Зикри нусхаи алкитобу алмшоФҳтини маъаи алрасулин алмзкўрини алхорҷини бҷонби туркистон

ذکر نسخة الکتاب و المشافهتین مع الرّسولین المذکورین الخارجین بجانب ترکستان‌

Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим . Ва чун дар змони саломату нусрат бблх раседем - зиндагонии хони аҷали дарози бод -у ҳамаи асбоби малики мунтазами гашт , нома фармудем бо ркобдории мсръ то аз ончии эзад , ъззкраҳ , тисир кард моро , аз он замон ки бспоҳон бирафтем то ин вақт ки боинҷо раседем , аз фатҳҳои хуб ки авҳому хотир кас бидон нарасад , воқиф шуда ояду баҳра аз шодӣу аътдоди бҳкми ягонагӣҳо ки миёни хонадонҳо мؤкд аст бардошта ояд ; ва ёд карда будем ки бар асари расӯлон фиристода шавад дар маънии ақду аҳд то қавоиди дӯстӣ ки андарони ранҷи фаровони барда омадааст то устувор гашта , устувортар гардад .

بسم اللّه الرّحمن الرّحیم. و چون در ضمان سلامت‌ و نصرت ببلخ رسیدیم- زندگانی خان اجلّ دراز باد- و همه اسباب ملک منتظم گشت، نامه فرمودیم‌ با رکابداری مسرع‌ تا از آنچه ایزد، عزّذکره، تیسیر کرد ما را، از آن زمان که بسپاهان برفتیم تا این وقت که باینجا رسیدیم، از فتحهای خوب که اوهام و خاطر کس بدان نرسد، واقف شده آید و بهره از شادی و اعتداد بحکم یگانگیها که میان خاندانها مؤکّد است برداشته آید؛ و یاد کرده بودیم که بر اثر رسولان فرستاده شود در معنی عقد و عهد تا قواعد دوستی که اندران رنج فراوان برده آمده است تا استوار گشته، استوارتر گردد.

Ва дар ин вақти أхӣу Муътамидӣ , абӯи алқосми иброҳӣми бен абди аллоҳи алҳсириро адоами аллоҳи ъзаҳ , ки аз ҷумлаи муътамадони маҷлиси мост дар дараҷаи надимони хосу амири мозӣ , падари мо , анори аллоҳи барраона , вайро сахти некӯ ва азиз доштӣ ва аз аҳволи масолеҳи малик бо вай сухан гуфтӣу имрӯзи моро бакори омада тар ёдгорӣасту ҳоли мносҳту кифояти вай зоҳир гаштааст брсўлӣ фиристода омад то салому тҳити моро атибаҳу азкоаҳи бахони расонаду андари ончӣ ӯро мисол дода омадааст , шурӯ кунад то тамом карда ояду пухта бо аслии дурусту қоида ӣӣ рост бозгардад . Ва қозии абӯи тоҳири абди аллоҳи бен Аҳмади алтбонӣ , адоами аллоҳи тавфиқа ,ро бо вай зм карда шуд то чун нишот уфтад ки ақду аҳд баста ояд бар насахтӣ ки бо расӯласт , қозии шароити онро бтмомии биҷои орад дар муқтазои шариъат . Ва ин қозӣ аз аъёни уламо ҳазратаст шуғлҳо ва сифоратҳои бо ном карда ва дар ҳар яке аз он мносҳту диёнати вай зоҳир гашта .

و در این وقت أخی و معتمدی‌، ابو القاسم ابراهیم بن عبد اللّه الحصیری را ادام اللّه عزّه‌، که از جمله معتمدان مجلس ماست در درجه ندیمان خاصّ و امیر ماضی، پدر ما، انار اللّه برهانه‌، وی را سخت نیکو و عزیز داشتی و از احوال مصالح ملک با وی سخن گفتی و امروز ما را بکار آمده‌تر یادگاریست و حال مناصحت‌ و کفایت وی ظاهر گشته است برسولی فرستاده آمد تا سلام و تحیت‌ ما را اطیبه و ازکاه‌ بخان رساند و اندر آنچه او را مثال داده آمده است، شروع کند تا تمام کرده آید و پخته با اصلی درست و قاعده‌یی راست بازگردد. و قاضی ابو طاهر عبد اللّه بن احمد التبّانی، ادام اللّه توفیقه‌، را با وی ضم‌ کرده شد تا چون نشاط افتد که عقد و عهد بسته آید بر نسختی که با رسول است، قاضی شرایط آن را بتمامی بجای آرد در مقتضای شریعت‌ . و این قاضی از اعیان علماء حضرت‌ است شغلها و سفارتهای با نام کرده‌ و در هر یکی از آن مناصحت و دیانت وی ظاهر گشته.

Ва бо расӯли абӯи алқосми мшоФҳаҳ ӣӣаст ки андарони мшоФҳаҳи сухани кушода тар бигуфта омадааст , чунонкӣ чун дастурӣ ёбад , онро арз кунад . Ва мшоФҳаҳ ӣӣ дигараст бо вай дар бобии муҳимтар ки агар андари он боб сухан наравад , арза накунад ва пас агар равад , ночор арза кунад то ағроз бҳосл шавад . Ва эътимод бар вай то бидон ҷойгоҳаст ки чун сухан дар савол ва ҷавоб уфтад ва дарозтар кашад , ҳарчӣ вай гуяд , ҳамчунонаст ки аз лафз мо равад ки ончӣ гуфтанӣаст дар чанд маҷлис бо мо гуфтааст ва ҷавобҳои ҷузам шунида то ҳоҷатманд нагардад бдонкаҳ дар бобӣ аз абвоби ончӣ май бояд ниҳод , андари он асттлоъ рое бояд кард ки корҳо тамом карда бозгардад . Ва низ бо ваии тазкираи ист , чунонкии расм рафтааст ва ҳамеша аз ҳар ду ҷониби чунин мҳодот ва млотФот мебӯдааст , ки чун бичишам ризо бидон нагириста ояд , айби он пӯшида монад .

و با رسول ابو القاسم مشافهه‌یی است که اندران مشافهه سخن گشاده‌تر بگفته آمده است‌، چنانکه چون دستوری‌ یابد، آن را عرض کند. و مشافهه‌یی دیگر است با وی در بابی مهمتر که اگر اندر آن باب سخن نرود، عرضه نکند و پس اگر رود، ناچار عرضه کند تا اغراض بحاصل شود . و اعتماد بر وی تا بدان جایگاه است که چون سخن در سؤال و جواب افتد و درازتر کشد، هرچه وی گوید، همچنان است که از لفظ ما رود که آنچه گفتنی است در چند مجلس با ما گفته است و جوابهای جزم‌ شنیده تا حاجتمند نگردد بدانکه در بابی از ابواب آنچه می‌باید نهاد، اندر آن استطلاع‌ رایی باید کرد که کارها تمام کرده بازگردد. و نیز با وی تذکره‌ایست‌، چنانکه رسم رفته است و همیشه از هر دو جانب چنین مهادات‌ و ملاطفات می‌بوده است، که چون بچشم رضا بدان نگریسته آید، عیب آن پوشیده ماند.

« ва сазад аз ҷалолати он ҷониби Карим ки расӯлонро онҷо дайр дошта наёяду базӯдӣ бар мурод бозгардонеда шавад , ки мардуми ду иқлӣми бузург чашм бидон доранд ки миёни мо ду дӯстӣ қарор гирад . Чун расӯлонро бар мурод бозгардонеда шавад , бо эшон бояд ки расӯлони он ҷониби мҳрўс мзмўм гирданд ки то чун бҳзрт мо расанд , мо низ ончии шарти дӯстӣ ва ягонагӣаст , чунонкӣ илтимос карда ояд , биҷои ореми бозни аллоҳи ъзўҷл .

«و سزد از جلالت آن جانب کریم که رسولان را آنجا دیر داشته نیاید و بزودی بر مراد بازگردانیده شود، که مردم دو اقلیم بزرگ چشم بدان دارند که میان ما دو دوستی قرار گیرد. چون رسولان را بر مراد بازگردانیده شود، با ایشان باید که رسولان آن جانب محروس‌ مضموم‌ گردند که تا چون بحضرت ما رسند، ما نیز آنچه شرط دوستی و یگانگی است، چنانکه التماس‌ کرده آید، بجای آریم باذن اللّه عزّوجلّ‌ .