Алҳкоиаҳи ман Амри бен аллиси алأмири бхросони фии алсбри буқати нъии ибна

الحکایة من عمرو بن اللّیث الأمیر بخراسان فی الصّبر بوقت نعی ابنه‌

Амри бен аллиси як сол аз Кирмони бозгашти сӯии систон . Ва писараши Муҳамад ки ӯро блқби Фтӣ алъскр гуфтандӣ бурноеи сахти покизаи дррсидаҳ буду бакори омада , аз қазо дар биёбони Кирмони ин писарро иллат қўлнҷ гирифт бар панҷ манзилӣ аз шаҳри систон ва мумкин нашуд Амрро онҷои мақом кардан , писарро онҷо монад бо атиббоу муътамадон ва як дабир ва сад мҷмз ; ва бо заъим гуфт : чунон бояд ки мҷмзон бар асар якдигар меоянд ва дабир менависад ки бемор чаҳ кард ва чаҳ хӯрд ва чаҳ гуфт ва хуфт ё нахуфт , чунонкии Амр бар ҳамаи аҳвол воқиф мебошад , то эзад , ъзи зикра , чаҳ тақдир кардааст .

عمرو بن اللّیث یک سال از کرمان بازگشت سوی سیستان. و پسرش محمّد که او را بلقب فتی العسکر گفتندی برنایی سخت پاکیزه دررسیده‌ بود و بکار آمده، از قضا در بیابان کرمان این پسر را علّت قولنج‌ گرفت بر پنج منزلی از شهر سیستان و ممکن نشد عمرو را آنجا مقام کردن‌، پسر را آنجا ماند با اطبّا و معتمدان و یک دبیر و صد مجمّز ؛ و با زعیم‌ گفت: چنان باید که مجمّزان بر اثر یکدیگر میآیند و دبیر می‌نویسد که بیمار چه کرد و چه خورد و چه گفت و خفت یا نخفت، چنانکه عمرو بر همه احوال واقف میباشد، تا ایزد، عزّ ذکره، چه تقدیر کرده است.

Ва Амр бшҳр омаду фурӯди сарой хос рафт ва холӣ бинишаст бар мусаллои намози хушк , чунонкии рӯзу шаби онҷо буд ва ҳамонҷо хуфтӣ бар замину болаши фарои сар на ,у мҷмзон пайваста мерасиданд , дар шубони рӯзии бист ва сӣ ,у ончии дабир май набшат бар вай мехонданд ва ӯ ҷазаъ мекард ва мегиристу садақа боФрот медод . Ва ҳафт шубони рӯзи ҳам барин ҷумла буд , рӯзи буруза бӯдану шаби беноне хушки кушодану нонхўрш нахурдан ва бо ҷазаъӣ бисёр . Рӯзи ҳаштуми шабгири меҳтари мҷмзони дррсид бенома ки писари гузашта шуда буд ва дабир наёраст хабари марги нбштн , ӯро бФрстод то магари биҷои оради ҳоли афтодаро . Чун пеш Амр омад , замин бӯса дод ва нома надошт , Амр гуфт :

و عمرو بشهر آمد و فرود سرای خاص رفت‌ و خالی بنشست بر مصلّای نماز خشک‌، چنانکه روز و شب آنجا بود و همانجا خفتی‌ بر زمین و بالش فرا سر نه، و مجمّزان پیوسته میرسیدند، در شبان روزی بیست و سی، و آنچه دبیر می‌نبشت بر وی میخواندند و او جزع میکرد و میگریست و صدقه بافراط میداد. و هفت شبان روز هم برین جمله بود، روز بروزه بودن و شب بنانی خشک‌ گشادن‌ و نانخورش نخوردن و با جزعی بسیار. روز هشتم شبگیر مهتر مجمّزان دررسید بی‌نامه که پسر گذشته شده بود و دبیر نیارست‌ خبر مرگ نبشتن، او را بفرستاد تا مگر بجای آرد حال افتاده‌ را. چون پیش عمرو آمد، زمین بوسه داد و نامه نداشت، عمرو گفت:

Кӯдак фармон ёфт ? заъим мҷмзон гуфт : худовандро солҳои бисёр бақои бод . Амр гуфт : алҳмди ллаҳ , сипоси худоиро , ъзу ҷл , ки ҳар чаҳ хост кард ва ҳар чаҳ хоҳад кунад . Бирав ин ҳадиси пӯшидаи дор . Ва худ бархест ва бгрмобаҳ рафту мӯяш боз карданд ва бимолиданду баромад ва биёсуд ва бихуфт ва пас аз намози вакилро бифармуд то бхўонднд ва биёмад ва мисол дод ки бирав меҳмонӣ бузург бисоз ва се ҳазор баррау ончӣ бо он раваду шаробу олати ону мутрибон рост кун фардоро . Вакили бозгашту ҳамаи бсохтнд . Ҳоҷибро гуфт : фардо боръом хоҳад буд , огоҳ кун лашкарроу раоёро аз шарифу вазеъ .

کودک فرمان یافت‌؟ زعیم مجمّزان گفت: خداوند را سالهای بسیار بقا باد. عمرو گفت: الحمد للّه، سپاس خدای را، عزّ و جلّ، که هر چه خواست کرد و هر چه خواهد کند. برو این حدیث پوشیده‌دار. و خود برخاست و بگرمابه رفت و مویش باز کردند و بمالیدند و برآمد و بیاسود و بخفت و پس از نماز وکیل‌ را بفرمود تا بخواندند و بیامد و مثال داد که برو مهمانی بزرگ بساز و سه هزار بره و آنچه با آن رود و شراب و آلت آن و مطربان راست کن فردا را. وکیل بازگشت و همه بساختند. حاجب را گفت: فردا بارعام خواهد بود، آگاه کن لشکر را و رعایا را از شریف و وضیع‌ .

Дигари рӯзи пагоҳ бар тахт нишаст ва бор доданд ва хонҳои бисёр ниҳода буданд , пас аз бор даст бидон карданд . Ва шароб овараданду мутрибон бркор шуданд . Чун фориғ хостанд шуд , Амри Лайс рӯй бхўосу авлиё ва ҳашам кард ва гуфт : бидонед ки марг ҳақаст , ва мо ҳафт шубони рӯзи бадаради фарзанди Муҳамади машғӯл будем бо мо на хоб ва на хӯрд ва на қарор буд ки набояд ки бимирад . Ҳукми худоӣ , ъзу ҷл , чунон буд ки вафот ёфт .

دیگر روز پگاه‌ بر تخت نشست و بار دادند و خوانهای بسیار نهاده بودند، پس از بار دست بدان کردند. و شراب آوردند و مطربان برکار شدند . چون فارغ خواستند شد، عمرو لیث روی بخواصّ و اولیا و حشم کرد و گفت: بدانید که مرگ حقّ است، و ما هفت شبان روز بدرد فرزند محمّد مشغول بودیم با ما نه خواب و نه خورد و نه قرار بود که نباید که بمیرد . حکم خدای، عزّ و جلّ، چنان بود که وفات یافت.

Ва агар бозФрўхтндӣ , бҳрчаҳи азизтар бозхридимӣ , аммо ин роҳ бар одамӣ бастааст .

و اگر بازفروختندی‌، بهرچه عزیزتر بازخریدیمی، اما این راه بر آدمی بسته است.

Чун гузашта шуд ва муқарараст ки мурдаи бознёид , ҷазаъ ва гиристан девонагӣ бошаду кори занон . Бахонаҳо бозрўид ва бар одат мебошеду шоди мизиид ки подшоҳонро сӯги доштан маҳол бошад . Ҳозирон дуо карданд ва бозгаштанд . Ва аз чунин ҳикояти мардонро азимат қавӣтар гардаду фурӯмоягонро дархурад моя диҳад .

چون گذشته شد و مقرّر است که مرده بازنیاید، جزع و گریستن دیوانگی باشد و کار زنان. بخانه‌ها بازروید و بر عادت میباشید و شاد میزیید که پادشاهان را سوگ‌ داشتن محال‌ باشد. حاضران دعا کردند و بازگشتند. و از چنین حکایت مردان را عزیمت‌ قویتر گردد و فرومایگان‌ را درخورد مایه دهد.