Ва акнӯн ҳадиси ин ду солори муҳташам бпоён омаду сахт дароз кашид , аммо ночор чун қоидау қонӯн бар он ниҳода омадааст ки ҳамаи қиссаро бтмомии шарҳ бояд кард , ва ин ду мард бзрк буданд , қонӯни нигоҳи доштам , ки сухан агарчӣ дароз шавад аз нуктау нодарра холӣ набошад . Ва инак оқибати кори ду сипоҳи солор куҷо шуд ? ҳама бпоён омад , чунонкӣ гуфтӣ ҳаргиз набӯдааст . Ва замонау гашти фалаки бФрмони эзад , ъззкраҳ , чунин бисёр кардааст ва бисёр хоҳад кард . Ва хирадманд онаст ки бнъмтӣу ишва ӣӣ ки замона диҳад , фирефта нашавад ва бар ҳазар мебошад аз бозстдн ки сахт зишт сетанд ва бемуҳобо . Ва дар он бояд кушед ки озодамардонро астноъ кунаду тухми некии бпрогнди ҳам ин ҷаҳонӣ ва ҳам он ҷаҳонӣ , то аз ваии номи некӯ ёдгор монад , ва чунон набошад ки ҳама худ хӯрд ва худ пӯшад , ки ҳеҷ марди бад-ӣн ном нагирифтааст . Дар қадими алдҳр мардӣ бӯдааст номи ваии збрқони бен бадар бо неъматии сахти бзрк ,у одат ин дошт ки худ хӯрдӣ ва худ пӯшедӣ , бкс нараседӣ , то ҳтиӣаҳ шоир гуфт ӯро , шеър :

و اکنون حدیث این دو سالار محتشم بپایان آمد و سخت دراز کشید، امّا ناچار چون قاعده و قانون بر آن نهاده آمده است که همه قصّه را بتمامی شرح باید کرد، و این دو مرد بزرک بودند، قانون نگاه داشتم، که سخن اگرچه دراز شود از نکته و نادره‌ خالی نباشد. و اینک عاقبت کار دو سپاه‌سالار کجا شد؟ همه بپایان آمد، چنانکه گفتی هرگز نبوده است. و زمانه و گشت فلک بفرمان ایزد، عزّذکره، چنین بسیار کرده است و بسیار خواهد کرد. و خردمند آن است که بنعمتی و عشوه‌یی‌ که زمانه دهد، فریفته نشود و بر حذر می‌باشد از بازستدن که سخت زشت ستاند و بی‌محابا. و در آن باید کوشید که آزادمردان را اصطناع‌ کند و تخم نیکی بپراگند هم این جهانی و هم آن جهانی، تا از وی نام نیکو یادگار ماند، و چنان نباشد که همه خود خورد و خود پوشد، که هیچ مرد بدین نام نگرفته است. در قدیم الدّهر مردی بوده است نام وی زبرقان‌ بن بدر با نعمتی سخت بزرک، و عادت این داشت که خود خوردی و خود پوشیدی، بکس نرسیدی، تا حطیئه‌ شاعر گفت او را، شعر:

Ва чунон хондам ки чун ин қасидаи ҳтиӣаҳ бар збрқони хонданд , надимонаш гуфтанд : ин ҳҷоӣӣ зиштаст ки ҳтиӣаҳ туро гуфтааст , збрқони наздики амири алмؤмнини умри хитоб , разии аллоҳи анҳу , омаду шикоят ва тазаллум кард ; гуфт : дод ман бидиҳ . Умр фармуд то ҳтиӣаҳро биовараданд . Гуфт : ман дарин фӯҳшӣ ва ҳҷоӣӣ надонам ,у гуфтани шеъру дақоиқу мзоиқи он кори амир алмؤмнин нест , ҳисони собитро бихонад ва савганд диҳад то ончӣ дарин донад , рост бигӯед . Умр кас фиристоду ҳисонро биовараданд - ва ӯ нобӣно шуда буд - бинишаст ва ин байт бар ваии хонданд , ҳисони умрро гуфт : ё амири алмؤмнин , мо ҳиҷоу локинаи слҳи алии збрқон . Умр табассум кард ва эшонро ишорат кард то бозгарданд . Ва ин байт бимонадааст ва чаҳорсад ваанд соласт то инро менависанд ва мехонанд . Ва инак ман битоза нбштм ки бошад касе инро бихонад ва бакор ояд , ки номи некӯ ёдгор монад .

و چنان خواندم که چون این قصیده حطیئه بر زبرقان خواندند، ندیمانش گفتند: این هجائی زشت است که حطیئه ترا گفته است، زبرقان نزدیک امیر المؤمنین عمر خطّاب‌، رضی اللّه عنه، آمد و شکایت و تظلّم کرد ؛ گفت: داد من بده. عمر فرمود تا حطیئه را بیاوردند. گفت: من درین فحشی و هجائی‌ ندانم، و گفتن شعر و دقایق و مضایق‌ آن کار امیر المؤمنین نیست، حسّان ثابت‌ را بخواند و سوگند دهد تا آنچه درین داند، راست بگوید. عمر کس فرستاد و حسّان را بیاوردند- و او نابینا شده بود- بنشست و این بیت بر وی خواندند، حسّان عمر را گفت: یا امیر المؤمنین، ما هجا و لکنّه سلح علی زبرقان‌ . عمر تبسّم کرد و ایشان را اشارت کرد تا بازگردند. و این بیت بمانده است و چهارصد و اند سال است تا این را می‌نویسند و می‌خوانند. و اینک من بتازه نبشتم که باشد کسی این را بخواند و بکار آید، که نام نیکو یادگار ماند.

Ва ин байти мтнбии сахт некӯ гуфтааст , шеър :

و این بیت متنبی‌ سخت نیکو گفته است، شعر:

Ва агар азин маънии нбштни гирам , сахт дароз шавад . Ва ин мавъизат басандааст ҳушёрону кордононро . Ва се байти шеъри ёди доштам аз он абӯи алътоҳиаҳи фарохури ҳолу рӯзгори ин ду солор , ӣнҷои нбштм ки андари он ъбртҳост , шеър :

و اگر ازین معنی نبشتن گیرم، سخت دراز شود. و این موعظت بسنده است هشیاران و کاردانان را. و سه بیت شعر یاد داشتم از آن ابو العتاهیه‌ فراخور حال و روزگار این دو سالار، اینجا نبشتم که اندر آن عبرتهاست، شعر:

Ва рӯдакӣ низ некӯ гуфтааст , шеър :

و رودکی نیز نیکو گفته است، شعر:

Анқзти ҳзаҳи алқсаҳу ани кони фӣҳо баъзи алтўл , ки албдиъи ғайри ммлўл .

انقضت هذه القّصة و ان کان فیها بعض الطّول، که البدیع غیر مملول‌ .