« ва дар санаи хумсу арбъмоӣаҳи амири Маҳмӯд аз баст тохтан оварад бар ҷониби хобин ки ноҳитӣаст аз ғӯри пайвастаи басту замини довару онҷои кофарони палидтару қавӣ тар буданду мзоиқ бисёр ва ҳисорҳои қавӣ доштанду амири масъӯдро бо хештани барда буд .

و در سنهٔ خمس و اربعمائه‌ امیر محمود از بست تاختن آورد بر جانب خوابین‌ که ناحیتی است از غور، پیوستهٔ بست و زمین داور و آنجا کافران پلیدتر و قوی‌تر بودند و مضایق‌ بسیار و حصارهای قوی داشتند و امیر مسعود را با خویشتن برده بود.

Ва ваии пеши падари корҳои бузург кард , ва асарҳои мардонагӣ фаровон намӯд ва аз пушти асби муборизи рабӯд . Ва чун гуруҳе аз эшон бҳсор илтиҷо карданд , мақдамӣ аз эшон бар бурҷӣ аз қалъат буд ва бисёр шухӣ мекарду мусулмононро бадарад медошт , як чӯбаи тир бар ҳалқ вай зад ва ӯ бидон кушта шуд ва азон бурҷи биФтод , ёронашро дил бишикасту ҳисорро бидоданд . Ва сабаби он ҳамаи як захми мардона буд . Амири Маҳмӯд чун аз ҷанг фориғ шуд ва бхимаҳ бозомад , он ширбчаҳро бенон хӯрдан фурӯд оварад ва бисёр бнўохту зиёдат таҷаммул фармуд . Аз чунин ва монанди чунин асарҳо буд ки ӯро бкўдкии рӯз вале аҳд кард ки медид ва медонист ки чун ваии азин сарой фарибанда баравад , ҷузи ваии ин хонадони бузургро - ки ҳамеша барпои бод - барпоӣ натавонад дошт . Ва инак далели равшан зоҳираст ки бист ва на соласт то амири Маҳмӯд , разии аллоҳи анҳу , гузашта шудааст ва бо бисёр таназзулот ки афтод , он русуму осори сутӯдау амну адлу низоми корҳо ки дарин ҳазрат бузургаст , ҳеҷ ҷой нест ва дар замини ислом аз куфр нишон намедиҳанд . Ҳамеша ин хонадони бузурги пояндаи боду авлиёаши Мансуру аъдоаши мақҳуру султони муаззам , фаррух - зод , фарзанди ин подшоҳи бузурги комрўоу комгору бархӯрдор аз малику ҷавонии баҳақи Муҳамаду ?ала .

و وی پیش پدر کارهای بزرگ کرد، و اثرهای مردانگی فراوان نمود و از پشت اسب، مبارز ربود. و چون گروهی از ایشان به حصار التجا کردند، مقدّمی از ایشان بر برجی از قلعت بود و بسیار شوخی‌ میکرد و مسلمانان را به درد میداشت‌. یک چوبه تیر بر حلق وی زد و او بدان کشته شد و ازان برج بیفتاد، یارانش را دل بشکست و حصار را بدادند. و سبب آن همه یک زخم مردانه‌ بود. امیر محمود چون از جنگ فارغ شد و به خیمه بازآمد، آن شیربچه را به نان خوردن فرود آورد و بسیار بنواخت و زیادت تجمّل فرمود. از چنین و مانند چنین اثرها بود که او را به کودکی روز، ولی عهد کرد که می‌دید و می‌دانست که چون وی ازین سرای فریبنده برود، جز وی این خاندان بزرگ را - همیشه برپای باد- برپای نتواند داشت. و اینک دلیل روشن ظاهر است که بیست و نه سال است تا امیر محمود -رَضيَ اللّهُ عنه- گذشته شده است و با بسیار تنزّلات‌ که افتاد، آن رسوم و آثار ستوده و امن و عدل و نظام کارها که درین حضرت بزرگ است، هیچ جای نیست و در زمین اسلام از کفر نشان نمی‌دهند. همیشه این خاندان بزرگ پاینده باد و اولیاش‌ منصور و اعداش‌ مقهور و سلطان معظّم، فرّخزاد، فرزند این پادشاه بزرگ، کامروا و کامگار و برخوردار از ملک و جوانی بحقّ محمّد و آله‌ .