Ҳафтуми сифр нома расед аз басти баскдор ки фақиҳи бўбкри ҳасирӣ ки онҷои нолони монда буд гузашта шуд . Ва чун аҷабаст аҳволи рӯзгор ки миёни хоҷаи Аҳмади ҳасан ва он фақиҳ ҳамеша бад буд , марг ҳар ду наздик афтод .

هفتم صفر نامه رسید از بست باسکدار که فقیه بوبکر حصیری که آنجا نالان‌ مانده بود گذشته شد. و چون عجب است احوال روزگار که میان خواجه احمد حسن و آن فقیه همیشه بد بود، مرگ هر دو نزدیک افتاد.

Ва дарин миёнҳо хабар расед ки расӯли алқоӣми бомари аллоҳ ба рай расед , бўбкри сулаймонӣ , ва бо вай ходимӣаст аз хеши хадами Халифа , каромоти бадаст вайасту дигари муҳимоти бадасти расӯл . Фармуд то эшонро истиқбол некӯ карданд . Ва як ҳафта мақом карданду сахт некӯ дошт , ва бар ҷониб ншобўр омаданд бо бадарғаи тамому касоне ки вазоифи эшон рост дорад . Амир фармуд то бтъҷили касони рафтанду брўстои Байҳақи ълўФот рост карданд .

و درین میانها خبر رسید که رسول القائم بامر اللّه‌ به ری رسید، بوبکر سلیمانی، و با وی خادمی است از خویش خدم‌ خلیفه، کرامات‌ بدست وی است و دیگر مهمّات‌ بدست رسول. فرمود تا ایشان را استقبال نیکو کردند. و یک هفته مقام کردند و سخت نیکو داشت‌، و بر جانب نشابور آمدند با بدرقه‌ تمام و کسانی که وظایف‌ ایشان راست دارد . امیر فرمود تا بتعجیل کسان رفتند و بروستای بیهق علوفات‌ راست کردند.

Ҳаштуми рабиъи алохри фуқаҳоу қазоату аъёни ншобўри бостқболи рафтанд . Чаҳоршанбеи мартабаи дорон ва рсўлдорон бирафтанд . Аз дарвозаи роҳи рай то дар масҷид одина биёроста буданд ва ҳамчунон ббозорҳо , бисёр дираму динору шукру троиФ нисор карданд ва андохтанду ббоғи абӯ алқосм хазоне фурӯд овараданд , ва то намози пешин рӯзгор гирифт ва назул бисёр бо такаллуф аз хӯрданӣҳо бурданд ва даҳ ҳазор дирами сими гармоба , ва ҳар рӯзи Лутфии дигар .

هشتم ربیع الآخر فقها و قضات و اعیان نشابور باستقبال رفتند. چهارشنبه مرتبه‌داران‌ و رسولداران برفتند. از دروازه راه ری تا در مسجد آدینه بیاراسته بودند و همچنان‌ ببازارها، بسیار درم و دینار و شکر و طرایف‌ نثار کردند و انداختند و بباغ ابو القاسم خزانی فرود آوردند، و تا نماز پیشین روزگار گرفت و نزل‌ بسیار با تکلف از خوردنیها بردند و ده هزار درم سیم گرمابه‌، و هر روز لطفی دیگر.

Чун як ҳафтаи баромад [ ва ] биёсуданд , кавкаба ӣӣ сохтанд аз дар боғи шодёх то дар сарои расӯл , тамомии лашкару аъён ва сарҳангон барнишастанд ва аломатҳо бдоштнду пиёдагон бо силаҳи сахт бисёр дар пеши саворони боистоднду мартабаи дорони ду руста . Ва дар сафаи амир , разии аллоҳи анҳу , бар тахт нишаст ,у солорону ҳиҷоб бо кулоҳҳои дўшох ,у рӯзии сахти бошукӯҳ буд . Ва ҳоҷибӣ ва чанд сиёҳи дору пардаи дору спркшону ҷнибтону астарии бист халъатро , расӯлдори пагоҳи бсрои расӯли рафта буду барда ; расӯлу ходимро брншонднду хлътҳои Халифаро бар астарон дар сандӯқҳо бор карданду шогирдони хазина бар сар ,у асбони ҳашт сар ки бмқўди бурданд бо зин ва сохт зар , бастаи ливои бадасти саворӣу маншуру нома дар дебои сиёҳи печидаи бадасти савории дигар дар пеши расӯли бтртиби бдоштаҳу ҳоҷибону мартабаи дорони пеши эшон .

چون یک هفته برآمد [و] بیاسودند، کوکبه‌یی‌ ساختند از در باغ شادیاخ تا در سرای رسول، تمامی لشکر و اعیان و سرهنگان برنشستند و علامتها بداشتند و پیادگان با سلاح سخت بسیار در پیش سواران بایستادند و مرتبه‌داران دو رسته‌ . و در صفّه امیر، رضی اللّه عنه، بر تخت نشست، و سالاران و حجّاب با کلاههای دوشاخ‌، و روزی سخت باشکوه بود. و حاجبی و چند سیاه‌دار و پرده‌دار و سپرکشان و جنیبتان‌ و استری بیست خلعت را، رسولدار پگاه بسرای رسول رفته بود و برده؛ رسول و خادم را برنشاندند و خلعتهای خلیفه را بر استران در صندوقها بار کردند و شاگردان خزینه بر سر، و اسبان هشت سر که بمقود بردند با زین و ساخت زر، بسته لوا بدست سواری و منشور و نامه در دیبای سیاه پیچیده بدست سواری دیگر در پیش رسول بترتیب بداشته و حاجبان و مرتبه‌داران پیش ایشان.

Овози буқу дуҳули бхосту наъраи баромад , гуфтӣ қиёматаст он даҳшат бар лашкар ,у пелӣ чанд бдоштаҳу расӯлу ходимро фурӯд овараданду пеши амири бурданду расӯли даст бӯса доду ходим замин бӯседу боистоднд , амир гуфт : худованд вале неъмати амир - алмؤмнин бар чаҳ ҷумлааст ? расӯл гуфт : бо тандурустӣу шодкомии ҳамаи корҳо бар мурод ва аз султони муаззам ки бақоаши бод ва ӯро бузургтар рукнӣаст хушнӯд . Ва ҳоҷиби бўнсри бозуӣ расӯл гирифт , вайро аз миёни сафаи наздик тахт оварад ва бинишонад . Ва дарин сафаи сипоҳи солори алии доя буд нишастау ориз ,у вазир худ набӯд , чунонкӣ бознамӯдаам .

آواز بوق و دهل بخاست و نعره برآمد، گفتی قیامت است آن دهشت‌ بر لشکر، و پیلی چند بداشته‌ و رسول و خادم را فرود آوردند و پیش امیر بردند و رسول دست بوسه داد و خادم زمین بوسید و بایستادند، امیر گفت: خداوند ولیّ نعمت امیر- المؤمنین بر چه جمله است؟ رسول گفت: با تندرستی و شادکامی همه کارها بر مراد و از سلطان معظّم که بقاش باد و او را بزرگتر رکنی است خشنود. و حاجب بونصر بازوی رسول گرفت، وی را از میان صفّه نزدیک تخت آورد و بنشاند. و درین صفّه سپاه سالار علی دایه‌ بود نشسته و عارض، و وزیر خود نبود، چنانکه بازنموده‌ام.

Расӯл гуфт : « зиндагонии худованди дарози бод , чун бҳзрти хилофати расидаму муқарари маҷлис олӣ гардонидам ҳоли тоъати дорӣу инқиёду мтобъти султону ончӣ воҷиб дошт аз биҷой овардани таъзияти алқодри биллоҳ ва пас аз он таҳнияти бузургии амири алмؤмнин ки тахти хилофатро биёрост , бар чаҳ ҷумла карду расми хутбаро бар чаҳ сифат иқомат намӯд , пас аз он шароити байъат чигуна биҷой овараду бандаро бсзо бозгардонед . Амири алмؤмнини чунонкӣ аз ҳиммати баланд ӯ сзид , бар тахт хилофат бинишасту бор ом дод дар он ҳафта , чунонкӣ ҳар ки пеши тахт ӯ расед , вайро бидид , султонро бстўд ва бисёр некуӣ воҷиб дид то бидон ҷойгоҳ ки фармуд : бузургтар рукнии моро ва қавӣтар имрӯзи Носири дайни аллоҳу ҳофизи билоди аллоҳ , алмнтқми ман аъдоءи аллоҳи абӯи Саид масъӯдаст . Ва ҳам дар он маҷлиси фармӯда буд баноми султони маншури нбштни млктҳои маврӯсу мктсбу ончӣ битозагӣ гирад . Ва бармало бихонад ва дуот овараданду бхти олӣ ва тўқиъ биёрост ва бар лафзи олӣ мборкбод рафт ва онгоҳ бифармуд меҳр карданд ва пас бходми дуо [ гӯ ] бспрднд бо нома . Ва ливо хост биовараданду бадаст хеш бибаст ,у тавқу камару ёрау тоҷ пеш овараданд , якон якон биспурад ва дуо гуфт то худоӣ , ъзу ҷл , муборак гирданду ҷомаҳои дӯхта пеш овараданд , дар ҳар бобӣ сухан гуфт ки дар он фахраст , ва ҳамчунон дар боби мураккабони хосса ки бдоштаҳ буданд дар ақаби ин . Фзлки он буд ки ъамома пеш овараданду шамшер , ва бар лафз олӣ рафт ки ин ъамома ки дасти бастаи мост , бояд барин таии бадасти Носир дайн ояду вай бар сар наад пас аз тоҷ ; шамшер баркашид ва гуфт : занодақау қромтаҳро бирабоед андохту суннати падари ямини аддавлау аддӣни дарин боб нигоҳ дошту бқўти ин теғи мамлакатҳои дигар ки бадаст мухолифон аст бигирифт . Ва ин ҳама дар он маҷлиси бмн таслим карданд ;у имрӯз пеш овараданд то ончии раъии султон иқтизо кунад дарин боб бифармоед . »

رسول گفت: «زندگانی خداوند دراز باد، چون بحضرت خلافت رسیدم و مقرّر مجلس عالی گردانیدم حال طاعت داری و انقیاد و متابعت سلطان و آنچه واجب داشت‌ از بجای آوردن تعزیت القادر باللّه و پس از آن تهنیت بزرگی امیر المؤمنین که تخت خلافت را بیاراست، بر چه جمله کرد و رسم خطبه را بر چه صفت اقامت نمود، پس‌ از آن شرایط بیعت چگونه بجای آورد و بنده را بسزا بازگردانید. امیر المؤمنین چنانکه از همّت بلند او سزید، بر تخت خلافت بنشست و بار عام داد در آن هفته، چنانکه هر که پیش تخت او رسید، وی را بدید، سلطان را بستود و بسیار نیکویی واجب دید تا بدان جایگاه که فرمود: بزرگتر رکنی‌ ما را و قویتر امروز ناصر دین اللّه و حافظ بلاد اللّه، المنتقم من اعداء اللّه‌ ابو سعید مسعود است. و هم در آن مجلس فرموده بود بنام سلطان منشور نبشتن ملکتهای‌ موروث و مکتسب و آنچه بتازگی گیرد. و برملا بخواند و دوات آوردند و بخطّ عالی و توقیع بیاراست و بر لفظ عالی مبارکباد رفت و آنگاه بفرمود مهر کردند و پس بخادم دعا [گو] بسپردند با نامه. و لوا خواست بیاوردند و بدست خویش ببست‌، و طوق و کمر و یاره‌ و تاج پیش آوردند، یکان یکان بسپرد و دعا گفت تا خدای، عزّ و جلّ، مبارک گرداند و جامه‌های دوخته پیش آوردند، در هر بابی سخن گفت که در آن فخر است، و همچنان در باب مرکبان خاصّه که بداشته بودند در عقب این. فذلک‌ آن بود که عمامه پیش آوردند و شمشیر، و بر لفظ عالی رفت که این عمامه که دست بسته‌ ماست، باید برین طیّ‌ بدست ناصر دین آید و وی بر سر نهد پس از تاج؛ شمشیر برکشید و گفت: زنادقه‌ و قرامطه‌ را برباید انداخت و سنّت پدر یمین الدّوله و الدّین درین باب نگاه داشت و بقوّت این تیغ مملکتهای دیگر که بدست مخالفان است بگرفت‌ . و این همه در آن مجلس بمن تسلیم کردند؛ و امروز پیش آوردند تا آنچه رأی سلطان اقتضا کند درین باب بفرماید.»

Амир , разии аллоҳи анҳу , ишорат кард сӯии бўнсри машкон ки маншуру нома бибояд ситад .

امیر، رضی اللّه عنه، اشارت کرد سوی بونصر مشکان که منشور و نامه بباید ستد.

Бўнср аз саф берун омад ва битозӣ расӯлро гуфт то бар пой хост ва он маншур дар дебои сиёҳи печидаи пеши амири барад ва бар тахт биниҳод ,у бӯи насри бастад ва зон сӯтар шуду боистод . Расӯли истодаи султонро гуфт : агар бинад , бзир тахт ояд то бмборкии халъати амири алмؤмнини бипушад . Гуфт : мусаллои биФгнид , силаҳи дор бо хештан дошт биФгнд . Амир рӯй бқблаҳ кард ва буқҳои заррин ки дар миёни боғ бдоштаҳ буданд , бдмиднду овози боўози дигари буқҳо пайвасту ғариви бхост ва бар даргоҳи кӯси ФрўкўФтнд ва буқҳоу ойӣнаи пелони бҷнбониднд , гуфтӣ растхезаст ,у блготгину дигари ҳиҷоби дрдўиднд , бозуӣ амир гирифтанд то аз тахт фурӯд омад ва бар мусалло бинишаст , расӯли сандӯқҳои халъати бхўост , пеш овараданд ; ҳафт фараҷӣ бароварданд яке аз он дебои сиёҳу дигар аз ҳар ҷинс ,у ҷомаҳои Бағдодии муртафаъ . Амири бӯса бар он дод ва ду ракаати намози бикрад ва бтхт омаду тоҷи мурассаъи бҷўоҳру тавқу ёраи мурассаъи ҳамаи пеши бурданду ббўсиднд ва бар дасти росташ бар тахт биниҳоданд . Ва ъамомаи бастаи ходими пеши барад ва амир бабўседу кулоҳи бардошт ва бар сари ниҳод . Ва ливои бдошт бар дасти росташу шамшеру ҳамоили баст ва бӯса дод ва бар канор биниҳод . Ва бўнсри машкон нома бихонаду бпорсӣ тарҷума кард ва маншур бихонад ,у нисор кардан гирифтанд , чунонкии миёни сафа заррин шуд аз нисору миёни боғи симин аз кӣсаҳоу расӯлро бозгардонеданд ва троиФ андохтанд ки ҳад набӯд . Ва намози дигари расӯл бахона расед бо чунин ороиш ,у чандини рӯзи пайваста ҳамвора нишоту ромиш буд , шабу рӯзи бшодӣу нишот машғӯл мебуданду бҳичи рӯзгори каси он ёд надошт .

بونصر از صف بیرون آمد و بتازی رسول را گفت تا بر پای خاست و آن منشور در دیبای سیاه پیچیده‌ پیش امیر برد و بر تخت بنهاد، و بو نصر بستد و زان سوتر شد و بایستاد. رسول ایستاده‌ سلطان را گفت: اگر بیند، بزیر تخت آید تا بمبارکی خلعت امیر المؤمنین بپوشد. گفت: مصلّی‌ بیفگنید، سلاح‌دار با خویشتن داشت بیفگند. امیر روی بقبله کرد و بوقهای زرّین که در میان باغ بداشته بودند، بدمیدند و آواز بآواز دیگر بوقها پیوست و غریو بخاست و بر درگاه کوس فروکوفتند و بوقها و آیینه پیلان‌ بجنبانیدند، گفتی رستخیز است، و بلگاتگین و دیگر حجّاب دردویدند، بازوی امیر گرفتند تا از تخت فرود آمد و بر مصلّی بنشست، رسول صندوقهای خلعت بخواست، پیش آوردند؛ هفت فرجی‌ برآوردند یکی از آن دیبای سیاه و دیگر از هر جنس، و جامه‌های بغدادی مرتفع‌ . امیر بوسه بر آن داد و دو رکعت نماز بکرد و بتخت آمد و تاج مرصّع بجواهر و طوق و یاره مرصّع همه پیش بردند و ببوسیدند و بر دست راستش بر تخت بنهادند. و عمامه بسته‌ خادم پیش برد و امیر ببوسید و کلاه برداشت و بر سر نهاد. و لوا بداشت‌ بر دست راستش و شمشیر و حمایل‌ بست و بوسه داد و بر کنار بنهاد. و بونصر مشکان نامه بخواند و بپارسی ترجمه کرد و منشور بخواند، و نثار کردن گرفتند، چنانکه میان صفّه زرین شد از نثار و میان باغ سیمین از کیسه‌ها و رسول را بازگردانیدند و طرایف انداختند که حد نبود. و نماز دیگر رسول بخانه رسید با چنین آرایش، و چندین روز پیوسته همواره نشاط و رامش بود، شب و روز بشادی و نشاط مشغول می‌بودند و بهیچ روزگار کس آن یاد نداشت.