Зикри расӯлони ҳазратӣ ки бозрсиднд аз туркистон бо маҳду вадиату расӯлони хонён ки бо эшон омаданд

ذکر رسولان حضرتی‌ که بازرسیدند از ترکستان با مهد و ودیعت‌ و رسولان خانیان که با ایشان آمدند

Қариби чаҳор сол буд то расӯлони мо , хоҷаи абӯи алқосми ҳасирии надиму қозии бӯи тоҳири табонии бтркстон рафта буданд аз Балх бастани аҳдро бо қдрхону духтарӣ аз он вай хостани баноми султони масъӯду духтарӣ аз он бғротгини баноми хдоўндзодаҳи амири мўдўд ,у аҳд баста буданд ва ақдҳо бкрдаҳ . Қдрхон гузашта шуду бғротгин ки писари меҳтар буд ва вале аҳди бахоне туркистон бинишаст , ва ӯро Арсалони хон лақаб карданду бад-ӣни сабаб Фтрот афтод ва рӯзгор гирифту расӯлон то дайр бимонаданд ва аз инҷои нома ҳо рафт бтҳниту таъзияти алии алрсми фии амсолҳо . Чун кори туркистону хонӣ қарор гирифт , расӯлони моро бар мурод бозгардонеданду Арсалони хон бо эшон расӯлон фиристод ва маҳдҳо биовараданд . Аз қзоءи омадаи духтарӣ ки баноми хдоўндзодаҳи амири мўдўд буд фармон ёфт . Шоҳи хотунро духтари қдрхон ки номзад буд бслтон масъӯд биовараданд . Чун бпрўони расиданд , қозии бӯи тоҳири табонии онҷо фармон ёфт ;у қисса ҳо гуфтанд бҳдиси марги вай , гуруҳе гуфтанд :

قریب چهار سال بود تا رسولان ما، خواجه ابو القاسم حصیری‌ ندیم و قاضی بو طاهر تبّانی بترکستان رفته بودند از بلخ بستن عهد را با قدرخان‌ و دختری از آن وی خواستن بنام سلطان مسعود و دختری از آن بغراتگین‌ بنام خداوندزاده‌ امیر مودود، و عهد بسته بودند و عقدها بکرده. قدرخان گذشته شد و بغراتگین که پسر مهتر بود و ولی عهد بخانی ترکستان بنشست، و او را ارسلان خان لقب کردند و بدین سبب فترات‌ افتاد و روزگار گرفت و رسولان تا دیر بماندند و از ینجا نامه‌ها رفت بتهنیت و تعزیت‌ علی الرّسم فی امثالها . چون کار ترکستان و خانی قرار گرفت، رسولان ما را بر مراد بازگردانیدند و ارسلان خان با ایشان رسولان فرستاد و مهدها بیاوردند. از قضاء آمده دختری که بنام خداوندزاده امیر مودود بود فرمان یافت. شاه خاتون را دختر قدرخان که نامزد بود بسلطان مسعود بیاوردند. چون بپروان رسیدند، قاضی بو طاهر تبانی آنجا فرمان یافت؛ و قصّه‌ها گفتند بحدیث مرگ وی، گروهی گفتند:

Исҳолӣ қавӣ афтод ва бамурд , гуруҳе гуфтанд : мурғӣ чанд бирёни наздики ваии бурданду масмӯм буд , бихӯрад аз он мард , лои иълми алғиби алои аллоҳи ъзу ҷл ,у басои розо ки ошкоро хоҳад шуд рӯзи қиёмат , явми лои инФъи молу лои бнўни إлои ман أтии аллоҳи бқлби салим . Ва сахти бузург ҳамоқатӣ донам ки касе аз баҳри ҷоҳу ҳтоми дунёро хатари рехтани хӯн мусулмонон кунад .

اسهالی قوی افتاد و بمرد، گروهی گفتند: مرغی چند بریان نزدیک وی بردند و مسموم بود، بخورد از آن مرد، لا یعلم الغیب الّا اللّه عزّ و جلّ‌، و بسا رازا که آشکارا خواهد شد روز قیامت، یَوْمَ لا یَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ إِلَّا مَنْ أَتَی اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ‌ . و سخت بزرگ حماقتی دانم که کسی از بهر جاه و حطام‌ دنیا را خطر ریختن خون مسلمانان کند.

Ва аллоҳи ъзи зикраи иъсмноу ҷамеъи алмуслимӣни манулҳарому алшраҳу мтобъаҳи алҳўии бмнаҳу саъаи фазла .

و اللّه عزّ ذکره یعصمنا و جمیع المسلمین من الحرام و الشّره و متابعة الهوی بمنّه و سعة فضله‌ .

Ва рӯзи одинаи нӯздаҳум шаволи шаҳр ғзнӣ биёростанд оростанӣ бар он ҷумла ки он соли диданд ки ин султон аз Ироқ бар роҳи Балх ӣнҷо омад ва бар тахт малик нишаст .

و روز آدینه نوزدهم شوّال شهر غزنی بیاراستند آراستنی‌ بر آن جمله که آن سال دیدند که این سلطان از عراق بر راه بلخ اینجا آمد و بر تخت ملک نشست.

Чандон хўозаҳ зада буданд ва такаллуфҳои гӯногӯн карда ки аз ҳад васф бигузашт , ки нахусти маҳд буд ки аз туркистон ӣнҷо овараданд , амири чунон хост ки таркон чизе бинад ки ҳаргизи чунон надида буданд . Чун расӯлону маҳд ба шҷкоўи расиданд , фармони чунон буд ки онҷо мақом карданд ,у хоҷаи бӯи алқосми надим дар вақт бадаргоҳ омаду султонро бидид ва бисёр навохт ёфт ки бисёр ранҷ кашида буд , ва бо вай хилватӣ кард , чунонкии ҷузи соҳиби девони рисолати хоҷаи бўнсри машкони онҷо кас набӯд ва он хилват то наздики намоз дигар бикашед , пас бахонаи бозгашт . Ва дигари рӯз , явми алأснини лсмони бқини ман шавол , мартабаи дорону волии ҳрсу расӯлдор бо ҷнибтон бирафтанду расӯлони хонро биовараданд .

چندان خوازه‌ زده بودند و تکلّفهای گوناگون کرده که از حدّ وصف بگذشت، که نخست مهد بود که از ترکستان اینجا آوردند، امیر چنان خواست که ترکان چیزی بیند که هرگز چنان ندیده بودند. چون رسولان و مهد به شجکاو رسیدند، فرمان‌ چنان بود که آنجا مقام کردند، و خواجه بو القاسم ندیم در وقت بدرگاه آمد و سلطان را بدید و بسیار نواخت یافت که بسیار رنج کشیده بود، و با وی خلوتی کرد، چنانکه جز صاحب دیوان رسالت خواجه بونصر مشکان آنجا کس نبود و آن خلوت تا نزدیک نماز دیگر بکشید، پس بخانه بازگشت‌ . و دیگر روز، یوم الأثنین لثمان بقین من شوّال‌، مرتبه‌داران و والی حرس‌ و رسولدار با جنیبتان‌ برفتند و رسولان خان را بیاوردند.

Ва саросари шаҳрро зинату ойин баста буданду такаллуфӣ азим карда ва чун расӯлонро бидиданд , чандон нисор карданд бофиғони шол ва дар майдони расӯла ва дар бозорҳо аз динору дирам ва ҳар чизе ки расӯлони ҳайрон фурӯмонданад . Ва эшонро фурӯд овараданду хӯрдании сохтаи пеши бурданд . Ва намози дигарро ҳамаи занони муҳташамону ходимон равон шуданд бостқболи маҳд , ва аз шҷкоў низ он қавм равон карда буданд бо кавкаба ӣӣ бузург ки гуфтанд бар он ҷумлаи кас ёд надошт . Ва кӯшкро чунон биёроста буданд ки сетии заррину андалеби маро ҳикоят карданд ки бҳичи рӯзгори амири он такаллуф накарда буд ва нафармӯда , ва дар он вақти ҳамаи ҷавоҳиру олати малик бар ҷой буд ки ҳамеша ин давлат бар ҷои бод . Ва чанд рӯзи шаҳри ороста буду раоё шодӣ мекарданду аъёни анвоъ бозӣҳо мебурданду нишот шароб мерафт то ин айш басар омад . Ва пас аз як чанде расӯлонро пас аз онкӣ чанд бори бмҷлси султон расида буданд ва аҳдҳои ин ҷониб устувор карда ва бихонҳоу шароб ва чавгон бӯдау шарафи он бёФтаҳ , бахӯбӣ бозгардонеданд сӯии туркистони сахти хушнӯд . Ва нома ҳо рафт дарин абвоби сахти некӯ , ва дар рисолатӣ ки таълӣф манаст , сабтаст , агар ӣнҷои бёўрдмӣ , қиссаи сахт дароз шудӣ ; ва худ сахт дароз мешавад ин таълӣф ва донам ки маро аз мабармон бшмрнд , аммо чун мехоҳам ки ҳақи ин хонадони бузургро бтмомӣ гзордаҳ ояд , ки бадасти ман имрӯзи ҷузи ин қалам нест , борӣ хидматӣ мекунам .

و سراسر شهر را زینت و آیین‌ بسته بودند و تکلّفی عظیم کرده و چون رسولان را بدیدند، چندان نثار کردند بافغان شال‌ و در میدان رسوله‌ و در بازارها از دینار و درم و هر چیزی که رسولان حیران فروماندند. و ایشان را فرود آوردند و خوردنی ساخته‌ پیش بردند. و نماز دیگر را همه زنان محتشمان و خادمان روان شدند باستقبال مهد، و از شجکاو نیز آن قوم روان کرده بودند با کوکبه‌یی‌ بزرگ که گفتند بر آن جمله کس یاد نداشت. و کوشک را چنان بیاراسته بودند که ستّی زرین و عندلیب‌ مرا حکایت کردند که بهیچ روزگار امیر آن تکلّف نکرده بود و نفرموده، و در آن وقت همه جواهر و آلت ملک‌ بر جای بود که همیشه این دولت بر جای باد. و چند روز شهر آراسته بود و رعایا شادی میکردند و اعیان انواع بازیها میبردند و نشاط شراب میرفت تا این عیش بسر آمد. و پس از یک چندی رسولان را پس از آنکه چند بار بمجلس سلطان رسیده بودند و عهدهای این جانب استوار کرده و بخوانها و شراب و چوگان بوده و شرف آن بیافته، بخوبی بازگردانیدند سوی ترکستان سخت خشنود. و نامه‌ها رفت درین ابواب سخت نیکو، و در رسالتی‌ که تألیف من است، ثبت است، اگر اینجا بیاوردمی، قصّه سخت دراز شدی؛ و خود سخت دراز میشود این تألیف و دانم که مرا از مبرمان‌ بشمرند، اما چون میخواهم که حقّ این خاندان بزرگ را بتمامی گزارده آید، که بدست من امروز جز این قلم نیست، باری‌ خدمتی میکنم.