Ва амир фармуд то хлътии сахти некӯу фахри рост карданд тоашро : кмрзру кулоҳи ду шоху астоми зари ҳазор мисқол . Ва бист ғулом ва сад ҳазор дирам ва шаш пели нар ва се мода ва даҳ тахти ҷомаи хос ва кӯсҳоу аломат ва ҳар чаҳ бо он равад , рост карданд ҳар чаҳ тамомтар . Ва ду рӯзи боқии мондаи азин моҳи амир бор дод , ва чун аз бор фориғ шуданд , амир фармуд то тоаш фаррошро бҷомаҳи хонаи бурданду халъати бпўшониднд ва пеш овараданд , амир гуфт : мубораки бод бар мо ва бар ту ин халъати сипоҳи солории Ироқ ,у доне ки моро хидматкорон бисёранд , ин ном бар ту бидон ниҳодем ва ин каромат арзонӣ доштем ки ту моро ба рай хизмат кардаеу солор мо бӯдае . Чунонкии ту дар хизмат зиёдат мекунӣ , мо зиёдати некуӣу маҳал ва ҷоҳ фармойем . Тоаш замин бӯса дод ва гуфт : « бандаи худ ин маҳал ва ҷоҳ надошт ва аз камтари бандагон буду худованд он фармуд ки аз бузургӣ ӯ сзид . Банда ҷаҳд кунад ва аз худоӣ , ъзу ҷл , тавфиқ хоҳад то магар хидматӣ тавонад намӯд ки бсзо уфтад »у замин бӯса доду бозгашти сӯии хонау аъёни даргоҳи наздик ӯ рафтанду ҳақи вай некӯ гузорданад .
و امیر فرمود تا خلعتی سخت نیکو و فاخر راست کردند تاش را: کمرزر و کلاه دو شاخ و استام زر هزار مثقال. و بیست غلام و صد هزار درم و شش پیل نر و سه ماده و ده تخت جامه خاص و کوسها و علامت و هر چه با آن رود، راست کردند هر چه تمامتر. و دو روز باقی مانده ازین ماه امیر بار داد، و چون از بار فارغ شدند، امیر فرمود تا تاش فراش را بجامهخانه بردند و خلعت بپوشانیدند و پیش آوردند، امیر گفت: مبارک باد بر ما و بر تو این خلعت سپاه سالاری عراق، و دانی که ما را خدمتکاران بسیارند، این نام بر تو بدان نهادیم و این کرامت ارزانی داشتیم که تو ما را به ری خدمت کردهای و سالار ما بودهای. چنانکه تو در خدمت زیادت میکنی، ما زیادت نیکویی و محل و جاه فرماییم. تاش زمین بوسه داد و گفت: «بنده خود این محلّ و جاه نداشت و از کمتر بندگان بود و خداوند آن فرمود که از بزرگی او سزید. بنده جهد کند و از خدای، عزّ و جلّ، توفیق خواهد تا مگر خدمتی تواند نمود که بسزا افتد» و زمین بوسه داد و بازگشت سوی خانه و اعیان درگاه نزدیک او رفتند و حقّ وی نیکو گزاردند.
[ тсб тоаш ба сипаҳсолории рай ]
[تصب تاش به سپهسالاری ری]
Ва пас бики ҳафтаи амир бо тоаш холӣ кард ,у хоҷаи бузурги Аҳмади ҳасану хоҷаи бӯи насри машкону бӯи саҳли зўзнии ин ҳама дар он хилват буданд ,у амир тоашро мисолҳо бидод бмънии райу ҷибол ва гуфт : « бншобўри се моҳ бибояд буд , чандон ки лашкарҳо ки номзадаст , онҷо расанду соҳиби девони сӯрӣ бистгониҳо бидиҳад , пас сохта бибояд рафт . Ва иғмру буқау кўктошу қизилро фармӯдаем бо ҷумлаи тркмонони бншобўри наздик ту оянду хумор тоаш ҳоҷиби солор эшон бошад , ҷаҳд бояд кард то ин мақдамонро фурӯ гирифта ояд ки дар сар фасод доранд ва моро муқарар гаштааст ,у тркмононро дил гарм карду бхмортоши супурду онгоҳи сӯй рай бирафт . » гуфт : фармон бурдорам ,у бозгашт . Хоҷа гуфт : зиндагонии худованди дарози бод , бобтдои хато буд ин тркмононро овардану Бамёни хонаи хеш нишондан , ва бисёр гуфтеми он рӯзи олтўн тоашу Арсалони ҷозиб ва дигарон , суд надошт , ки амири мозии мардӣ буд мустабиди брأии хеш ва он хатои бикрад ва чандон Ақила пайдо омад то эшонро қафои бдрониднд ва аз хуросон берун карданд ,у худованди эшонро бозоўрд . Акнӯн имрӯз ки оромидаҳанд ин қавму бхдмти пайваста , равост эшонро бҳоҷбии супурдан , аммо мақдамони эшонро барандохтан носавобаст , ки бадгумон шаванд ва низ рост набошанд . Амир гуфт : ин ҳам чанд тан аз мақдамони эшон дархостаанд ва карданӣаст ва эшон бёромнд .
و پس بیک هفته امیر با تاش خالی کرد، و خواجه بزرگ احمد حسن و خواجه بو نصر مشکان و بو سهل زوزنی این همه در آن خلوت بودند، و امیر تاش را مثالها بداد بمعنی ری و جبال و گفت: «بنشابور سه ماه بباید بود، چندان که لشکرها که نامزد است، آنجا رسند و صاحب دیوان سوری بیستگانیها بدهد، پس ساخته بباید رفت. و یغمر و بوقه و کوکتاش و قزل را فرمودهایم با جمله ترکمانان بنشابور نزدیک تو آیند و خمار تاش حاجب سالار ایشان باشد، جهد باید کرد تا این مقدّمان را فرو گرفته آید که در سر فساد دارند و ما را مقرّر گشته است، و ترکمانان را دل گرم کرد و بخمارتاش سپرد و آنگاه سوی ری برفت.» گفت: فرمان بردارم، و بازگشت. خواجه گفت: زندگانی خداوند دراز باد، بابتدا خطا بود این ترکمانان را آوردن و بمیان خانه خویش نشاندن، و بسیار گفتیم آن روز آلتونتاش و ارسلان جاذب و دیگران، سود نداشت، که امیر ماضی مردی بود مستبدّ برأی خویش و آن خطا بکرد و چندان عقیله پیدا آمد تا ایشان را قفا بدرانیدند و از خراسان بیرون کردند، و خداوند ایشان را بازآورد. اکنون امروز که آرامیدهاند این قوم و بخدمت پیوسته، رواست ایشان را بحاجبی سپردن، امّا مقدمان ایشان را برانداختن ناصواب است، که بدگمان شوند و نیز راست نباشند. امیر گفت: این هم چند تن از مقدّمان ایشان درخواستهاند و کردنی است و ایشان بیارامند.
Хоҷа гуфт : « ман солӣ чанд дар миёни ин корҳо набӯдаам , ночори худовандро маълум тар бошад , ончии раъй олӣ бинад , бандагон натавонанд диду салоҳ дар он бошад . » ва бархест ва дар роҳ ки мерафт сӯии девони бӯи насри машкону бӯи саҳли зўзниро гуфт :
خواجه گفت: «من سالی چند در میان این کارها نبودهام، ناچار خداوند را معلومتر باشد، آنچه رأی عالی بیند، بندگان نتوانند دید و صلاح در آن باشد.» و برخاست و در راه که میرفت سوی دیوان بو نصر مشکان و بو سهل زوزنی را گفت:
« ин раъии сахт нодурустаст , ва ман аз гардани хеш берун кардам , аммо шумо ду тан гувоҳ манед . » ва бирафт .
«این رأی سخت نادرست است، و من از گردن خویش بیرون کردم، امّا شما دو تن گواه منید.» و برفت.
Ва пас азин бурузӣ чанд амири хоҷаро гуфт : Ҳиндӯстон бесолорӣ рост наёяд , кадоми касро бояд фиристод ? гуфт : худованди бандагонро шиносад ва андешӣда бошад банда ӣӣ ки ин шуғлро бшоид . Ва шуғли сахти бузург ва бо номаст , чун арёрқӣ онҷо бӯдаасту ҳишматии бузурги афтода , касе бояд дар поя ӯ , ҳар чанд корҳо бҳшмти худованд пеш равад , охири солории кордон бояд , мардӣ шогирдӣ карда .
و پس ازین بروزی چند امیر خواجه را گفت: هندوستان بیسالاری راست نیاید، کدام کس را باید فرستاد؟ گفت: خداوند بندگان را شناسد و اندیشیده باشد بندهیی که این شغل را بشاید. و شغل سخت بزرگ و با نام است، چون اریارقی آنجا بوده است و حشمتی بزرگ افتاده، کسی باید در پایه او، هر چند کارها بحشمت خداوند پیش رود، آخر سالاری کاردان باید، مردی شاگردی کرده .
Амир гуфт : дилам бар Аҳмади инолтгини қарор гирифтааст , ҳар чанд ки шогирдӣ солорон накардааст , хозини падар мо бӯдааст дар ҳамаи сафарҳо хизмат кардау аҳволу одоти амири мозиро бидидау бдонстаҳ . Хоҷа замонӣ андешед -у бад шуда буд бо ин Аҳмад бидон сабаб ки аз вай қасдҳо рафт бидон вақт ки хоҷа мурофиа медод , ва низ колои вай май хариди боризонтар баҳо ,у хоҷаро боздоштанд ва бмкоФотӣ нарасед то дарин рӯзгор фармуд то шумори Аҳмади инолтгини бкрднду штти ҷуст ва мноқштҳо рафт то молӣ аз ваии бстднд - хост ки ҷароҳати дилашро марҳамӣ кунад , чун амир ӯро писандид . Ва дигар ки хоҷа бо қозии Ширози бӯи алҳсни алии сахти бад буд , бҳкми онкӣ чанд бори амир Маҳмӯд гуфта буд , чунонкии одати вай буд , ки « то кӣ ин нози Аҳмад ? на чунонаст ки касон дигар надорем ки вазорати мо бикунанд , инак яке қозӣ Широзаст » ва ин қозии даҳ як ин муҳташам бузург набӯд , аммо мулӯк ҳар чаҳ хоҳанд , гӯйанд ва бо эшон ҳуҷҷати гуфтан рӯй надорад бҳичи ҳол . Дарин маҷлиси хоҷа раво дошт ки чун Аҳмади инолтгини гардании бузургро дар қозӣ Широз андохта ояд то обаши бабрад , гуфт : зиндагонии худованди дарози бод , сахти некӯ андешӣдаасту ҷуз Аҳмад нишоед . Влкн бо Аҳмади аҳкомҳо бояд бсўгнду писарро бояд ки бгрўгони ӣнҷо яла кунад . Амир гуфт : ҳамчунинаст , то хоҷаи вайро бихонаду ончӣ воҷибаст дарин боб бигӯеду бикунад .
امیر گفت: دلم بر احمد ینالتگین قرار گرفته است، هر چند که شاگردی سالاران نکرده است، خازن پدر ما بوده است در همه سفرها خدمت کرده و احوال و عادات امیر ماضی را بدیده و بدانسته . خواجه زمانی اندیشید- و بد شده بود با این احمد بدان سبب که از وی قصدها رفت بدان وقت که خواجه مرافعه میداد، و نیز کالای وی میخرید بارزانتر بها، و خواجه را بازداشتند و بمکافاتی نرسید تا درین روزگار فرمود تا شمار احمد ینالتگین بکردند و شطط جست و مناقشتها رفت تا مالی از وی بستدند- خواست که جراحت دلش را مرهمی کند، چون امیر او را پسندید. و دیگر که خواجه با قاضی شیراز بو الحسن علی سخت بد بود، بحکم آنکه چند بار امیر محمود گفته بود، چنانکه عادت وی بود، که «تا کی این ناز احمد؟ نه چنان است که کسان دیگر نداریم که وزارت ما بکنند، اینک یکی قاضی شیراز است» و این قاضی ده یک این محتشم بزرگ نبود، اما ملوک هر چه خواهند، گویند و با ایشان حجّت گفتن روی ندارد بهیچ حال. درین مجلس خواجه روا داشت که چون احمد ینالتگین گردنی بزرگ را در قاضی شیراز انداخته آید تا آبش ببرد، گفت: زندگانی خداوند دراز باد، سخت نیکو اندیشیده است و جز احمد نشاید. ولکن با احمد احکامها باید بسوگند و پسر را باید که بگروگان اینجا یله کند. امیر گفت: همچنین است، تا خواجه وی را بخواند و آنچه واجب است درین باب بگوید و بکند.