Чун хабар омад ки хоҷаи наздик ншобўр расед , амир фармуд то ҳамгинони бостқболи раванд . Ҳамаи бсич рафтан карданд , то хабар ёфтанд , ваии бадаргоҳи омада буд бо писари рӯзи чаҳоршанбеи ғарраи моҳи ҷамодии алаввалӣ . Мардум ки мерасиданд вайро салом мегуфтанд . Ва амир бор дод ва огоҳ карданд ки хоҷаи Аҳмад расидааст , фармуд ки пеш бояд омад . Ду се ҷои замин бӯса дод ва ба рукни сафаи боистод . Амири сӯии блготгин ишоратӣ кард , блготгини ҳоҷибиро ишорат кард ва мисол дод то вайро бсФаҳ овараду сахти давр аз тахт бинишонад , ва ҳазор динор аз ҷиҳати хоҷаи Аҳмад нисор биниҳоданд ,у ваии ақдии гавҳар - гуфтанд ҳазор динори қимати он буд - аз остин берун гирифт , ҳоҷиби блготгин аз ваии бастаду ҳоҷиби бӯи алнзрро дод то пеш амир биниҳод . Амири Аҳмадро гуфт : кори хоразму ҳрўну лашкар чун монадӣ ? гуфт : бФри давлати олӣ бар мурод , ва ҳеҷ халал нест . Амир гуфт ранҷ дидӣ , бибояд осуд . Хизмат карду бозгашт , ва асб бикунят хостанд , бтъҷил мураттаб карданду бозгашти бсрои бўолФзли Микоил ки аз баҳри вай пардохта буданд ва рост карда фурӯд омаду писараши бсрои дигари наздики хонаи падар . Ва вакилро мисол буд то хӯрданӣ ва назул фиристоданд сахти тамом . Ва ҳар рӯз бадаргоҳ меомад ва хизмат мекарду бозмигшт .
چون خبر آمد که خواجه نزدیک نشابور رسید، امیر فرمود تا همگنان باستقبال روند. همه بسیچ رفتن کردند، تا خبر یافتند، وی بدرگاه آمده بود با پسر روز چهارشنبه غرّه ماه جمادی الاولی. مردم که میرسیدند وی را سلام میگفتند. و امیر بار داد و آگاه کردند که خواجه احمد رسیده است، فرمود که پیش باید آمد. دو سه جای زمین بوسه داد و به رکن صفّه بایستاد. امیر سوی بلگاتگین اشارتی کرد، بلگاتگین حاجبی را اشارت کرد و مثال داد تا وی را بصفّه آورد و سخت دور از تخت بنشاند، و هزار دینار از جهت خواجه احمد نثار بنهادند، و وی عقدی گوهر- گفتند هزار دینار قیمت آن بود- از آستین بیرون گرفت، حاجب بلگاتگین از وی بستد و حاجب بو النّضر را داد تا پیش امیر بنهاد. امیر احمد را گفت: کار خوارزم و هرون و لشکر چون ماندی؟ گفت: بفرّ دولت عالی بر مراد، و هیچ خلل نیست. امیر گفت رنج دیدی، بباید آسود. خدمت کرد و بازگشت، و اسب بکنیت خواستند، بتعجیل مرتّب کردند و بازگشت بسرای بوالفضل میکائیل که از بهر وی پرداخته بودند و راست کرده فرود آمد و پسرش بسرای دیگر نزدیک خانه پدر. و وکیل را مثال بود تا خوردنی و نزل فرستادند سخت تمام. و هر روز بدرگاه میآمد و خدمت میکرد و بازمیگشت.
Чун се рӯз бигузашт , амир фармуд то ӯро бторми наздики сафаи бншонднду амир низ маҷлиси хеш холӣ кард ,у бӯи насри машкону бӯи алҳсни Ақилӣу ъбдўс дар миён пайғом буданд , ва он холии бдошт то намози пешин ва бисёр сухан рафт дар маънии вазорат , тани дрнмидод ва гуфт : банда ғарибаст миёни ин қавму расми ин хизмат наме шиносад , вайро ҳамин шогирдӣу поикории савобтар - ва он қисса агар ронда ояд , дароз гардад - охир қарор гирифту вазорат қабул карду пеш амир овараданду дили гармӣ ва навохт аз маҷлиси олӣу лафзи мубораки бёФту бозгашти бдонкаҳи мавозиъа нбисд барисаму дарави шароит шуғл дархоҳад . Ва асбаш ҳам бикунят хостанд . Ва мардумонро чун муқарар шуд вазорат ӯ , тақарруб намуданд ва хизмат карданд .
چون سه روز بگذشت، امیر فرمود تا او را بطارم نزدیک صفّه بنشاندند و امیر نیز مجلس خویش خالی کرد، و بو نصر مشکان و بو الحسن عقیلی و عبدوس در میان پیغام بودند، و آن خالی بداشت تا نماز پیشین و بسیار سخن رفت در معنی وزارت، تن درنمیداد و گفت: بنده غریب است میان این قوم و رسم این خدمت نمیشناسد، وی را همین شاگردی و پایکاری صوابتر- و آن قصّه اگر رانده آید، دراز گردد- آخر قرار گرفت و وزارت قبول کرد و پیش امیر آوردند و دلگرمی و نواخت از مجلس عالی و لفظ مبارک بیافت و بازگشت بدانکه مواضعه نبیسد برسم و درو شرایط شغل درخواهد. و اسبش هم بکنیت خواستند . و مردمان را چون مقرّر شد وزارت او، تقرّب نمودند و خدمت کردند.
Ва мавозиъаи набшату наздик устодам фиристоду амири бхти худ ҷавоби набшат ва ҳар чаҳ хоста буд ва илтимос намӯда ин шароит иҷобат фармуд . Ва хлътии сахти фахри рост карданду душанбеи шашуми ҷамодии алаввалии халъати пўшониднд , камари ҳзоргонӣ буд дар он ,у ҳоҷиби блготгини бозуӣ вай гирифту наздик тахт бинишонад . Амир гуфт :
و مواضعه نبشت و نزدیک استادم فرستاد و امیر بخطّ خود جواب نبشت و هر چه خواسته بود و التماس نموده این شرایط اجابت فرمود . و خلعتی سخت فاخر راست کردند و دوشنبه ششم جمادی الاولی خلعت پوشانیدند، کمر هزارگانی بود در آن، و حاجب بلگاتگین بازوی وی گرفت و نزدیک تخت بنشاند. امیر گفت:
Мубораки боди халъат бар мо ва бар хоҷа ва бар лашкар ва бар раият . Хоҷа бар пой хост ва хизмат карду ақдии гавҳари қимати панҷ ҳазор динори пеш амир биниҳод . Амири як ангуштарии пирӯзаи номи амири набишта бар онҷои бадаст хоҷа дод ва гуфт ин ангуштарӣ мамлакатаст , ба хоҷаи додему ваии Халифаи мост , бадалии қавӣу нишотии тамоми кори пеш бояд гирифт ки пас аз фармони мо фармон вайаст дар ҳар корӣ ки бслоҳи давлат ва мамлакат бозгардад .
مبارک باد خلعت بر ما و بر خواجه و بر لشکر و بر رعیّت. خواجه بر پای خاست و خدمت کرد و عقدی گوهر قیمت پنج هزار دینار پیش امیر بنهاد. امیر یک انگشتری پیروزه نام امیر نبشته بر آنجا بدست خواجه داد و گفت این انگشتری مملکت است، به خواجه دادیم و وی خلیفه ماست، بدلی قوی و نشاطی تمام کار پیش باید گرفت که پس از فرمان ما فرمان وی است در هر کاری که بصلاح دولت و مملکت بازگردد.
Хоҷа гуфт : банда фармон бурдорасту ончии ҷаҳд бояд кард ва бандагӣаст бикунад то ҳақи неъмати худованд шинохта бошад . Ва замин бӯса доду бозгашт . Ва ғуломӣ аз он вайро халъат доданд барисам ҳоҷибӣ ва бо вай бирафт . Ва чун бахона фурӯд омад , ҳамаи авлиёу ҳашами аъёни ҳазрати бтҳнити рафтанд ва бисёр нисор карданд . Ва зару сим ва ончӣ оварда буданд , ҳамаро насахт карда , пеш амир фиристод сахт бисёр . Ва ҷудогонаи ончӣ аз хоразм оварда буд низ бФрстод бо писар тоаш моҳрӯӣ ки чун падару писар дар ҷамоли набуданд - ва тоаш дар ҷанги алии тагин пеши Хоразмшоҳ кушта шуд .
خواجه گفت: بنده فرمان بردار است و آنچه جهد باید کرد و بندگی است بکند تا حقّ نعمت خداوند شناخته باشد. و زمین بوسه داد و بازگشت. و غلامی از آن وی را خلعت دادند برسم حاجبی و با وی برفت. و چون بخانه فرود آمد، همه اولیا و حشم اعیان حضرت بتهنیت رفتند و بسیار نثار کردند. و زر و سیم و آنچه آورده بودند، همه را نسخت کرده، پیش امیر فرستاد سخت بسیار. و جداگانه آنچه از خوارزم آورده بود نیز بفرستاد با پسر تاش ماهروی که چون پدر و پسر در جمال نبودند - و تاش در جنگ علی تگین پیش خوارزمشاه کشته شد.
Ва амири он ҳама писандид ва ин писар тоашро аз хоссагон худ кард ки чун ӯ се чаҳор тани набуданд дар се чаҳор ҳазор ғулом . Ва ӯро ҳосидону ошиқони хостнди ҳам аз ғуломони сарой то чунон афтод ки шабии ҳам всоқӣ аз он ваии боҳнги вай - ки бар ваии ошиқ будӣ - назд вай омад , ваии корди бузад , он ғулом кушта шуд - наузи биллоҳи ман қзоءи алсўء - амир фармуд ки қисос бояд кард , меҳтар сарой гуфт : зиндагонии худованди дарози бод , дареғ бошад ин чунин рӯеи зери хок кардан . Амир гуфт : вайро ҳазор чӯб бибояд зад ва хсӣ кард , агар бимирад , қисос карда бошанд , агар бузед , нигарем то чаҳ корро шояд . Бизӣасту боб худ бозомад дар ходимӣ , ҳазор бори некӯтар аз он шуд ва зеботар ; дуот дор амир шуд ,у оқибати кораши он буд ки дар рӯзгори аморати абди алрашед тӯҳмат ниҳоданд ки бо амири мрдоншоаҳ , разии аллоҳи анҳу , ки бқлът боздошта буданд , мувофиқатӣ кардаасту байъатӣ бстдаҳаст , ӯу гуруҳе бо ин бечора кушта шуданд ва бар дандон пел ниҳоданд бо чанд тан аз ҳиҷобу аъёну сарҳангон ва аз майдон берун овараданду биндохтнд . Раҳмаи аллоҳи алайҳими аҷмъин .
و امیر آن همه پسندید و این پسر تاش را از خاصّگان خود کرد که چون او سه چهار تن نبودند در سه چهار هزار غلام. و او را حاسدان و عاشقان خاستند هم از غلامان سرای تا چنان افتاد که شبی هم وثاقی از آن وی بآهنگ وی- که بر وی عاشق بودی- نزد وی آمد، وی کارد بزد، آن غلام کشته شد- نعوذ باللّه من قضاء السّوء - امیر فرمود که قصاص باید کرد، مهتر سرای گفت: زندگانی خداوند دراز باد، دریغ باشد این چنین رویی زیر خاک کردن. امیر گفت: وی را هزار چوب بباید زد و خصّی کرد، اگر بمیرد، قصاص کرده باشند، اگر بزید، نگریم تا چه کار را شاید. بزیست و بآب خود بازآمد در خادمی، هزار بار نیکوتر از آن شد و زیباتر؛ دواتدار امیر شد، و عاقبت کارش آن بود که در روزگار امارت عبد الرّشید تهمت نهادند که با امیر مردانشاه، رضی اللّه عنه، که بقلعت بازداشته بودند، موافقتی کرده است و بیعتی بستده است، او و گروهی با این بیچاره کشته شدند و بر دندان پیل نهادند با چند تن از حجّاب و اعیان و سرهنگان و از میدان بیرون آوردند و بینداختند. رحمة اللّه علیهم اجمعین.