[ вуруди амири бғзнину истиқболи мардум ]
[ورود امیر بغزنین و استقبال مردم]
Дигари рӯз аз блқи бардошт ва бикашед . Ва ба шҷкоўи сарҳанги буъалии кўтўолу бӯи алқосми алии нӯкӣ соҳиб бурид пеш омаданд ки ин ду танро баҳамаи рӯзгорҳо фармони пеш омадан то ӣнҷо будӣ . Ва амири эшонро бнўохт бар ҳад ҳар яке . Ва кўтўоли чандон хӯрдании покиза , чунонкӣ ӯ донистӣ овардан , биоварад ки аз ҳад бигузашт ,у амирро сахт хуш омад ва бисёр никўӣӣ гуфту сӯй шаҳр бозгардонед ҳар дуро . Ва мисол дод кўтўолро то нек андеша дораду пиёда тамом гуморд аз пас халқоне то кӯшк ки хўозаҳ бар хўозаҳ буд то халалӣ науфтад . Ва дигари рӯз , алхмиси алсомни ман ҷамодии алохрии санаи аснтин ва ъушрину арбъмоӣаҳ , амири сӯии ҳазрати дор алмалик ронад бо таъбия ӣӣ сахти некӯ ,у мардуми шаҳри ғазнӣни марду зану кӯдаки брҷўшидаҳу беруни омада . Ва бар халқонеи чандон қуббаҳои бо такаллуф зада буданд ки перон мегуфтанд бар он ҷумла ёд надоранд .
دیگر روز از بلق برداشت و بکشید. و به شجکاو سرهنگ بوعلی کوتوال و بو القاسم علی نوکی صاحب برید پیش آمدند که این دو تن را بهمه روزگارها فرمان پیش آمدن تا اینجا بودی. و امیر ایشان را بنواخت بر حدّ هر یکی. و کوتوال چندان خوردنی پاکیزه، چنانکه او دانستی آوردن، بیاورد که از حدّ بگذشت، و امیر را سخت خوش آمد و بسیار نیکوئی گفت و سوی شهر بازگردانید هر دو را. و مثال داد کوتوال را تا نیک اندیشه دارد و پیاده تمام گمارد از پس خلقانی تا کوشک که خوازه بر خوازه بود تا خللی نیفتد. و دیگر روز، الخمیس الثّامن من جمادی الاخری سنه اثنتین و عشرین و اربعمائه، امیر سوی حضرت دار الملک راند با تعبیهیی سخت نیکو، و مردم شهر غزنین مرد و زن و کودک برجوشیده و بیرون آمده . و بر خلقانی چندان قبّههای با تکلّف زده بودند که پیران میگفتند بر آن جمله یاد ندارند.
Ва нисорҳо карданд аз андозаи гузашта . Ва заҳматӣ буд чунонкии сахт ранҷ мерасед бар он хўозҳои гузаштан , ва бисёр мардуми бҷонб хушк раваду дашти шобҳори рафтанд . Ва амири наздики намози пешини бкўшк маъмур раседу бсъодту ҳумоюнӣ фурӯд омад . Ва аммаи ҳураи хтлӣ , разии аллоҳи анҳо , бар одати соли гузашта ки амири Маҳмӯдро сохтӣ , бисёр хӯрданӣ бо такаллуфи сохта буд , бФрстоду амирро аз он сахт хуш омад . Ва намози дигари он рӯзи бори надод ва дар шаб холӣ карданду ҳамаи саройҳоу ҷуръати бузургон ба дидор ӯ омаданд . Ва ин рӯз ва ин шаб дар шаҳри чандон шодӣу тарабу гаштану шароб хӯрдану меҳмон рафтану хондан буд ки кас ёд надошт . Ва дигари рӯз бор дод ва дар сафа давлат нишаста буд бар тахти падару ҷад , раҳмаи аллоҳи ъалиҳумо . Ва мардуми шаҳр омадан гирифт фавҷи фавҷ , ва нисорҳои боФрот карданд авлиёу ҳашаму лашкарёну шаҳрён , ки бҳқиқт бар тахти малики ин рӯз нишаста буд султони бузург . Ва шоирони шеърҳои бисёр хонданд , чунонкӣ дар дўоўин пайдосту ӣнҷо аз он чизе наёвардам ки дароз шудӣ . То намози пешини анбӯҳӣ будӣ , пас бархест амир дар сарой фурӯд рафту нишот шароб кард бенадимон .
و نثارها کردند از اندازه گذشته. و زحمتی بود چنانکه سخت رنج میرسید بر آن خوازها گذشتن، و بسیار مردم بجانب خشک رود و دشت شابهار رفتند. و امیر نزدیک نماز پیشین بکوشک معمور رسید و بسعادت و همایونی فرود آمد. و عمّه حّره ختلی، رضی اللّه عنها، بر عادت سال گذشته که امیر محمود را ساختی، بسیار خوردنی با تکلّف ساخته بود، بفرستاد و امیر را از آن سخت خوش آمد. و نماز دیگر آن روز بار نداد و در شب خالی کردند و همه سرایها و جرّات بزرگان به دیدار او آمدند. و این روز و این شب در شهر چندان شادی و طرب و گشتن و شراب خوردن و مهمان رفتن و خواندن بود که کس یاد نداشت. و دیگر روز بار داد و در صفه دولت نشسته بود بر تخت پدر و جدّ، رحمة اللّه علیهما. و مردم شهر آمدن گرفت فوج فوج، و نثارهای بافراط کردند اولیا و حشم و لشکریان و شهریان، که بحقیقت بر تخت ملک این روز نشسته بود سلطان بزرگ. و شاعران شعرهای بسیار خواندند، چنانکه در دواوین پیداست و اینجا از آن چیزی نیاوردم که دراز شدی. تا نماز پیشین انبوهی بودی، پس برخاست امیر در سرای فرود رفت و نشاط شراب کرد بیندیمان.
Ва намози дигари бори надоду дигари рӯзи ҳам бори надод ва барнишаст ва бар ҷониб сипасат зори ббоғ фирӯзӣ рафту турбати падарро , разии аллоҳи анҳу , зиёрат кард ва бигирист ва он қавмро ки бар сар турбат буданд бист ҳазор дирам фармуд . Ва донишманди набӣау ҳокими лашкарро , насри бен халаф , гуфт : « мардуми анбӯҳ бар кор бояд кард то базӯдии ин работ ки фармӯдааст бароварда ояд , ва аз авқофи ин турбати неки андеша бояд дошт то бтрқ ва сбл расад . Ва падарами ин боғро дӯст дошт аз он фармуд вайро ӣнҷо ниҳодан , ва мо ҳурмати бузург ӯро ин бқът бар худ ҳаром кардем ки ҷузи бзёрти ӣнҷои нёиим . Сабзӣҳоу дигари чизҳо ки тараро шоист , ҳамаро бирабоед кунад ва ҳам - достон набояд буд ки ҳеҷ кас бтмошо ояд ӣнҷо . » гуфтанд : фармон бардорем . Ва ҳозирон бисёр дуо карданд . Ва аз боғ берун омаду роҳ саҳро гирифту авлиёу ҳашаму бузургони ҳамроҳи вай , бофиғон шол даромаду бтрбти амири одили сбктгин , разии аллоҳи анҳу , фурӯд омад ва зиёрат карду мардуми турбатро даҳ ҳазор дирам фармуд . Ва аз онҷои бкўшк давлат бозомад . Ва аъён бдиўонҳо бинишастанд дигари рӯз [ ва ] корҳо рондан гирифтанд .
و نماز دیگر بار نداد و دیگر روز هم بار نداد و برنشست و بر جانب سپستزار بباغ فیروزی رفت و تربت پدر را، رضی اللّه عنه، زیارت کرد و بگریست و آن قوم را که بر سر تربت بودند بیست هزار درم فرمود. و دانشمند نبیه و حاکم لشکر را، نصر بن خلف، گفت: «مردم انبوه بر کار باید کرد تا بزودی این رباط که فرموده است برآورده آید، و از اوقاف این تربت نیک اندیشه باید داشت تا بطرق و سبل رسد. و پدرم این باغ را دوست داشت از آن فرمود وی را اینجا نهادن، و ما حرمت بزرگ او را این بقعت بر خود حرام کردیم که جز بزیارت اینجا نیاییم. سبزیها و دیگر چیزها که تره را شایست، همه را برباید کند و هم- داستان نباید بود که هیچ کس بتماشا آید اینجا.» گفتند: فرمان برداریم. و حاضران بسیار دعا کردند. و از باغ بیرون آمد و راه صحرا گرفت و اولیا و حشم و بزرگان همراه وی، بافغان شال درآمد و بتربت امیر عادل سبکتگین، رضی اللّه عنه، فرود آمد و زیارت کرد و مردم تربت را ده هزار درم فرمود. و از آنجا بکوشک دولت بازآمد. و اعیان بدیوانها بنشستند دیگر روز [و] کارها راندن گرفتند.
Рӯзи се шанбеи бистуми ҷамодии алохрии ббоғ Маҳмӯдӣ рафту нишот шароб кард ва хушаш омад ва фармуд ки « бунаҳо ва девонҳо онҷо бояд оварад . »у саройёни бҷмлаҳ онҷо омаданду ғуломону ҳарам ва девонҳои вазорату арзу рисолату ваколату бузургон ва аъён бинишастанд ва корҳо барқарор мерафту мардуми лашкарӣу раияту бузургону аъёни ҳамаи шодком ва дилҳо барин худованди муҳташами баста . Ва вай низ бар сирати некӯ ва писандида мерафт , агар бар он ҷумла бимонадӣ , ҳеҷ халалӣ роҳ наёфтӣ ; аммо беруни хоҷаи бузурги Аҳмади ҳасани вазирон наоне буданд ки салоҳ нигоҳ натавонистанд дошт ва аз баҳри тамаъи худро корҳо пайвастанд ки дили подшоҳони хосса ки ҷавон бошанду Комрон , онро хоҳон гирданд .
روز سهشنبه بیستم جمادی الاخری بباغ محمودی رفت و نشاط شراب کرد و خوشش آمد و فرمود که «بنهها و دیوانها آنجا باید آورد.» و سراییان بجمله آنجا آمدند و غلامان و حرم و دیوانهای وزارت و عرض و رسالت و وکالت و بزرگان و اعیان بنشستند و کارها برقرار میرفت و مردم لشکری و رعیّت و بزرگان و اعیان همه شادکام و دلها برین خداوند محتشم بسته. و وی نیز بر سیرت نیکو و پسندیده میرفت، اگر بر آن جمله بماندی، هیچ خللی راه نیافتی؛ امّا بیرون خواجه بزرگ احمد حسن وزیران نهانی بودند که صلاح نگاه نتوانستند داشت و از بهر طمع خود را کارها پیوستند که دل پادشاهان خاصّه که جوان باشند و کامران، آنرا خواهان گردند.