Сад ҳазор офарини раби алӣам
صد هزار آفرینِ ربِّ علیم
Боди баробари раҳмати иброҳӣм
باد برابرِ رحمت ابراهیم
Офтоби мулӯки ҳафт иқлӣм
آفتابِ ملوکِ هفت اقلیم
Ки бадви нӯшади ин ҷалоли қадим
که بدو نوشد این جلالِ قدیم
Аз паии хуррамии боғи сано
از پی خرّمیِ باغِ ثنا
Бози борони ҷӯади гашти муқӣм
باز بارانِ جود گشت مقیم
Андалеби ҳунар ббоғ омад
عندلیبِ هنر بباغ آمد
Ва омад аз бӯстони фахри насим
و آمد از بوستانِ فخر نسیم
Гарчи аз гашти рӯзгори ҷаҳон
گرچه از گشتِ روزگارِ جهان
Дар садаф дайр монад дар ятем
در صدف دیر ماند دُرِّ یتیم
Шукру миннати худоиро кохр
شکر و منّت خدای را کاخر
Он ҳамаи ҳоли саъби гашти салим
آن همه حالِ صعب گشت سلیم
зи осмон ҳунар даромад ҷам
ز آسمانِ هنر درآمد جم
Боз шуд Луку ланги деви раҷим
باز شد لوک و لنگ دیوِ رجیم
Шер дандон намӯду панҷаи кушод
شیر دندان نمود و پنجه گشاد
Хештани гов фитна кард сқим
خویشتن گاوِ فتنه کرد سقیم
Чаҳ кунад кори ҷодӯии фиръавн ?
چه کند کار جادویِ فرعون؟
Кождҳоӣӣ шуд ин Асоӣ кулем
کاژدهائی شد این عصایِ کلیم
Ҳар ки донист мари сулаймон ро
هر که دانست مر سلیمان را
Тахти билқисро нахонд азим
تختِ بلقیس را نخواند عظیم
Донад аз кирдигори кор , ки шоҳ
داند از کردگار کار، که شاه
Накунад эътиқод бар тақвим
نکند اعتقاد بر تقویم
Раҳи наёбади бадви пушаймонӣ
ره نیابد بدو پشیمانی
Зонка бошад буқати хашми ҳалим
زانکه باشد بوقتِ خشم حلیم
Дорад аз раъии хуби хеши вазир
دارد از رأیِ خوبِ خویش وزیر
Дорад аз хуии неки хеши надим
دارد از خویِ نیکِ خویش ندیم
Малико , хсрўо , худовандо
ملکا، خسروا، خداوندا
Як сухан гӯямат чу дар нзим
یک سخن گویمت چو دُرِّ نظیم
Подшаҳро футуҳ кам ноед
پادشه را فتوح کم ناید
Чун занад лаҳвро миён бидӯнием
چون زند لهو را میان بدونیم
Кори хоҳии бкоми дили бодат
کار خواهی بکامِ دل بادت
Сабр кун бар ҳавои дили тақдим
صبر کن بر هوایِ دل تقدیم
Ҳар крои вақти он буд ки кунад
هر کرا وقتِ آن بود که کند
Модари мамлакати зи шери Фтим
مادرِ مملکت ز شیر فطیم
Хештан дорад ӯ ду ҳафтаи нигоҳ
خویشتن دارد او دو هفته نگاه
Ҳам бар онсон ки аз ғурем ғурем
هم بر آنسان که از غریم غریم
То накарданд дар бен чаҳ сахт
تا نکردند در بن چه سخت
Поки номади зи оби ҳеҷ адим
پاک نامد ز آب هیچ ادیم
Бози шатранҷи малик бо ду се тан
باز شطرنجِ ملک با دو سه تن
Бадви чашм ва ду ранг бе таълим
بدو چشم و دو رنگ بیتعلیم
То чаҳ бозӣ кунад нахусти ҳариф
تا چه بازی کند نخست حریف
То чаҳ дорад замонаи зери гилӣм
تا چه دارد زمانه زیرِ گلیم
Теғ баргир ва май зи дасти буна
تیغ برگیر و می ز دست بنه
Гар шунидӣ ки ҳаст малики ақим
گر شنیدی که هست ملک عقیم
Бо қалам чунки теғ ёр кунӣ
با قلم چونکه تیغ یار کنی
Дар наМонӣ зи малики ҳафт иқлӣм
در نمانی ز مُلکِ هفت اقلیم
На фалон ҷурм карду неи баҳмон
نه فلان جرم کرد و نی بهمان
На бкс буд умед ва наз каси бим
نه بکس بود امید و نز کس بیم
Ҳар чаҳ бар мо расад зи неку зи бад
هر چه بر ما رسد ز نیک و ز بد
Бошад аз ҳукми як худои Карим
باشد از حکمِ یک خدایِ کریم
Мард бояд ки мори крзаҳ буд
مرد باید که مار کرزه بود
На нигор оварад чу моҳӣ шем
نه نگار آورد چو ماهیِ شیم
Мор моҳӣ набоядаш бӯдан
مار ماهی نبایدش بودن
Ки на ин ва на он буд чун ним
که نه این و نه آن بود چون نیم
Дунтар аз марди дун касе Бамдор
دونتر از مردِ دون کسی بمدار
Гарчи доранд ҳар касаши таъзим
گرچه دارند هر کسش تعظیم
Одату расми ин гуруҳи злўм
عادت و رسمِ این گروه ظلوم
Нек монад чу бенгарӣ бзлим
نیک ماند چو بنگری بظلیم
На касаши ёвар ва на эзади ёр
نه کسش یاور و نه ایزد یار
Ҳар кро нафас хӯрд нори ҷҳим
هر کرا نفس خورد نارِ جحیم
Қиссаи кӯтаҳ бааст аз ттўил
قصّه کوته به است از تطویل
Кон наёвард дару дарёи сим
کان نیاورد درّ و دریا سیم
Саркашу тунди ҳамчу девон бош
سرکش و تند همچو دیوان باش
Зини ҳунар бар фалак шудааст раҷим
زین هنر بر فلک شده است رجیم
То буд қади некӯон чу алиф
تا بود قدِّ نیکوان چو الف
То буд зулфи некӯон чун ҷим
تا بود زلفِ نیکوان چون جیم
Сари ту сабзи бод ва рӯй ту сурх
سرِ تو سبز باد و رویِ تو سرخ
Онкии бадхоҳ дар азоб ?илем
آنکه بدخواه در عذابِ الیم
Боди майдони ту зи муҳташамон
باد میدان تو ز محتشمان
Чун бҳнгоми ҳаҷи рукни ҳтим
چون بهنگامِ حجّ رکنِ حطیم
Ҳамчуи ҷади ҷад ва чу ҷади падар
همچو جدِّ جد و چو جدِّ پدر
Бош бар хосу оми хеши раҳим
باش بر خاص و عامِ خویش رحیم