Амири масъӯди пас аз халъати алии Микоили ббоғи сад ҳазора рафт ва бсҳро омаду алии Микоил бар ваии гузашт бо аҳбтӣ ҳар чаҳ тамомтар , пиёда шуд ва хизмат кард , устодам манеҳӣ мастур бо вай номзад кард , чунонкии дамодами қосидон анҳо мерасиданду музд эшон медоданд то кори Фрўнмонду чизе пӯшида нашавад , чаҳ ҷарида ӣӣ доштӣ ки дар он муҳимоти набишта будӣ ,у амири масъӯди дарин боби оятӣ буд ва ӯро дарин боб бисёр дақоиқаст . Хоҷаи алӣу ҳоҷёни сӯй Балх бирафтанд то бҳзрти хилофати раванди ббғдод . Ва султони як ҳафтаи ббоғи сад ҳазораи ббўд ва мисол дод то кӯшки куҳани Маҳмӯдӣ зоўлӣ биёростанд то аз амирони фарзандон чанд тан татҳир кунанд . Ва биёростанд бчндгўнаҳи ҷомаҳои бзр ва бисёр ҷавоҳиру маҷлиси хонаҳои заррину ънбринҳоу коФўринҳо ,у машку авд бисёр дар онҷо ниҳоданд , ва он такаллуф карданд ки кас биёад надораду ғарраи моҳи раҷаби меҳмонӣ буд ҳамаи авлиёу ҳашамро . Ва панҷшанбе султон барнишасту бкўшк сипед рафт бо ҳафт тан аз худованд - зодагону мақдамону ҳиҷобу ақрабо . Ва як ҳафтаи онҷо мақом карданд ки то ин шуғл бипардохтанд , пас бозгашту бсроӣ аморат бозомад .

امیر مسعود پس از خلعت علی میکائیل بباغ صد هزاره‌ رفت و بصحرا آمد و علی میکائیل بر وی گذشت با اهبتی‌ هر چه تمامتر، پیاده شد و خدمت کرد، استادم منهی مستور با وی نامزد کرد، چنانکه دمادم قاصدان انها میرسیدند و مزد ایشان میدادند تا کار فرونماند و چیزی پوشیده نشود، چه جریده‌یی‌ داشتی که در آن مهمّات نبشته بودی، و امیر مسعود درین باب آیتی بود و او را درین باب بسیار دقایق است. خواجه علی و حاجیان‌ سوی بلخ برفتند تا بحضرت خلافت روند ببغداد. و سلطان یک هفته بباغ صد هزاره ببود و مثال داد تا کوشک‌ کهن محمودی زاولی‌ بیاراستند تا از امیران فرزندان چند تن تطهیر کنند . و بیاراستند بچندگونه جامه‌های بزر و بسیار جواهر و مجلس خانه‌های زرین‌ و عنبرینها و کافورینها، و مشک و عود بسیار در آنجا نهادند، و آن تکلّف کردند که کس بیاد ندارد و غرّه ماه رجب مهمانی بود همه اولیا و حشم را. و پنجشنبه سلطان برنشست و بکوشک سپید رفت با هفت تن از خداوند- زادگان و مقدّمان و حجّاب و اقربا . و یک هفته آنجا مقام کردند که تا این شغل بپرداختند، پس بازگشت و بسرای امارت‌ بازآمد.

Понздаҳуми ин моҳ қосидон омаданд аз туркистон аз наздики хоҷаи бўолқосми ҳасирӣу бўтоҳри табонӣ , ва ёд карда буданд ки « муддатии дарози моро бкошғр мақом афтоду онҷои бдоштнд » фармуд қосидонро фурӯд овараданд вслтҳо фармуд то биёсуданд . Ва худ ният Ҳирот кард то бар он ҷониб баравад ,у сарои парда бар ҷониби Ҳироти бзднд . Ғарраи моҳи зии алҳҷаҳи брботи шеру бузи шикор шер кард ва чанд шер бикушт бадасти худ , ва шароб хӯрд .

پانزدهم این ماه قاصدان آمدند از ترکستان از نزدیک خواجه بوالقاسم حصیری و بوطاهر تبّانی، و یاد کرده بودند که «مدّتی دراز ما را بکاشغر مقام افتاد و آنجا بداشتند » فرمود قاصدان را فرود آوردند وصلتها فرمود تا بیاسودند. و خود نیّت هرات کرد تا بر آن جانب برود، و سرای پرده بر جانب هرات بزدند . غرّه ماه ذی الحجّة برباط شیر و بز شکار شیر کرد و چند شیر بکشت بدست خود، و شراب خورد.

Нимаи моҳ баҳрот омад сахти бошукӯҳу олату ҳишматии тамом . Ва ин шаҳрро сахт дӯст доштӣ ки онҷои рӯзгор бхўшӣ гузошта буд .

نیمه ماه بهرات آمد سخت باشکوه و آلت و حشمتی تمام. و این شهر را سخت دوست‌ داشتی که آنجا روزگار بخوشی گذاشته بود.

Соли арбъ ва ъушрин ва арбъмоӣаҳ даромад , ғарраи моҳу соли рӯзи панҷшанбе буд . Дар роҳи нома соҳиб бурид рай расед ки « ӣнҷо тоаш фарроши ҳишматии бузург ниҳодаасту писари кокўу ҳамагон ки ботроФ буданд , сар дар кашиданд ,у тоҳири дабири шуғли кадхудое некӯ меронад ва ҳеҷ халалӣ нест . Ва писари гавҳари огӣни шаҳри юаши бодӣ дар сар кардау Қазвӣн ки аз он падараш буд ФрўгрФтаҳ , тоашу ёрқи тғмши ҷомаи дорро бо солорӣ чанд қавӣ [ ва ] гавҳари доси хозину хмортош ва хеле аз тркмонон фиристоду шуғли ин мхзўл кифоят карда омад ва тоаш бидон азмаст ки ҳоле тўФӣ кунад то ҳишматӣ уфтад ;у ҳзоҳзӣ дар Ироқ афтодааст . » ҷавобҳо рафт боҳмод ки мо аз басти қасд Ҳирот кардаем , чун онҷо расем , Муътамидӣ номзад кунем ва бар дасти ваии хлътҳоӣ тоашу тоҳири дабиру тайифа ӣӣ ки баҷанг гавҳари огӣни шҳриўш рафта буданд ва мисолҳои рафтани сӯии райу ҷибол ва Ҳамадон бифиристем . Ва чун баҳрот расед , масъӯди Муҳамади Лайс ки бо ҳиммату хирадманду доҳӣ буду амирро баҳрот хизмат карда ва бо Фҳўл алрҷол биҷӯоне рӯзи гузоронида , бар дасти ваии ин хлътҳо рост карданду бФрстоднд ва гуфтанд ки рояти олӣ бар асари қасд ншобўр хоҳад кард , чунонкии ин зимистону фасли баҳор онҷо бошад .

سال اربع و عشرین و اربعمائه‌ درآمد، غرّه ماه‌ و سال روز پنجشنبه بود. در راه نامه صاحب برید ری رسید که «اینجا تاش فراش حشمتی بزرگ نهاده است و پسر کاکو و همگان که باطراف بودند، سر در کشیدند، و طاهر دبیر شغل کدخدایی نیکو میراند و هیچ خللی نیست. و پسر گوهر آگین شهر یوش‌ بادی در سر کرده و قزوین که از آن پدرش بود فروگرفته، تاش و یارق تغمش جامه‌دار را با سالاری چند قوی [و] گوهر داس خازن و خمارتاش و خیلی از ترکمانان فرستاد و شغل این مخذول‌ کفایت کرده آمد و تاش بدان عزم است که حالی‌ طوفی کند تا حشمتی افتد؛ و هزاهزی‌ در عراق افتاده است.» جوابها رفت باحماد که ما از بست قصد هرات کرده‌ایم، چون آنجا رسیم، معتمدی نامزد کنیم و بر دست وی خلعتهای تاش و طاهر دبیر و طایفه‌یی که بجنگ گوهر آگین شهریوش رفته بودند و مثالهای رفتن سوی ری و جبال و همدان بفرستیم. و چون بهرات رسید، مسعود محمد لیث که با همّت و خردمند و داهی‌ بود و امیر را بهرات خدمت کرده و با فحول الرّجال‌ بجوانی روز گذرانیده، بر دست وی این خلعتها راست کردند و بفرستادند و گفتند که رایت عالی‌ بر اثر قصد نشابور خواهد کرد، چنانکه این زمستان و فصل بهار آنجا باشد.

Ва масъӯд бо хлътҳо бирафт .

و مسعود با خلعتها برفت.