزدیک حظیره رسید بره‌یی بگریخت، موسی، علیه السّلام، تنگ‌دل شد و بر اثر وی بدوید بر آن جمله که چون دریابد، چوبش بزند. چون بگرفتش، دلش بر وی بسوخت و بر کنار نهاد وی را و دست بر سر وی فرود آورد و گفت «ای بیچاره درویش‌، در پس بیمی نه، و در پیش امیدی نه، چرا گریختی و مادر را یله کردی؟» هرچند که در ازل‌ رفته بود که وی پیغمبری خواهد بود، بدین ترحّم که بکرد، نبوّت بر وی مستحکم‌تر شد.

Ин ду хоби нодир ва ин ҳикояти бознамудам то дониста ояд ва муқарар гардад ки ин давлат дар ин хонадон бузург бихоҳад монад рӯзгори дароз , пас бирафтам басари қисса ӣӣ ки оғоз карда будам то тамом гуфта ояд .

این دو خواب نادر و این حکایت بازنمودم تا دانسته آید و مقرّر گردد که این دولت در این خاندان بزرگ بخواهد ماند روزگار دراز، پس برفتم بسر قصّه‌یی که آغاز کرده بودم تا تمام گفته آید.