Ва амир баҳрот расед рӯзи панҷшанбеи нимаи зўи алҳҷаҳ ,у рӯзи чаҳоршанбеи бист ва якум ин моҳ аз Ҳирот бирафт бароаи пўшнг то сӯй сарахс равад ;у лашкари онҷо арз кард .
و امیر بهرات رسید روز پنجشنبه نیمه ذو الحجّه، و روز چهارشنبه بیست و یکم این ماه از هرات برفت براه پوشنگ تا سوی سرخس رود؛ و لشکر آنجا عرض کرد .
Ва Музаффари тоҳирро оварда буданд бо банд ки омилу заъими пўшнг буду соҳиби девони хуросони сӯрӣ дар боби ваии талбисҳо сохтау ёрони гирифта чун бўсҳли зўзнӣ ва дигарон то магари вайро барандохта ояд - ки ризои олии бўсҳлро дарёфта буд ва бадаргоҳ бозомада ва бандемӣ нишаста - аз қазои омада ки онро дафъ натавон кард , чунон афтод ки дар он соъат ки ҳадис вай бардоштанд , амир , қудси аллоҳи рӯҳа , сахти тофта буду машғӯли дил , ки номаҳо расида буд бҳдиси тркмонон ва фасодҳои эшон ; амир бзҷрт гуфт : « ин қувоади Музаффарро бар по бояд овехт » ,у ҳоҷиби сроӣии аблаҳи гӯна ӣӣ ки ӯро хумори тагин тршк гуфтандӣ - Маҳмӯдӣу бетони хеши мард буду шаҳам - берун омад ва ин ҳадис бигуфту касони сӯрӣ ва он қавм ки хасмон Музаффар буданд , ин сухан бғнимт шимурданд ва ҳазор динори зуди бад-ӣн ҳоҷиб доданд , ваии муроҷиати нокарда бо амири Музаффари тоҳирро бифармуд то бадаргоҳ дар дарахтон ки онҷо буд бар дарахтӣ кашиданду броўихтнд ва ҷон бидод . Ва хоҷаи бўнсри машкони бдиўон буд , азин ҳадиси сахт тофта шуду амири ҳрсу муҳтоҷро бихонад ва бисёр маломат кард бзбону бимолид ва гуфт : ин хирад корӣ нест ки рафт , султони бахшам фармонҳо диҳад , андари он таваққуф бояд кард , ки мард на дуздӣ буд . Гуфтанд ҳоҷибии баромад ва ин фармон дод , ва мо хато кардем ки инро бознпрсидим , ва акнӯн қазои кор худ кард ; хоҷа чаҳ фармоед ? гуфт : ман чаҳ фармоем ? ин хабари ночор бомейр расад , натавонам донист ки чаҳ фармоед , эшон бадасту пой мурда бирафтанд .
و مظفّر طاهر را آورده بودند با بند که عامل و زعیم پوشنگ بود و صاحب دیوان خراسان سوری در باب وی تلبیسها ساخته و یاران گرفته چون بوسهل زوزنی و دیگران تا مگر وی را برانداخته آید- که رضای عالی بوسهل را دریافته بود و بدرگاه بازآمده و بندیمی نشسته- از قضای آمده که آنرا دفع نتوان کرد، چنان افتاد که در آن ساعت که حدیث وی برداشتند، امیر، قدّس اللّه روحه، سخت تافته بود و مشغول دل، که نامهها رسیده بود بحدیث ترکمانان و فسادهای ایشان؛ امیر بضجرت گفت: «این قوّاد مظفّر را بر پا باید آویخت »، و حاجب سرائی ابلهگونهیی که او را خمار تگین ترشک گفتندی- محمودی و بتن خویش مرد بود و شهم - بیرون آمد و این حدیث بگفت و کسان سوری و آن قوم که خصمان مظفّر بودند، این سخن بغنیمت شمردند و هزار دینار زود بدین حاجب دادند، وی مراجعت ناکرده با امیر مظفّر طاهر را بفرمود تا بدرگاه در درختان که آنجا بود بر درختی کشیدند و برآویختند و جان بداد. و خواجه بونصر مشکان بدیوان بود، ازین حدیث سخت تافته شد و امیر حرس و محتاج را بخواند و بسیار ملامت کرد بزبان و بمالید و گفت: این خرد کاری نیست که رفت، سلطان بخشم فرمانها دهد، اندر آن توقّف باید کرد، که مرد نه دزدی بود. گفتند حاجبی برآمد و این فرمان داد، و ما خطا کردیم که این را بازنپرسیدیم، و اکنون قضا کار خود کرد؛ خواجه چه فرماید؟ گفت: من چه فرمایم؟ این خبر ناچار بامیر رسد، نتوانم دانست که چه فرماید، ایشان بدست و پای مرده برفتند.
Ва амирро хашм бинишаст ва бенон хӯрдан рой карду бўнсрро бихонад . Дар миёни нон хӯрдани ҳадис пўшнг хост , амир гуфт : ин саги нохештани шинос чаҳ узр меорад - яъне Музаффар - аз ситамӣ ки бар даравишони ин навоҳӣ кардааст ? бўнср гуфт :
و امیر را خشم بنشست و بنان خوردن رای کرد و بونصر را بخواند. در میان نان خوردن حدیث پوشنگ خاست، امیر گفت: این سگ ناخویشتن شناس چه عذر میآرد- یعنی مظفّر- از ستمی که بر درویشان این نواحی کرده است؟ بونصر گفت:
Ки Музаффар низ кӣ сухан гуяд ва ё тавонад гуфт ? худовандро бақои бод . Амир гуфт : бачаи сабаб ва чаҳ афтодаш ? бўнср дар солори ғуломони сароеи ҳоҷиб бгтғдӣ нагирист , бгтғдӣ гуфт : худовандро бақои бод , Музаффарро бФрмони олии броўихтнд . Амир гуфт « чаҳ мигўӣӣ ? »у бонгии сахти бикраду даст аз нон бикашед ,у солори бшрҳ тар гуфт , амири сахт дар хашм шуд ва гуфт : бас аҷаб бошад ки бад-ӣни осонии мардуми тавон кишти хосса чун Музаффарӣ ; ту ҳоҷиб бошӣ ва бар даргоҳ будӣ , бад-ӣн чаро ризо додӣ ва моро огоҳ накардӣ ? гуфт :
که مظفّر نیز کی سخن گوید و یا تواند گفت؟ خداوند را بقا باد. امیر گفت: بچه سبب و چه افتادش؟ بونصر در سالار غلامان سرایی حاجب بگتغدی نگریست، بگتغدی گفت: خداوند را بقا باد، مظفّر را بفرمان عالی برآویختند. امیر گفت «چه میگوئی؟» و بانگی سخت بکرد و دست از نان بکشید، و سالار بشرحتر گفت، امیر سخت در خشم شد و گفت: بس عجب باشد که بدین آسانی مردم توان کشت خاصّه چون مظفری؛ تو حاجب باشی و بر درگاه بودی، بدین چرا رضا دادی و ما را آگاه نکردی؟ گفت:
Зиндагонии худованди дарози бод , ман солор ғуломон сароему шуғлии сахт гарон дорам ва аз он бчизии напардозам ва дар корҳои дигар бар даргоҳ сухан нагӯям , ва ман хабари ин марди он вақти шунӯдам ки бикушта буданд . Амир аз хон бархест баҳолии ҳавл ва даст бишусту ҳоҷиби бгтғдиро бхўонднду бншонднд ва гуфт : бихонед ин ҳоҷиби саройро , бхўонднд ва меларзид аз бим , гуфт : эй саг , ин мардро чаро киштанд ? гуфт : худованди чунин ва чунин гуфт , пиндоштам ки ҳақиқатаст . Гуфт : бигирӣдаш . Ходимони бгрФтндш . Гуфт : берун хайма бурид ва ҳазор чӯби ходимонаи занед то мақар ояд ки ин ҳол чун буд . Ббрдндш ва задан гирифтанд , мақар омаду амирро муқарари гашти ҳадиси мол ,у сахти мутағаййири гашт бар бўсҳлу сӯрӣ ,у волии ҳрсу муҳтоҷро бхўонднд . Амир гуфт : Музаффарро чаро киштед ? гуфтанд :
زندگانی خداوند دراز باد، من سالار غلامان سرایم و شغلی سخت گران دارم و از آن بچیزی نپردازم و در کارهای دیگر بر درگاه سخن نگویم، و من خبر این مرد آن وقت شنودم که بکشته بودند. امیر از خوان برخاست بحالی هول و دست بشست و حاجب بگتغدی را بخواندند و بنشاندند و گفت: بخوانید این حاجب سرای را، بخواندند و میلرزید از بیم، گفت: ای سگ، این مرد را چرا کشتند؟ گفت: خداوند چنین و چنین گفت، پنداشتم که حقیقت است. گفت: بگیریدش. خادمان بگرفتندش. گفت: بیرون خیمه برید و هزار چوب خادمانه زنید تا مقرّ آید که این حال چون بود. ببردندش و زدن گرفتند، مقرّ آمد و امیر را مقرّر گشت حدیث مال، و سخت متغیّر گشت بر بوسهل و سوری، و والی حرس و محتاج را بخواندند. امیر گفت: مظفر را چرا کشتید؟ گفتند:
Фармон худованд расед бар забони ҳоҷибӣ . Гуфт : чаро дигари бори бознпрсидид ? гуфтанд : чунин боист кард , пас азин чунин кунем . Амир гуфт « агар ҳадиси ин ҳоҷиби сарой дар миён набӯдӣ , Фрмўдмӣ то шуморо гардан задандӣ акнӯн ҳар якеро ҳазор тозӣона бояд зад то пас азин ҳушёр бошанд » ҳар ду танро ббрднду бзднд .
فرمان خداوند رسید بر زبان حاجبی. گفت: چرا دیگر بار بازنپرسیدید؟ گفتند: چنین بایست کرد، پس ازین چنین کنیم. امیر گفت «اگر حدیث این حاجب سرای در میان نبودی، فرمودمی تا شما را گردن زدندی اکنون هر یکی را هزار تازیانه باید زد تا پس ازین هشیار باشند» هر دو تن را ببردند و بزدند.