АлмшоФҳаҳи ассонӣа

المشافهة الثّانیة

« ё أхӣу Муътамидӣ , абои алқосми алҳсирии атоли аллоҳи бқоءк , май андешам ки бошад ки аз ту ҳадиси амири бародари мо абӯи Аҳмади Муҳамад , адоами аллоҳи саломата , пурсанад ва гӯйанд ки « бидон вақт ки бар дар Самарқанд дидор карданду ъқуд ва ъҳўд пайвастанд , ақди вслтӣ буд баноми бародари мо , чунонкии ҳоли он пӯшида нест , имрӯзи андари он чаҳ бояд кард ? ки бҳичи ҳоли онро раво набошаду шариъат иқтизо накунад мӯҳмал фурӯгузоштан . » агар дарин боби бондк ва бисёр чизеи нгўинду дили мо дар он нигоҳ доранд ва он ҳадисро бҷонби мо аФгннд , ту низ андари он боби чизеи мпиўнд то онгоҳ ки расӯлони он ҷониби Карими бадаргоҳ мо оянд бо шумо . Онгоҳ агар дар он боб суханӣ гӯйанд , ончии раъй воҷиб кунад , ҷавоб дода ояд .

«یا أخی و معتمدی، ابا القاسم الحصیریّ اطال اللّه بقاءک‌، می‌اندیشم که باشد که از تو حدیث امیر برادر ما ابو احمد محمّد، ادام اللّه سلامته، پرسند و گویند که «بدان وقت که بر در سمرقند دیدار کردند و عقود و عهود پیوستند، عقد وصلتی‌ بود بنام برادر ما، چنانکه حال آن پوشیده نیست، امروز اندر آن چه باید کرد؟ که بهیچ حال آنرا روا نباشد و شریعت اقتضا نکند مهمل‌ فروگذاشتن.» اگر درین باب باندک و بسیار چیزی نگویند و دل ما در آن نگاه دارند و آن حدیث را بجانب ما افگنند، تو نیز اندر آن باب چیزی مپیوند تا آنگاه که رسولان آن جانب کریم‌ بدرگاه ما آیند با شما. آنگاه اگر در آن باب سخنی گویند، آنچه رأی واجب کند، جواب داده آید.

Ва пас агар бигӯянд , инак ҷавоби ончии туро бояд дод дарин мшоФҳаҳ фармудем нбштн то ту бадоне ки сухан бар чаҳ нмт бояд гуфт ва ҳоҷат наёяд турои асттлоъи раъии мо кардан .

و پس اگر بگویند، اینک جواب آنچه ترا باید داد درین مشافهه فرمودیم نبشتن تا تو بدانی که سخن بر چه نمط باید گفت و حاجت نیاید ترا استطلاع‌ رأی ما کردن.

Бигӯ ки : пӯшида нагардад ки амири мозӣ , анори аллоҳи барраона , моро чун кӯдак будем , чигуна азиз ва гиромӣ дошт ва бар ҳамаи фарзандон ихтиёр кард . Ва пас чун аз дабиристон бархестему муддатии баромад дар санаи сету арбъмоӣаҳи моро валиаҳд хеш кард ,у нахусти бародарони хешро , насру Юсуф , ва пас хуишону авлиёу ҳашамро савганд доданд ва аҳд карданд ки агар ӯро қазои марг фароз расад , тахти малики моро бошад . Ва ҳрўсиқту эҳтиёт ки воҷиб буд , андари он баҷо овараду вилояти Ҳирот бмо доду вилояти гўзгонони ббродри мо , пас онкӣ ӯро савганд дода буданд ки дар фармону тоъат мо бошад , чун бар тахт мамлакат нишинем . Ва ончӣ расмаст ки авлиёъи ъҳўдро диҳанд аз ғулому таҷаммулу олату кдхдоӣии бшбаҳи вазиру ҳиҷобу хдмтгорон , ин ҳарчӣ тамомтар моро фармуд .

بگو که: پوشیده نگردد که امیر ماضی، انار اللّه برهانه‌، ما را چون کودک بودیم، چگونه عزیز و گرامی داشت و بر همه فرزندان اختیار کرد. و پس چون از دبیرستان برخاستیم‌ و مدّتی برآمد در سنه ستّ و اربعمائه‌ ما را ولیعهد خویش کرد، و نخست برادران خویش را، نصر و یوسف، و پس خویشان و اولیا و حشم را سوگند دادند و عهد کردند که اگر او را قضای مرگ‌ فراز رسد، تخت ملک ما را باشد. و هروثیقت‌ و احتیاط که واجب بود، اندر آن بجا آورد و ولایت هرات بما داد و ولایت گوزگانان ببرادر ما، پس آنکه او را سوگند داده بودند که در فرمان و طاعت ما باشد، چون بر تخت مملکت نشینیم. و آنچه رسم است که اولیاء عهود را دهند از غلام و تجمّل و آلت و کدخدائی‌ بشبه وزیر و حجّاب‌ و خدمتگاران، این‌ هرچه تمامتر ما را فرمود.

Ва дар санаи смон ва арбъмоӣаҳ фармуд моро то баҳрот рафтем ки восита хуросонаст ,у ҳашаму қазоау уммолу аъёну раоёро фармуд то бхдмт мо омаданду ҳамагони гӯши бҳдис мо доданд . Ва бад-ӣни он хост то хабари бадӯр ва наздик расад ки мо хлиФт ва вале аҳд вайем . Ва мо муддатии баҳроти ббўдим ва бар фармонҳо ки мо додем , ҳамагони бхросон кор карданд , то онгоҳ ки мазрабону ҳосидони дили он худовандро , разии аллоҳи анҳу , бар мо дурушт карданд ва тзрибҳо нигоштанд ки эзад , ъззкраҳ , аз он ҳеҷ чиз наёфарида буд ва он бар дили мо ногузашта , ва ҳилтҳо сохтанд то раъии некӯӣ ӯро дар боби мо бгрдониднд . Ва вай низ онро ки сохтанд , харидорӣ кард . Магари табъи башарият ки натавонист дид касеро ки ҷой ӯро сазовор бошад , ӯро бар он дошт ки моро ҷафо фармоед , аз Ҳироти бозхонд ва бмўлтон фиристоду онҷои муддатӣ чун маҳбӯс будем , ҳарчанд ном ҳабс набӯд . Ва бародари моро баркашиду бростои вай некуӣҳо фармуду аснофи неъмат арзонӣ дошт то моро душвор ояд . Ва ҳарчанд ин ҳама буд , ном вале аҳдӣ аз мо барнадошт ва онро тағйирӣу табдилии надоду ҳосидону душманони мо ки бҳилту таъризи андари он сухан пайвастанд , эшонро бонги барзад . Ва мо сабр мекардему кори боязд , ъззкраҳ , бгзоштаҳ будем то чунонкӣ аз фазл ӯ сзид , дили он худовандро , раҳмаи аллоҳи алайҳ , бар мо меҳрбон гардонид , ки бегуноҳ будем ,у зоҳири гашти вайро , ончӣ сохта буданд - ки брўзгори ҷади мо амири одил , разии аллоҳи анҳу , ҳамчунин тзрибҳо сохта буданд - то дарёфт ва бар забон вай рафт ки « аз мо бар масъӯд ситам омад , ҳамчунон ки аз падари мо бар мо » ва моро аз мўлтони бозхонд ва аз андозаи гузаштаи бнўохту баҳроти бозФрстод .

و در سنه ثمان و اربعمائه‌ فرمود ما را تا بهرات رفتیم که واسطه خراسان‌ است، و حشم و قضاة و عمّال و اعیان و رعایا را فرمود تا بخدمت ما آمدند و همگان گوش‌ بحدیث ما دادند. و بدین آن خواست تا خبر بدور و نزدیک رسد که ما خلیفت و ولی عهد وی‌ایم. و ما مدّتی بهرات ببودیم و بر فرمانها که ما دادیم، همگان بخراسان کار کردند، تا آنگاه که مضرّبان‌ و حاسدان دل آن خداوند را، رضی اللّه عنه، بر ما درشت کردند و تضریبها نگاشتند که ایزد، عزّذکره، از آن هیچ چیز نیافریده بود و آن بر دل ما ناگذشته، و حیلتها ساختند تا رأی نیکوی او را در باب ما بگردانیدند. و وی نیز آن را که ساختند، خریداری کرد. مگر طبع بشریّت که نتوانست دید کسی را که جای او را سزاوار باشد، او را بر آن داشت که ما را جفا فرماید، از هرات بازخواند و بمولتان‌ فرستاد و آنجا مدّتی چون محبوس بودیم‌، هرچند نام حبس نبود. و برادر ما را برکشید و براستای وی‌ نیکوییها فرمود و اصناف نعمت ارزانی داشت‌ تا ما را دشوار آید. و هرچند این همه بود، نام ولی عهدی از ما برنداشت و آن را تغییری و تبدیلی نداد و حاسدان و دشمنان ما که بحیلت و تعریض‌ اندر آن سخن پیوستند، ایشان را بانگ برزد. و ما صبر می‌کردیم و کار بایزد، عزّذکره، بگذاشته بودیم تا چنانکه از فضل او سزید، دل آن خداوند را، رحمة اللّه علیه، بر ما مهربان گردانید، که بی‌گناه بودیم، و ظاهر گشت وی را، آنچه ساخته بودند- که بروزگار جدّ ما امیر عادل‌، رضی اللّه عنه، همچنین تضریبها ساخته بودند- تا دریافت و بر زبان وی رفت که «از ما بر مسعود ستم آمد، همچنان که از پدر ما بر ما» و ما را از مولتان بازخواند و از اندازه گذشته بنواخت و بهرات بازفرستاد.

« ва ҳарчанд ин ҳолҳо барин ҷумла қарор гирифт , ҳам нагузоштанд ки дили он подшоҳ , разии аллоҳи анҳу , бар мо тамом хуш шудӣ . Гоҳ гуфтандӣ : мо байъат меситонем лашкарро , ва гоҳ гуфтандӣ : қасди Кирмон ва Ироқ медорем . Азин гӯнаи тзрибҳо ва талбисҳо месохтанд то дили вай бар мо софии нмишду пайвастаи номаҳо бътоб мерасед ва кирдорҳои бародари мо бар сар мо мезад . Мо барин ҳама сабр мекардем ки эзад , таъолӣ , бандагонро ки рост бошанду таваккул бар вай кунанду даст бсбўрӣ зананд , зойеъ намонад . Ва аз баси талбис ки сохтанду тзриб ки карданд , кор бидон манзалат расед ки ҳар сол чун моро бғзнин хондӣ , бар даргоҳ ва дар маҷлиси аморати тартиб рафтану нишастан ва бозгаштани миёни мо ду тан яксон фармудӣ , ва пас аз он мисол дод , он муддат ки бар даргоҳ будемӣ , то як рӯзи мақдам мо бошему дигари рӯзи бародари мо . Ва ҳар рӯзи сӯии мо пайғом будӣ кам вебяши бътобу молашу сӯй бародар навохту аҳмод . Вазин бигузашта , чун аз Халифаи хештанро зиёдати лақаби хост ва мороу бародараши Юсуфро , мисол дода буд то дар номаи ҳазрати хилофати аввали номи бародари мо набишта буданд ; ва мо ҳеҷ изтироб накардему гуфтем « ҷуз чунин нишоед » то баҳона наёранд .

«و هرچند این حالها برین جمله قرار گرفت، هم نگذاشتند که دل آن پادشاه، رضی اللّه عنه، بر ما تمام خوش شدی. گاه گفتندی: ما بیعت می‌ستانیم لشکر را، و گاه گفتندی: قصد کرمان و عراق میداریم. ازین گونه تضریبها و تلبیسها می‌ساختند تا دل وی بر ما صافی نمیشد و پیوسته نامه‌ها بعتاب میرسید و کردارهای برادر ما بر سر ما میزد . ما برین همه صبر میکردیم که ایزد، تعالی، بندگان را که راست باشند و توکّل بر وی کنند و دست بصبوری زنند، ضایع نماند. و از بس تلبیس که ساختند و تضریب که کردند، کار بدان منزلت رسید که هر سال چون ما را بغزنین خواندی، بر درگاه‌ و در مجلس امارت ترتیب رفتن و نشستن و بازگشتن میان ما دو تن یکسان فرمودی، و پس از آن مثال داد، آن مدّت که بر درگاه بودیمی‌، تا یک روز مقدّم ما باشیم و دیگر روز برادر ما. و هر روز سوی ما پیغام بودی کم‌وبیش بعتاب‌ و مالش‌ و سوی برادر نواخت و احماد . وزین بگذشته‌، چون از خلیفه خویشتن را زیادت لقب‌ خواست و ما را و برادرش یوسف را، مثال داده بود تا در نامه حضرت خلافت اوّل نام برادر ما نبشته بودند؛ و ما هیچ اضطراب نکردیم و گفتیم «جز چنین نشاید» تا بهانه نیارند.

« ва чун қасд рай кард ва бгргон раседу ҳоҷиби фозил ъам , Хоразмшоҳ онҷо омад - ва дар дил карда буд ки моро барӣ монаду хуросону тахти малики номзад Муҳамад бошад - раъй зад бо Хоразмшоҳу аъёни лашкари дарин боб . Ва эшон Зуҳра надоштанд ки ҷавоб ҷузам додандӣ ва дархостанд то ба пайғом сухан гӯйанд . Ва иҷобат ёфтанд , ва бисёр сухан ва пайғом рафт то қарор гирифт бар онкӣ аҳдӣ пайвастанд миёни моу бародар ки чун падар гузашта шавад , қасд якдигар накунем - ки бҳичи ҳол рухсат наёфт номи вилояти аҳд аз мо бардоштан - пас онкии бародари насиби мо тамом бидиҳад . Ва бародари моро бхросон фиристод ва моро бо худ барад ва он навоҳӣ забт карду бмои супурду бозгашти бсбби нолонӣу наздик омадани аҷал .

«و چون قصد ری کرد و بگرگان رسید و حاجب فاضل عمّ، خوارزمشاه آنجا آمد- و در دل کرده بود که ما را بری ماند و خراسان و تخت ملک نامزد محمّد باشد - رأی زد با خوارزمشاه و اعیان لشکر درین باب. و ایشان زهره نداشتند که جواب جزم دادندی و درخواستند تا به پیغام سخن گویند. و اجابت یافتند، و بسیار سخن و پیغام رفت تا قرار گرفت بر آنکه عهدی پیوستند میان ما و برادر که چون پدر گذشته شود، قصد یکدیگر نکنیم- که بهیچ حال رخصت نیافت‌ نام ولایت عهد از ما برداشتن- پس آنکه‌ برادر نصیب ما تمام بدهد. و برادر ما را بخراسان فرستاد و ما را با خود برد و آن نواحی ضبط کرد و بما سپرد و بازگشت بسبب نالانی و نزدیک آمدن اجل.

Ва моро барӣ чунон монад аз беъдтӣу лашкар ки ҳар касеро дар мо тамаъ меафтод ,у ғарази дигари он буд то мо бадном шавем ва бъҷз бозгардему дам канда шавем , аммо эзад , ъзўҷл , бФзли хеши моро бръоити худ бдошт , чунонкӣ дар як зимистон бисёр мурод бҳосл омад чун ҷанги басари ҷаҳон ва гирифтани солори торам ва пас аз он задан бар писари кокў ва гирифтани сипоҳон , чунонкии он ҳолҳо бтмомии маълум хонаст - ва агар бтмомӣ нест абӯи алқосми ҳасирӣ шарҳ кунад , ӯро маълумаст - ва аз онҷои қасди Ҳамадону ҳлўону Кирмоншоҳон ва Бағдод хостем кард , аммо хабари гузашта шудан он подшоҳи бузургу рукни қавӣ , падар , разии аллоҳи анҳу , бспоҳон бмо расед то қавоиди бгшт . Ва мо бар он будем ки васияти вай нигоҳ дорему мухолифатӣ пайваста наёяд ва локин нагузоштанд то ночори қасди хуросон ва хона боист кард , чунонкии пеши азин шарҳ тамом карда омадааст бар дасти ркобдорӣу хон бар он воқиф гашта .

و ما را بری چنان ماند از بی‌عدّتی‌ و لشکر که هر کسی را در ما طمع می‌افتاد، و غرض دیگر آن بود تا ما بدنام شویم و بعجز بازگردیم‌ و دم کنده شویم‌، اما ایزد، عزّوجلّ، بفضل خویش ما را برعایت خود بداشت، چنانکه در یک زمستان بسیار مراد بحاصل آمد چون جنگ بسر جهان‌ و گرفتن سالار طارم‌ و پس از آن زدن‌ بر پسر کاکو و گرفتن سپاهان، چنانکه آن حالها بتمامی معلوم خان است- و اگر بتمامی نیست ابو القاسم حصیری شرح کند، او را معلوم است- و از آنجا قصد همدان و حلوان‌ و کرمانشاهان و بغداد خواستیم کرد، اما خبر گذشته شدن آن پادشاه بزرگ و رکن قوی، پدر، رضی اللّه عنه، بسپاهان بما رسید تا قواعد بگشت. و ما بر آن بودیم که وصیّت وی نگاه داریم و مخالفتی پیوسته نیاید و لکن نگذاشتند تا ناچار قصد خراسان و خانه بایست کرد، چنانکه پیش ازین شرح تمام کرده آمده است بر دست رکابداری‌ و خان بر آن واقف گشته.

« имрӯзи кори малик чун бўоҷбӣ бар мо қарор гирифту бародар бадаст омад ,у ҳоли ваии брўзгори ҳаёти падари мо ин бӯдааст ки дарин мшоФҳаҳи бознамӯда омадааст ва пас аз вафоти падар бар он ҷумла рафтааст ки рафтааст то боди шоҳӣ дар сар вай шуду тамаъи фармон додан ва бар тахти малики нишастан ва молҳои бгзоФ аз хзоӣни итлоқ кардану бахшӣдан , кӣ рост ояд ки вай кушода бошад ? ки ду теғи бҳичи ҳол дар як ниёами натавонад буд ва натавон ниҳод , ки нагунҷад . Ва салоҳи вайу лашкару раият онаст ки ваии бФрмони мо ҷое мавқуфаст дар некӯ доштӣ ҳарчӣ тамомтар ; ва дар кушодани ваии халалҳои бузург таваллуд кунад . То чун як чанд рӯзгор барояд ва корҳо тамоми як равия гардад ва қарор гирад , онгоҳи эзад , ъззкраҳ , ончӣ тақдир кардаасту ҳукми ҳолу мшоҳдт воҷиб кунад дар боби вай фармӯда шавад , бозни аллоҳ , ъзўҷл . Ва чун барин мшоФҳаҳ воқиф гардад , бҳкми хиради тамом ки эзад , ъззкраҳ , ӯро додаасту дигари адавоти бузургӣ ва меҳтарӣ донем ки моро маъзӯр дорад , дарин чаҳ гуфта омад ва аз он ақд ки баноми бародар мо бӯдааст , раво надорад ки ёд кунад , ки вай , ядем аллоҳи неъматаи алайҳ , чунон набшат ки салоҳи кори мо то имрӯзи чунон некӯ нигоҳ дошт ки аз он худ . Ва аз эзад , ъззкраҳ , тавфиқи хоҳем то ин дӯстиро ки пеш гирифта омад , басар барда ояд , анаи хайри муваффақу муайян . »

«امروز کار ملک چون بواجبی‌ بر ما قرار گرفت و برادر بدست آمد، و حال وی بروزگار حیات پدر ما این بوده است که درین مشافهه بازنموده آمده است و پس از وفات پدر بر آن جمله رفته است که رفته است تا باد شاهی در سر وی شد و طمع فرمان دادن و بر تخت ملک نشستن و مالهای بگزاف‌ از خزائن اطلاق کردن‌ و بخشیدن، کی راست آید که وی گشاده باشد؟ که دو تیغ بهیچ حال در یک نیام‌ نتواند بود و نتوان نهاد، که نگنجد. و صلاح وی و لشکر و رعیّت آن است که وی بفرمان ما جایی موقوف‌ است در نیکو داشتی هرچه تمامتر؛ و در گشادن وی خللهای بزرگ تولّد کند. تا چون یک چند روزگار برآید و کارها تمام یک رویه گردد و قرار گیرد، آنگاه ایزد، عزّذکره، آنچه تقدیر کرده است و حکم حال و مشاهدت واجب کند در باب وی فرموده شود، باذن اللّه، عزّوجلّ‌ . و چون برین مشافهه واقف گردد، بحکم خرد تمام که ایزد، عزّذکره، او را داده است و دیگر ادوات بزرگی‌ و مهتری دانیم که ما را معذور دارد، درین چه گفته آمد و از آن عقد که بنام برادر ما بوده است، روا ندارد که یاد کند، که وی، یدیم اللّه نعمته علیه‌، چنان نبشت‌ که صلاح کار ما تا امروز چنان نیکو نگاه داشت که از آن خود. و از ایزد، عزّذکره، توفیق خواهیم تا این دوستی را که پیش گرفته آمد، بسر برده آید، انّه خیر موفّق و معین‌ .»

« агар ҳоҷат наёяд бърз кардан ин мшоФҳаҳ ки ҳадиси бародари моу ақд дар онаст ,у нигоҳ бо вай накунанд , яла бояд кард ин мшоФҳаҳро . Ва пас агар андарин боб суханӣ равад , инак ҷавобҳои ҷузамаст дарин мшоФҳаҳ , арз кунӣ то муқарар гардад ,у ончии туро бояд гуфт - ки шоҳиди ҳама ҳолҳо бӯдае ва ҳеҷ чиз бар ту пӯшида нест - бигӯе , то дарин боб албата ҳеҷ сухан гуфта наёяд , ани шоءи аллоҳи ъзўҷл . »

«اگر حاجت نیاید بعرض کردن این مشافهه که حدیث برادر ما و عقد در آن است، و نگاه با وی نکنند، یله‌ باید کرد این مشافهه را. و پس اگر اندرین باب سخنی رود، اینک جوابهای جزم است درین مشافهه، عرض کنی‌ تا مقرّر گردد، و آنچه ترا باید گفت- که شاهد همه حالها بوده‌ای و هیچ چیز بر تو پوشیده نیست- بگویی، تا درین باب البتّه هیچ سخن گفته نیاید، ان شاء اللّه عزّوجلّ.»

Инак насахт нома ва ҳар ду мшоФҳаҳи барин ҷумла буд ва бисёр Фоӣдаҳ аз таъаммул кардан ин биҷой ояд , ани шоءи аллоҳи таъолӣ .

اینک نسخت نامه و هر دو مشافهه برین جمله بود و بسیار فائده از تأمّل کردن این بجای آید، ان شاء اللّه تعالی.

Ва амири масъӯд , разии аллоҳи анҳу , хилватӣ кард бо вазири хоҷаи Аҳмади ҳасану бӯи насри машкони соҳиби девони рисолат , ва ин ду расӯлро бхўонднд ва он хилват то намоз дигар бикашед ва ончӣ боист гуфт бо расӯлон бигуфтанд ва мисолҳо бидоданд . Ва насахт тазкираи ҳадя -ҳоӣ ки аввали рӯзи пеши хони раванд ва чаҳ ҳадяҳои ақди тазвиҷ , карданд сахт бисёр ва барисам . Ва он ду ҷоми заррини мурассаъи бҷўоҳр буд бо ҳорҳои марворид ,у ҷомаҳои бзру ҷомаҳои дигар аз ҳар дастӣ , рӯмӣу Бағдодӣу сипоҳонеу ншобўрӣ ,у тахтҳои қсби гӯнаи гӯна ,у шорау машку авду анбар ва ду ақди гавҳар ки икдонаҳ гӯйанд , мар - хонроу писарашро бғротгину хотунону арӯсону Аммону ҳиҷобу ҳашамро . Бҷмлаҳ ончӣ насахт карданд аз хазона ҳо биовараданду пеш чашм карданд ва брсўлон супурданд . Ва хозинӣ номзад шуд бо шогирдон ва бо ҳмолони хазона то бо расӯлон бираванд . Ва расӯлон бозгаштанду расӯли дори бӯи алиро бхўонднд ва ҳар ду халъати бузург бадв доданд то наздики расӯлони барад . Ва корҳо бсохтнд ва аз Балхи рӯзи душанбеи даҳ рӯзи гузашта аз моҳи рабиъи алаввали санаи аснтин ва ъушрин ва арбъмоӣаҳ бирафтанд . Ва пас азин биҷой хеш биоварам ҳадиси ин расӯлон ки чун бкошғри расиданди наздики қадари хон чаҳ рафт дар боби аҳд ва ақдҳоу ҳақи ақди Маҳмадӣу муддатии дароз ки расӯлон онҷо бимонаданду мунозира ӣӣ ки рафту қосидону расӯлон ки омаданд бо номаҳо ва бозгаштанд бо ҷавобҳо то онгоҳ ки қарор гирифт , ани шоءи аллоҳи таъолӣ .

و امیر مسعود، رضی اللّه عنه، خلوتی کرد با وزیر خواجه احمد حسن و بو نصر مشکان صاحب دیوان رسالت، و این دو رسول را بخواندند و آن خلوت تا نماز دیگر بکشید و آنچه بایست گفت با رسولان بگفتند و مثالها بدادند. و نسخت تذکره‌ هدیه- هایی که اوّل روز پیش خان روند و چه هدیه‌های عقد تزویج‌، کردند سخت بسیار و برسم. و آن دو جام زرّین مرصّع بجواهر بود با هارهای مروارید، و جامه‌های بزر و جامه‌های دیگر از هر دستی، رومی و بغدادی و سپاهانی و نشابوری، و تخت‌های‌ قصب گونه‌گونه‌، و شاره‌ و مشک و عود و عنبر و دو عقد گوهر که یکدانه‌ گویند، مر- خانرا و پسرش را بغراتگین و خاتونان‌ و عروسان و عمّان و حجّاب و حشم را. بجمله آنچه نسخت کردند از خزانه‌ها بیاوردند و پیش چشم کردند و برسولان سپردند. و خازنی نامزد شد با شاگردان و با حمّالان خزانه‌ تا با رسولان بروند. و رسولان بازگشتند و رسول‌دار بو علی را بخواندند و هر دو خلعت بزرگ بدو دادند تا نزدیک رسولان برد. و کارها بساختند و از بلخ روز دوشنبه ده روز گذشته از ماه ربیع الاوّل سنه اثنتین و عشرین و اربعمائه‌ برفتند. و پس ازین بجای خویش بیاورم حدیث این رسولان که چون بکاشغر رسیدند نزدیک قدر خان چه رفت در باب عهد و عقدها و حقّ عقد محمّدی‌ و مدّتی دراز که رسولان آنجا بماندند و مناظره‌یی‌ که رفت و قاصدان و رسولان که آمدند با نامه‌ها و بازگشتند با جوابها تا آنگاه که قرار گرفت، ان شاء اللّه تعالی‌ .