Дигари рӯз чун бори бигусаст холӣ кард бо хоҷа ва он номаҳо бхўост .

دیگر روز چون بار بگسست خالی کرد با خواجه و آن نامه‌ها بخواست.

Пеши барадам , ва бхўоҷаҳ дод . Чун фориғи гашт , гуфт : қоиди бечораро бад омад . Ва инро дар тавон ёфт . Амир гуфт : « ӣнҷо ҳоле дигараст ки хоҷа ншнўдаҳасту дӯш бо бўнср бигуфтаам . Бўсҳли моро бар чунин ва чунин доштааст то бқоӣди млтФаҳ ӣӣ бхти мо рафтааст . Ва андеша акнӯн аз онаст ки набояд ки млтФаҳи бадаст олтўнтош уфтад . » хоҷа гуфт : афтода бошад , ки он млтФаҳи бадасти он дабир бошад . Ва хат бар Хоразмшоҳ бояд кашид . Ва кошкӣ фасодии дигар таваллуд накундӣ , аммо чунон донам ки накунад ки тарки пер ва хирадмандаст , донад ки худовандро бар ин дошта бошанд ,у миёни бандау олтўнтоши нек набӯдааст бҳичи рӯзгор ,у баҳамаи ҳоли ин чаҳ рафт , аз ман донад .

پیش بردم، و بخواجه داد. چون فارغ گشت، گفت: قائد بیچاره را بد آمد. و این را در توان یافت. امیر گفت: «اینجا حالی دیگرست که خواجه نشنوده است و دوش با بونصر بگفته‌ام. بوسهل ما را بر چنین و چنین داشته است تا بقائد ملطّفه‌یی بخطّ ما رفته است. و اندیشه اکنون از آن است که نباید که ملطّفه بدست آلتونتاش افتد.» خواجه گفت: افتاده باشد، که آن ملطّفه بدست آن دبیر باشد. و خط بر خوارزمشاه باید کشید . و کاشکی فسادی دیگر تولّد نکندی‌، امّا چنان دانم که نکند که ترک پیر و خردمند است، داند که‌ خداوند را بر این داشته باشند، و میان بنده و آلتونتاش نیک نبوده است بهیچ روزگار، و بهمه حال این چه رفت‌، از من داند.

Ва бўсҳл некӯ накарду ҳақи неъмати худовандро нашнохт бад-ӣни тадбири хато ки кард . Ва банда надонад то ниҳони доштан ончӣ карда омад аз банда чаро бӯдааст ? ки хатоу савоби ин кори бознмўдмӣ . Амир гуфт : бӯданӣ буд , акнӯн тадбир чист ? гуфт : бъоҷл - улҳоли ҷавоби нома соҳиб бурид боз бояд набшат ва ин кори қоидро азмӣ набояд ниҳод ва албата сӯии олтўнтош чизе набояд набшат то нигарем ки пас азин чаҳ равад , аммо ин миқдори ёд бояд кард ки « қоид аблаҳӣ карду ҳақи хештан нигоҳ надошту қазои эзадӣ бо он ёр шуд то фармон ёфт ,у ҳақи вайро риоят бояд кард дар фарзандонашу хайлашро бпср додан » то диҳанд ё на . Ва баҳамаи ҳолҳо дарин рӯзҳо нома соҳиб бурид расад пӯшида , агар тавонад фиристод ва роҳҳо фурӯ нагирифта бошанд , ва ҳолҳоро бшрҳ бознамӯда бошад , онгоҳ бар ҳасб ончӣ хонем , тадбири дигари мисозим . Ва бародари ин абӯи алФтҳ ҳотамӣаст онҷо нойиб бурид , бўолФтҳи ин тақрйв аз баҳр бародар карда бошад . Амир гуфт : ҳамчунинаст , ки бӯ алФтҳ бидон вақт ки бдиўони бўнср буд , ҳар чаҳ дар кори падар мо рафтӣ , бмо май нбштӣ аз баҳри падараш ки бдиўони хлиФти Ҳирот буд . Ман ки бўнсрм , гуфтам : дариғо ки ман имрӯзи ин сухани мишнўм . Амир гуфт : агар бидон вақт май шунӯдӣ , чаҳ микрдӣ ? гуфтам :

و بوسهل نیکو نکرد و حقّ نعمت خداوند را نشناخت بدین تدبیر خطا که کرد. و بنده نداند تا نهان داشتن آنچه کرده آمد از بنده چرا بوده است؟ که خطا و صواب این کار بازنمودمی. امیر گفت: بودنی بود، اکنون تدبیر چیست؟ گفت: بعاجل- الحال‌ جواب نامه صاحب برید باز باید نبشت و این کار قائد را عظمی‌ نباید نهاد و البتّه سوی آلتونتاش چیزی نباید نبشت تا نگریم که پس ازین چه رود، اما این مقدار یاد باید کرد که «قائد ابلهی کرد و حقّ خویشتن نگاه نداشت و قضای ایزدی با آن یار شد تا فرمان یافت، و حقّ وی را رعایت باید کرد در فرزندانش و خیلش‌ را بپسر دادن» تا دهند یا نه. و بهمه حالها درین روزها نامه صاحب برید رسد پوشیده، اگر تواند فرستاد و راهها فرو نگرفته باشند، و حالها را بشرح بازنموده باشد، آنگاه بر حسب آنچه خوانیم، تدبیر دیگر میسازیم. و برادر این ابو الفتح حاتمی است آنجا نایب برید، بوالفتح این تقریب‌ از بهر برادر کرده باشد. امیر گفت: همچنین است، که بو الفتح بدان وقت که بدیوان بونصر بود، هر چه در کار پدر ما رفتی، بما می‌نبشتی از بهر پدرش که بدیوان خلیفت هرات‌ بود. من که بونصرم، گفتم: دریغا که من امروز این سخن میشنوم. امیر گفت: اگر بدان وقت می‌شنودی، چه میکردی؟ گفتم:

БгФтмӣ то қафоаши бдридндӣ ва аз девон берун кардандӣ ки дабири хоин бакор наёяд . Ва бархестем ва бозгаштем . Ва амири бўсҳли оризро бхўондаҳ буду бзбони бимолида ва сард карда ва гуфта ки то кӣ азин тадбирҳои ?хитои ту ? агар пас азин дар пеши ман ҷуз дар ҳадиси арзи сухани гӯйӣ , гӯям гарданат бизананд . Ва ъбдўсро низ хонда ва бисёр ҷафо гуфта ки сари моро ки бо ту гуфтем , ошкоро кардӣ ! ва шумо ҳеҷ кас [ сар ] доштанро ншоиид , ва бирасад бшмои хоинони ончӣ мустуҷиб онед . Ва амири пас азин сахти машғӯли дил май буду ончии гуфтанӣ буд дар ҳар бобӣ бо хоҷаи бузург ва бо ман мегуфту боди ин қавм бинишаст , ки муқарари гашт ки ҳар чаҳ мигўинд ва мешунаванд хатост .

بگفتمی تا قفاش بدریدندی‌ و از دیوان بیرون کردندی که دبیر خائن بکار نیاید. و برخاستیم و بازگشتیم. و امیر بوسهل عارض را بخوانده بود و بزبان بمالیده و سرد کرده‌ و گفته که تا کی ازین تدبیرهای خطای تو؟ اگر پس ازین در پیش من جز در حدیث عرض‌ سخن گویی، گویم گردنت بزنند. و عبدوس را نیز خوانده و بسیار جفا گفته که سرّ ما را که با تو گفتیم، آشکارا کردی! و شما هیچ کس [سرّ] داشتن را نشایید، و برسد بشما خائنان آنچه مستوجب آنید. و امیر پس ازین سخت مشغول دل می‌بود و آنچه گفتنی بود در هر بابی با خواجه بزرگ و با من میگفت و باد این قوم بنشست‌، که مقرّر گشت که هر چه میگویند و میشنوند خطاست.

« як рӯзи бахона хеш будам , гуфтанд : сайёҳӣ бар дараст , мегуяд : ҳадисӣ муҳим дорам . Дилами бузад ки аз хоразм омадааст ; гуфтам : биёредаш . Дар омаду холии хост ва ин Асое ки дошт баршикофату рқътии хирад аз он бӯи абди аллоҳи ҳотамӣ нойиб бурид ки сӯии ман буд бурун гирифт ва бмн дод . набишта буд ки « ҳилтҳо кардаам ва ин сайёҳро молӣ бидода ,у молӣ змон карда ки бҳзрт слт ёбад то ин хатари бикрад ва биёмад . Агар дар змони саломати бадаргоҳ олӣ расед , ӣнҷои мшоҳд ҳол бӯдааст ва пайғомҳои ман бидиҳад ки мардӣ ҳушёраст бибояд шунид ва бар он эътимод кард , ани шоءи аллоҳ . » гуфтам : пайғом чист ? гуфт : мегуяд ки « ончии пеши азин навишта будам ки қоидро дар кашокаши лагадӣ чанд заданд дар сарои Хоразмшоҳ бар хояу дил ва гузашта шуд , он бар он насахт нбштм ки кадхудояши Аҳмади абд алсмд кард . Ва мросим ва ҷома доданд , ва агар ҷузи он нбштмӣ , бими ҷон буд . Ва ҳақиқат онаст ки қоиди он рӯз ки дигари рӯз кушта шуд , даъватии бузурги сохта буду қавмиро аз сари ғавғо [ он ] ҳашами каҷоту ҷғроти хондау бармало аз Хоразмшоҳ шикоятҳо кардау суханон номлоим гуфта то бидон ҷой ки « кори ҷаҳон яксон бинмоанд ,у олтўнтошу Аҳмади хештанроу фарзандону ғуломони хештанроанд , ин ҳолро ҳам охирӣ бошад . Ва пайдост ки ман ва ин дигари озоди мардони бенавоӣ чанд тавонем кашид . » ва ин хабари наздик Хоразмшоҳ овараданд .

«یک روز بخانه خویش بودم، گفتند: سیّاحی بر در است، میگوید: حدیثی مهمّ دارم. دلم بزد که از خوارزم آمده است؛ گفتم: بیاریدش. در آمد و خالی‌ خواست و این عصایی که داشت برشکافت و رقعتی خرد از آن بو عبد اللّه حاتمی نایب برید که سوی من‌ بود برون گرفت و بمن داد. نبشته بود که «حیلتها کرده‌ام و این سیّاح‌ را مالی بداده، و مالی ضمان کرده که بحضرت صلت یابد تا این خطر بکرد و بیامد. اگر در ضمان سلامت‌ بدرگاه عالی رسید، اینجا مشاهد حال بوده است و پیغامهای من بدهد که مردی هشیار است بباید شنید و بر آن اعتماد کرد، ان شاء اللّه.» گفتم: پیغام چیست؟ گفت: میگوید که «آنچه پیش ازین نوشته بودم که قائد را در کشاکش‌ لگدی چند زدند در سرای خوارزمشاه بر خایه و دل و گذشته شد، آن بر آن نسخت‌ نبشتم که کدخدایش‌ احمد عبد الصّمد کرد. و مراسیم و جامه دادند، و اگر جز آن نبشتمی، بیم جان بود. و حقیقت آن است که قائد آن روز که دیگر روز کشته شد، دعوتی بزرگ ساخته بود و قومی را از سر غوغا [آن‌] حشم کجات و جغرات خوانده و برملا از خوارزمشاه شکایتها کرده و سخنان ناملایم گفته تا بدان جای که «کار جهان یکسان بنماند، و آلتونتاش و احمد خویشتن را و فرزندان و غلامان خویشتن را اند، این حال را هم آخری باشد. و پیداست که من و این دیگر آزاد مردان بینوایی چند توانیم کشید.» و این خبر نزدیک خوارزمشاه آوردند.

Дигари рӯз дар боргоҳи қоидро гуфт : дайу дӯш мизбонӣ бӯдае ? гуфт : оре . Гуфт :

دیگر روز در بارگاه قائد را گفت: دی‌ و دوش میزبانی بوده‌ای؟ گفت: آری. گفت:

Магар гӯшт наёфта будӣу нақл ки маров кадхудоемро бихӯрадӣ ? қоиди маровро ҷавобӣ чанд зафттар боз дод . Хоразмшоҳ бихандед ва дар Аҳмад нагирист . Чун қоиди бозгашт , Аҳмадро гуфт Хоразмшоҳ ки « бод ҳазрат дидӣ дар сари қоид » Аҳмад гуфт : аз онҷо давр карда ояд . Ва бозгашти бахона . Ва расм буд ки рӯзи одинаи Аҳмади пагоҳ тар бозгардаду ҳамгинони бсломи ваии раванд , бандаи онҷои ҳозир буд , қоид омад ва бо Аҳмади сухани итобомез гуфтан гирифт ва дарин миёна гуфт : « он чаҳ буд ки имрӯзи Хоразмшоҳ бо ман мегуфт ? » Аҳмад гуфт : худованди ман ҳалим ва Каримаст ва агар не , сухани бчўб ва шамшер гуфтӣ .

مگر گوشت نیافته بودی و نقل که مراو کدخدایم را بخوردی‌؟ قائد مراو را جوابی چند زفت‌تر باز داد. خوارزمشاه بخندید و در احمد نگریست. چون قائد بازگشت، احمد را گفت خوارزمشاه که «باد حضرت‌ دیدی در سر قائد» احمد گفت: از آنجا دور کرده آید. و بازگشت بخانه. و رسم بود که روز آدینه احمد پگاه‌تر بازگردد و همگنان بسلام وی روند، بنده آنجا حاضر بود، قائد آمد و با احمد سخن عتاب آمیز گفتن گرفت و درین میانه گفت: «آن چه بود که امروز خوارزمشاه با من میگفت؟» احمد گفت: خداوند من حلیم و کریم است و اگر نی، سخن بچوب و شمشیر گفتی.

Туро ва монанди туро чаҳ маҳал он бошад ки чун дардӣ ошомед ҷузи сухани хеши гўӣид ?

ترا و مانند ترا چه محلّ آن باشد که چون دردی‌ آشامید جز سخن خویش گوئید؟

Қоиди ҷавобӣ чанд дурушт дод , чунонкии даст дар рӯй Аҳмади андохт . Аҳмад гуфт :

قائد جوابی چند درشت داد، چنانکه دست در روی احمد انداخت‌ . احمد گفت:

Ин бод аз ҳазрат омадааст , бории як чанд пӯшида боист дошт то онгоҳ ки Хоразмшоҳӣ бтў раседӣ . Қоид гуфт : бтў Хоразмшоҳӣ наёяд . Ва бархест то баравад .

این باد از حضرت آمده است‌، باری یک چند پوشیده بایست داشت تا آنگاه که خوارزمشاهی بتو رسیدی. قائد گفت: بتو خوارزمشاهی نیاید . و برخاست تا برود.

Аҳмад гуфт : бигирӣд ин сагро ; қоид гуфт ки ҳамоно маро натавонӣ гирифт . Аҳмади даст бар даст зад ва гуфт : диҳед . Мардии дивист , чунонкӣ сохта буданд , пайдо омаданду қоиди Бамёни сарои расида буду шамшеру ночху тир андар ниҳоданду вайро табоҳ карданду расанӣ дар пой ӯ бастанду гирди шаҳри бгрдониднд . Ва сароиш фурӯ кӯфтанду писарашро бо дабираш боздоштанд . Ва маро такаллуфӣ карданд то номаи нбштм бар насахтӣ ки карданд , чунонкии хонда омадааст . Ва дигари рӯз аз дабираш млтФаҳ хостанд ки гуфтанд :

احمد گفت: بگیرید این سگ را؛ قائد گفت که همانا مرا نتوانی گرفت. احمد دست بر دست زد و گفت: دهید . مردی دویست، چنانکه ساخته بودند، پیدا آمدند و قائد بمیان سرای رسیده بود و شمشیر و ناچخ‌ و تیر اندر نهادند و وی را تباه کردند و رسنی در پای او بستند و گرد شهر بگردانیدند. و سرایش فرو کوفتند و پسرش را با دبیرش بازداشتند. و مرا تکلّفی کردند تا نامه نبشتم بر نسختی که کردند، چنانکه خوانده آمده است. و دیگر روز از دبیرش ملطّفه خواستند که گفتند:

Аз ҳазрат омадааст . Мункир шуд ки « қоиди чизе бадв надодааст . » хона ва коғазҳои қоид нигоҳ карданд , ҳеҷ млтФаҳ наёфтанд . Дабирро матолибат сахт карданд , мақар омаду млтФаҳ бадишон дод . Бстднд ва нанамуданд ва гуфтанд пинҳон карданд , чунонкӣ касе бар он воқиф нагашт . Ва Хоразмшоҳи се рӯзи бори надод ва бо Аҳмад холӣ дошт . Рӯзи чаҳоруми одина бор доданд бар он ҷумла ки ҳар рӯз будӣ балки бо ҳишматӣу такаллуфии дигари гӯна . Ва вақти намози хутба бар расм рафта карданд . Ва ҳеҷ чиз изҳор намекунанд ки бъсён монад . Аммо маро бар ҳеҷ ҳоли воқифи нмидорнди магари кори расмӣ . Ва ғуломону сутурони зиёдати афзӯн аз одат харидан гирифтанд . Ва ҳар чаҳ ман пас азин нивисам бмроду амлоء эшон бошад , бар он ҳеҷ эътимод набояд кард , ки кори ман бо сайёҳону қосидон пӯшида афтод ,у бим ҷонасту аллоҳ вале алкФоиаҳ .

از حضرت آمده است. منکر شد که «قائد چیزی بدو نداده است.» خانه و کاغذهای قائد نگاه کردند، هیچ ملطّفه نیافتند. دبیر را مطالبت سخت کردند، مقرّ آمد و ملطّفه بدیشان داد. بستدند و ننمودند و گفتند پنهان کردند، چنانکه کسی بر آن واقف نگشت. و خوارزمشاه سه روز بار نداد و با احمد خالی داشت‌ . روز چهارم آدینه بار دادند بر آن جمله که هر روز بودی بلکه با حشمتی و تکلّفی دیگر گونه. و وقت نماز خطبه بر رسم رفته کردند. و هیچ چیز اظهار نمی‌کنند که بعصیان ماند. امّا مرا بر هیچ حال واقف نمیدارند مگر کار رسمی‌ . و غلامان و ستوران زیادت افزون از عادت خریدن گرفتند . و هر چه من پس ازین نویسم بمراد و املاء ایشان باشد، بر آن هیچ اعتماد نباید کرد، که کار من با سیّاحان و قاصدان پوشیده افتاد، و بیم جان است و اللّه ولیّ الکفایة .

Ман ин пайғомро насахт кардаму бадаргоҳи барадам . Ва амир бихонаду нек аз ҷой бишуд ва гуфт : инро меҳр бояд кард то фардо ки хоҷа бияёд , ҳамчунон кардам . Ва дигари рӯз чун бори бигусаст , холӣ кард бо хоҷаи бузург ва бо ман . Чун хоҷаи нома [ нойиб ] бурид ва насахт пайғом бихонад , гуфт : зиндагонии худованди дарози бод , кори ноандешӣдаро оқибат чунин бошад . Дил аз олтўнтош бар бояд дошт ки моро аз вай низ чизе наёяд ва кошкӣ фасодӣ таваллуд накундӣ , бдонкаҳ бо алии тагин яке шавад , ки бикдигр наздиканд ,у шарии бузург бпоӣ кунад . Ман гуфтам : на ҳамоно ки ӯ ин кунад ,у ҳақи худованди мозиро нигоҳ дораду бидонад ки [ дар ] ин худовандро бдомўзӣ бар
Роҳи кажи ниҳод . Амир гуфт : хати хеши чаканам ки бҳҷт бадаст гирифтанд , ва агар ҳуҷҷати
Кунанд , аз он чун бозтўонми истод ? хоҷа гуфт : акнӯн ин ҳоли биФтод ва як
Чиз мондааст ки агар он карда ояд магари бъоҷли улҳоли ин корро лухтии таскини
Тавон дод , ва ин чизро ивазаст , ҳар чанд бар дили худованди ранҷи гӯна ӣӣ бошад ,
Аммо олтўнтош ва он сғри бузургро иваз нест . Амир гуфт : он чист ? агар фарзандии
Азизро базл бояд кард , бикунам ки ин кор барояд ва дароз нагардад , ва дареғ надорам .
Гуфт : бандаро салоҳи кори худованд бояд , набояд ки сӯрати бандад ки бандаи бтъсби
Мегуяд [ ва ] банда ӣиро аз бандагони даргоҳи олӣ нмитўонд дид . Амир гуфт :
Бхўоҷаҳи ин занн нест ва ҳаргиз набошад . Гуфт :

من این پیغام را نسخت کردم و بدرگاه بردم. و امیر بخواند و نیک از جای بشد و گفت: این را مهر باید کرد تا فردا که خواجه بیاید، همچنان کردم. و دیگر روز چون بار بگسست، خالی کرد با خواجه بزرگ و با من. چون خواجه نامه [نایب‌] برید و نسخت پیغام بخواند، گفت: زندگانی خداوند دراز باد، کار نااندیشیده‌ را عاقبت چنین باشد. دل از آلتونتاش بر باید داشت که ما را از وی نیز چیزی نیاید و کاشکی فسادی تولّد نکندی‌، بدانکه با علی تگین‌ یکی شود، که بیکدیگر نزدیک‌اند، و شرّی بزرگ بپای کند. من گفتم: نه‌ همانا که او این کند، و حقّ خداوند ماضی را نگاه دارد و بداند که [در] این خداوند را بدآموزی‌ بر

Асли ин табоҳӣ аз бўсҳл бӯдаасту олтўнтош аз вай озурдааст . Ҳар чанд
МлтФаҳи бхти худованд рафтааст , ӯро муқарар бошад ки бўсҳли андари он ҳилтҳои
Карда бошад то аз дасти худованди бастад ва ҷудо кард . ӯро фидои ин кор бояд кард ,
Бдонкаҳ бифармоед то ӯро бинишонанд ки ваии ду тадбиру таълим бад кард ки
Рӯзгорҳо дар он бояд то онро дар тавон ёфт ваз ҳар ду худованд пушаймонаст яке
Онкии салоати амири Муҳамади бародари худованди бозстднду дигари онкии олтўнтошро
бадгумон кард , ки чун вайро нишонда ояд , ин гуноҳи ҳасб дар гардан вай карда шавад ,
Аз худованди дарин боби номаи тавон набшати чунонкии бадгумонии олтўнтош зоӣл шавад , ҳар
Чанд бадаргоҳ наёяд , аммо борӣ бо мухолифӣ яке нашаваду шарии нонгизд ва ман бандаи
Низ нома битавонам набшату ойӣнаи фаро рӯй ӯ битавонам дошту бдонкаҳи марои дарин
Кори ноқау ҷамалӣ набӯдааст , сухан ман башнавад ва корӣ уфтад . Гуфт : « сахти савоби
Омад , ҳам фардо фармоем то ӯро бинишонанд , хоҷаи эҳтиёти вайу мардуми ваии ӣнҷо ва
Бнўоҳии бикунад то аз дасти бншўду чизе зойеъ нагардад . » гуфт : чунин кунам , ва мо
Бозгаштем . Хоҷа дар роҳ маро гуфт : ин худованд акнӯн огоҳ шуд ки рамаи даври
Барисед , аммо ҳам некаст , то беш чунин наравад .

اصل این تباهی از بوسهل بوده است و آلتونتاش از وی آزرده است. هر چند

Ва дигари рӯз чун бори бигусаст , хоҷаи бдиўон хеш рафту бўсҳли бдиўони арз . Ва
Ман бдиўони рисолат холӣ бинишастаму номаҳо бтъҷил бирафт то мардуму асбоби бўсҳли
Бмрўу зўзну ншобўру ғӯру Ҳироту Бодғису ғазнӣни Фрўгирнд . Чун ин
Нома ҳо бирафт , фармон амир расед бхўоҷаҳ бар забони абӯи алҳсни кўдёнии надим ки
« номаҳо дар он боб ки дай бо хоҷа гуфта омада буд бмшоФҳаҳ , ботроФи гусели
Карданду саворони мсръи рафтанд . Хоҷаи кори он мард тамом кунад . » хоҷаи бузурги бўсҳли
Ро бихонад бо нойибони девони арз ва шуморҳо бхўост аз он лашкар ва холӣ кард ва
Бидон машғӯл шуданд .

و دیگر روز چون بار بگسست، خواجه بدیوان خویش رفت و بوسهل بدیوان‌ عرض. و

Ва пӯшида мисол дод то ҳоҷиб навбатӣ барнишасту бахона бўсҳл рафт бо мушаррафон ва
Сқоти хоҷау сарои бўсҳли ФрўгрФтнд ва аз он қавм ва дар пайвастагон ӯ ҷумла ки
Бблх буданд , мавқуф карданду хоҷаро бознамуданд , ончӣ карданд . Хоҷа аз девони
Бозгашт ва фармуд ки бўсҳлро бқҳндз бояд барад . Ҳоҷиби навбатӣ ӯро бар астарии
Нишонд ва бо савору пиёда ӣӣ анбӯҳи бқҳндзи барад , дар роҳ , ду ходим ва шаст ғуломи
ӯро миоўрднд , пеш вай омаданд ва эшонро бсроӣ овараданду бўсҳлро бқҳндзи
Бурданд ва банд карданд ва он феъли бад ӯ дар сар ӯ печиду амирро ончии рафта буд ,
Бознамуданд .

و پوشیده مثال داد تا حاجب نوبتی‌ برنشست و بخانه بوسهل رفت با مشرفان و