[ иқомаи расми таъзият ]
[اقامه رسم تعزیت]
Ва амири мотами доштани ббсиҷиду дигари рӯз ки бор дод бо дастору қабо буд сипеду ҳамаи авлиёу ҳашаму ҳоҷибон бо сипед омаданд . Ва расӯлро биовараданд то мшоҳди ҳол буд .
و امیر ماتم داشتن ببسیجید و دیگر روز که بار داد با دستار و قبا بود سپید و همه اولیا و حشم و حاجبان با سپید آمدند. و رسول را بیاوردند تا مشاهد حال بود.
Ва бозорҳо дар бибастанду мардуму аснофи раияти фавҷ фавҷ меомаданд . Ва се рӯзи барин ҷумла буду расӯлро меовараданду чоштгоҳ ки амир бархестӣ , бозмигрдониднд ва пас аз се рӯзи мардумон ббозорҳо бозомаданд ва девонҳо дар бикшоданд . Ва дуҳулу дабдабаи бзднд .
و بازارها در ببستند و مردم و اصناف رعیّت فوج فوج میآمدند. و سه روز برین جمله بود و رسول را میآوردند و چاشتگاه که امیر برخاستی، بازمیگردانیدند و پس از سه روز مردمان ببازارها بازآمدند و دیوانها در بگشادند. و دهل و دبدبه بزدند.
Амири хоҷаи алиро бихонад ва гуфт : мисоли даҳ то хўозаҳ зананд аз даргоҳ то дар масҷиди одина ва ҳар такаллуф ки мумкин гардад , биҷои оранд ки одина дар пешаст ва мо бетони хеши бмсҷди одина хоҳем омад то амири алмؤмнинро хутба карда ояд . Гуфт : чунин кунам . Ва бозгашту аъёни Балхро бихонаду ончии гуфтанӣ буд , бигуфт ва рӯй бакор овараданд рӯзи душанбе ва се шанбеу чаҳоршанбе ва панҷ шанбе то Балхро чунон биёростанд аз дар абди алоълӣ то масҷиди ҷомеъ ки ҳеҷ каси Балхро бар он ҷумла ёд надошт , ва бисёр хўозаҳ заданд аз бозорҳо то сари кӯии абди алоълӣ ва аз онҷо то даргоҳ ва кӯйҳои муҳташамон ки онҷо нишаст доштанд . Пас шаби одина то рӯзи миоростнд . Рӯзро чунон шуда буд ки бҳичи зиёдат ҳоҷат наомад .
امیر خواجه علی را بخواند و گفت: مثال ده تا خوازه زنند از درگاه تا در مسجد آدینه و هر تکلّف که ممکن گردد، بجای آرند که آدینه در پیش است و ما بتن خویش بمسجد آدینه خواهیم آمد تا امیر المؤمنین را خطبه کرده آید. گفت: چنین کنم. و بازگشت و اعیان بلخ را بخواند و آنچه گفتنی بود، بگفت و روی بکار آوردند روز دوشنبه و سهشنبه و چهارشنبه و پنجشنبه تا بلخ را چنان بیاراستند از در عبد الاعلی تا مسجد جامع که هیچ کس بلخ را بر آن جمله یاد نداشت، و بسیار خوازه زدند از بازارها تا سر کوی عبد الاعلی و از آنجا تا درگاه و کویهای محتشمان که آنجا نشست داشتند. پس شب آدینه تا روز میآراستند. روز را چنان شده بود که بهیچ زیادت حاجت نیامد.
Ва амир бор дод рӯзи одина ва чун бори бигусаст , хоҷаи алӣ Микоил гуфт :
و امیر بار داد روز آدینه و چون بار بگسست، خواجه علی میکائیل گفت:
Зиндагонии худованди дарози бод , ончии фармони олӣ буд дар маънии хўозаҳҳоу озин бастан рост шуд , фармон дигар ҳаст ? амир гуфт : бибояд гуфт то раияти оҳиста фурӯ нишинад ва ҳар гуруҳеи биҷой хеш бошанду андешаи хўозаҳу колоӣ хеш медоранд ва ҳеҷ каси чизе изҳор накунад аз бозӣу ромиш то мо бигузарем , чунонкии як овоз шунаванда наёяд .
زندگانی خداوند دراز باد، آنچه فرمان عالی بود در معنی خوازهها و آذین بستن راست شد، فرمان دیگر هست؟ امیر گفت: بباید گفت تا رعیّت آهسته فرو نشیند و هر گروهی بجای خویش باشند و اندیشه خوازه و کالای خویش میدارند و هیچ کس چیزی اظهار نکند از بازی و رامش تا ما بگذریم، چنانکه یک آواز شنونده نیاید.
Онгоҳ ки мо бигузаштем кори эшон рост , ончӣ хоҳанд кунанд , ки мо чун намози бкрдим , аз онҷонби шористони ббоғи бозрўим . Гуфт : фармон бурдорам ,у бозгашт ва ин мисол бидоду сиёҳ пӯшон баромаданду ҳуҷҷат тамом гирифтанд .
آنگاه که ما بگذشتیم کار ایشان راست، آنچه خواهند کنند، که ما چون نماز بکردیم، از آنجانب شارستان بباغ بازرویم. گفت: فرمان بردارم، و بازگشت و این مثال بداد و سیاه پوشان برآمدند و حجّت تمام گرفتند .
[ баргузарии маросими таҳнияту музокира бо расӯл ]
[برگزاری مراسم تهنیت و مذاکره با رسول]
Ва амири чоштгоҳ фарох барнишаст ва чаҳор ҳазор ғулом бар он зинат ки пеши азин ёд кардам - рӯзи пеш омадани расӯл - пиёда дар пеш рафту солори бгтғдӣ дар қафои эшону ғуломони хос бар асару аломати султону мартабаи дорону ҳоҷибон дар пешу ҳоҷиби бузурги блготгин дар қафои эшон ва бар асари султони хоҷаи бузург бо хоҷагону аъёни даргоҳ ва бар асари ваии хоҷаи алии Микоилу қазоау фуқаҳоу уламоу заъиму аъёни Балх ,у расӯли Халифа бо эшон дарин кавкаба бар дасти рости алии Микоил . Амири барин тартиби бмсҷд ҷомеъ омад сахти оҳиста , чунонкии биҷузи мқръаҳу брдобрди мартабаи дорони ҳеҷ овози дигар шунӯда наомад . Чун бмсҷд фурӯд омад дар зер минбар бинишаст . Ва минбар аз сар то пой дар дебои зарбафт гирифта буданд . Хоҷаи бузургу аъён даргоҳ бинишастанд . Ва алии Микоилу расӯли Халифа давртар бинишастанд . Ва расми хутбароу намозро хатиб биҷой оварад , чун фориғ шуду бёромиднд , хозинон султонӣ биёмаданд ва даҳ ҳазор динор дар панҷ кӣсаи ҳарир дар пой минбар биниҳоданд нисори Халифаро , ва бар асари он нисорҳо овардан гирифтанд аз он хдоўндзодгон , амирони фарзандону хоҷаи бузургу ҳоҷиби бузург , пас аз он дигарон , ва овоз медоданд ки нисори фалону нисори фалон ва мениҳоданд , то бисёр зар ва сим биниҳоданд . Чун сипарӣ шуд , амир бархест ва барнишасту бпои шористон фурӯ рафт бо ғуломону ҳашаму қавми даргоҳи сӯии боғи бузург . Ва хоҷаи бузург бо вай бирафт . Ва хозинону дабирони хазинау муставфӣони нисорҳоро бхзонаҳи бурданд аз роҳи бозор . Ва хоҷаи алӣ Микоил барнишасту расӯлро бо худ бараду брстаҳ бозор баромаданд ,у мардуми Балх бисёр шодӣ карданд ва бисёр дираму динору троӣФ ва ҳар чизе барафшонданад ва то наздики намози шом рӯзгор гирифт то онгоҳ ки бадари абди алоълии расиданд . Пас алӣ аз роҳии дигари бозгашту расӯлро бо он кавкабаи бсрои хеши бараду такаллуфии бузург сохта буданд , нон бихӯраданду алии дандони муздӣ бсзо дод расӯлро ва он наздики амири бмўқъии сахт некӯ афтод .
و امیر چاشتگاه فراخ برنشست و چهار هزار غلام بر آن زینت که پیش ازین یاد کردم- روز پیش آمدن رسول- پیاده در پیش رفت و سالار بگتغدی در قفای ایشان و غلامان خاص بر اثر و علامت سلطان و مرتبهداران و حاجبان در پیش و حاجب بزرگ بلگاتگین در قفای ایشان و بر اثر سلطان خواجه بزرگ با خواجگان و اعیان درگاه و بر اثر وی خواجه علی میکائیل و قضاة و فقها و علما و زعیم و اعیان بلخ، و رسول خلیفه با ایشان درین کوکبه بر دست راست علی میکائیل. امیر برین ترتیب بمسجد جامع آمد سخت آهسته، چنانکه بجز مقرعه و بردابرد مرتبهداران هیچ آواز دیگر شنوده نیامد. چون بمسجد فرود آمد در زیر منبر بنشست. و منبر از سر تا پای در دیبای زربفت گرفته بودند. خواجه بزرگ و اعیان درگاه بنشستند. و علی میکائیل و رسول خلیفه دورتر بنشستند. و رسم خطبه را و نماز را خطیب بجای آورد، چون فارغ شد و بیارامیدند، خازنان سلطانی بیامدند و ده هزار دینار در پنج کیسه حریر در پای منبر بنهادند نثار خلیفه را، و بر اثر آن نثارها آوردن گرفتند از آن خداوندزادگان، امیران فرزندان و خواجه بزرگ و حاجب بزرگ، پس از آن دیگران، و آواز میدادند که نثار فلان و نثار فلان و مینهادند، تا بسیار زر و سیم بنهادند. چون سپری شد، امیر برخاست و برنشست و بپای شارستان فرو رفت با غلامان و حشم و قوم درگاه سوی باغ بزرگ. و خواجه بزرگ با وی برفت. و خازنان و دبیران خزینه و مستوفیان نثارها را بخزانه بردند از راه بازار. و خواجه علی میکائیل برنشست و رسول را با خود برد و برسته بازار برآمدند، و مردم بلخ بسیار شادی کردند و بسیار درم و دینار و طرائف و هر چیزی برافشاندند و تا نزدیک نماز شام روزگار گرفت تا آنگاه که بدر عبد الاعلی رسیدند. پس علی از راهی دیگر بازگشت و رسول را با آن کوکبه بسرای خویش برد و تکلّفی بزرگ ساخته بودند، نان بخوردند و علی دندان مزدی بسزا داد رسول را و آن نزدیک امیر بموقعی سخت نیکو افتاد .