Ва хоҷаи Аҳмад бдиўон бинишасту шуғли вазорати сахти некӯ пеш гирифту тартибӣу Низомии ниҳод ки сахти кофӣу шоистау оҳистау адибу фозилу мъомлти дон буд ва бо чандини хисоли сутӯдаи мардии тамом . Ва корҳои некӯ бисёр кард ки муқарари гашт ки ин муҳташам чаҳ тамоми мардӣ буд , гӯйии ин ду байт дарав гуфтаанд , шеър :

و خواجه احمد بدیوان بنشست و شغل وزارت سخت نیکو پیش گرفت و ترتیبی و نظامی نهاد که سخت کافی و شایسته و آهسته‌ و ادیب و فاضل و معاملت‌دان‌ بود و با چندین خصال ستوده مردی تمام. و کارهای نیکو بسیار کرد که مقرّر گشت که این محتشم چه تمام مردی بود، گویی این دو بیت درو گفته‌اند، شعر:

Ва бо ин кифояти далеру шуҷоъ ва бо Зуҳра , ки дар рӯзгори мубораки ин подшоҳ лашкарҳо кашид ва корҳои бо ном кард . Ва дар ҳамаи рӯзгори вазорати як ду чиз гирифтанд бар вай ,у одамии маъсӯми натавонад буд , яке онкӣ дар ибтидои вазорати як рӯзи бармалои хоҷагони алӣу абди алрзоқи писарони хоҷаи Аҳмади ҳасанро суханӣ чанд сард гуфту андари он падари эшонро чунон муҳташами сабк бар забон оварад . Мардумон , шарифу вазеъ , нописанд шуданд ;у дигар дар охири вазорати амири мўдўд дар боби артгин ки хоҳар ӯро дошт , суханӣ чанд гуфт то ин тарк аз ваии бёзрд ва бадгумон шуд ва ин хоҷа дар сар он шуд ва биорам ин қиссаи биҷои худ ва ин сахт нодираст ва ин алрҷоли алмҳзбўн .

و با این کفایت دلیر و شجاع و با زهره‌، که در روزگار مبارک این پادشاه لشکرها کشید و کارهای با نام کرد. و در همه روزگار وزارت یک دو چیز گرفتند بر وی‌، و آدمی معصوم نتواند بود، یکی آنکه در ابتدای وزارت یک روز برملا خواجگان علی و عبد الرّزاق پسران خواجه احمد حسن را سخنی چند سرد گفت و اندر آن پدر ایشان را چنان محتشم سبک بر زبان آورد . مردمان، شریف و وضیع‌، ناپسند شدند؛ و دیگر در آخر وزارت امیر مودود در باب ارتگین که خواهر او را داشت‌، سخنی چند گفت تا این ترک از وی بیازرد و بدگمان شد و این خواجه در سر آن شد و بیارم این قصّه بجای خود و این سخت نادر است و این الرّجال المهذّبون‌ .

Одинаи даҳуми ҷамодии алаввалӣ амир фармуд то писари вазир , абди алҷбор ,ро халъати пўшониднд ва дар ҳол фармуд ки моли змон аз боколиҷори волии гиреҳгон бибояд хосту духтар ӯро ки ақд никоҳ карда бӯдааст бояд оварад , пеш аз онкӣ аз ншобўр ҳаракат бошад .

آدینه دهم جمادی الاولی امیر فرمود تا پسر وزیر، عبد الجبّار، را خلعت پوشانیدند و در حال فرمود که مال ضمان‌ از باکالیجار والی گرگان بباید خواست و دختر او را که عقد نکاح کرده بوده است باید آورد، پیش از آنکه از نشابور حرکت باشد.

Ва қарор гирифт ки абди алҷбори писари вазирро онҷои брсўлӣ фиристода ояд бо донишмандӣу хидматкороне ки расмаст . Ва гуфт амир ки ин нахустин хизматаст ки фарзанди туро фармӯда шуду устодами бўнсри номаҳо ва мшоФҳот насахт кард ва набишта омаду донишманди бӯи алҳсни қтон аз Фҳўли шогирдони қозии эмоми соид бо абди алҷбор номзад шуду кофури Муъаммарии ходими муътамади Маҳмӯдӣу маҳд рост карданду хидматкорону ҳадоёи чунонкии одат ва расмаст давоздаҳуми ҷамодии алаввалии абди алҷбори сӯии гиреҳгон аз ншобўр бо ин қавм равона шуд .

و قرار گرفت که عبد الجبّار پسر وزیر را آنجا برسولی فرستاده آید با دانشمندی و خدمتکارانی که رسم است. و گفت امیر که این نخستین خدمت است که فرزند ترا فرموده شد و استادم بونصر نامه‌ها و مشافهات‌ نسخت کرد و نبشته آمد و دانشمند بو الحسن قطّان‌ از فحول‌ شاگردان قاضی امام صاعد با عبد الجبّار نامزد شد و کافور معمری خادم معتمد محمودی و مهد راست کردند و خدمتکاران و هدایا چنانکه عادت و رسم است دوازدهم جمادی الاولی عبد الجبّار سوی گرگان از نشابور با این قوم روانه شد.