Ва дарин ҳафтаи нома ҳо расед аз сипоҳи солори алии абди аллоҳ ва соҳиб бурид Балхи бӯи алқосми ҳотмк ки : писарони алии тагин чун шунӯданд ки солори бгтғдӣу лашкари мо бноком аз нисо бозгаштанд , дигари бораи қасди чғонён ва Тирмиз хостанд ки кунанд , ва ду се манзил аз Самарқанд бирафта буданд , хабар расед эшонро ки волии чғонёни амири бўолқосми мардум бисёр Фрооўрдаҳаст аз кнҷинаҳу кмиҷёну сипоҳи солори алӣ бблх расед бо лашкарии гарону қасди оби Ҷайҳун гузаштан дорад , бозгаштанд ва он тадбир ботил карданд . Ҷавоб рафт ки кори тркмонони салҷӯқӣ ки бнсо буданд қарор ёфт ва бандагӣ намуданду бдонстнд ки ончӣ рафт аз боз - гаштани ҳоҷиби бгтғдӣ на аз ҳунари эшон буд ; ва аз ҳасани рои мо халъат ва вилоят ёфтанду бёромиднду мақдамии бхдмт даргоҳ хоҳад омад , ва мо бншобўри чандон мондаем то расӯли мо бозрасад . Ва меҳргон наздикаст , пас аз меҳргон аз роҳи Ҳироти сӯй Балх ойем то зимистони онҷои ббошиму посухи ин таҳаввур дода ояд бأзни аллоҳи ъзу ҷл .

و درین هفته نامه‌ها رسید از سپاه سالار علی عبد اللّه و صاحب برید بلخ بو القاسم حاتمک که: پسران علی تگین چون شنودند که سالار بگتغدی و لشکر ما بناکام از نسا بازگشتند، دیگر باره قصد چغانیان و ترمذ خواستند که کنند، و دو سه منزل از سمرقند برفته بودند، خبر رسید ایشان را که والی چغانیان امیر بوالقاسم مردم بسیار فراآورده است از کنجینه و کمیجیان و سپاه سالار علی ببلخ رسید با لشکری گران و قصد آب جیحون گذشتن دارد، بازگشتند و آن تدبیر باطل کردند. جواب رفت که کار ترکمانان سلجوقی که بنسا بودند قرار یافت و بندگی نمودند و بدانستند که آنچه رفت از باز- گشتن حاجب بگتغدی نه از هنر ایشان بود؛ و از حسن رای ما خلعت و ولایت یافتند و بیارامیدند و مقدّمی بخدمت درگاه خواهد آمد، و ما بنشابور چندان مانده‌ایم‌ تا رسول ما بازرسد. و مهرگان‌ نزدیک است، پس از مهرگان از راه هرات سوی بلخ آییم تا زمستان آنجا بباشیم و پاسخ این تهوّر داده‌آید بأذن اللّه عزّ و جلّ‌ .

Рӯзи душанбеи шонздаҳуми зўи алқъдаҳи меҳргон буд , амир , разии аллоҳи анҳу , бомдод бҷшн бинишаст , аммо шароб нахурд . Ва нисорҳоу ҳадя ҳо овараданд аз ҳаду андозаи гузашта . Ва пас аз намози нишот шароб карду расми меҳргони тамомӣ биҷой овараданд сахти некӯ бо тамомии шароити он . Всинӣ аз пеш салҷӯқиён биёмад ; ва дар хилват бо вазиру соҳиби девон рисолат гуфт ки султонро ишва додан маҳол бошад , ин қавмро бар бодӣ азим дидам , акнӯн ки шудам , ва менамояд ки дар эшон дамидаанд . Ва ҳар чанд аҳдӣ карданд ; маро ки синӣам бар эшон ҳеҷ эътимод нест . Ва шунӯдам ки бхлўтҳо истихфоф карданд ва кулоҳҳои ду шохро бпои биндохтнд . Ва султонро кор рафтани сӯии Ҳирот пеш набояд гирифт бҷд , набояд ки халалӣ уфтад , ман аз гардани хеш берун кардам . Вазир гуфт : « чаҳ маҳол мегӯйӣ ?

روز دوشنبه شانزدهم ذو القعده‌ مهرگان بود، امیر، رضی اللّه عنه، بامداد بجشن بنشست، امّا شراب نخورد. و نثارها و هدیه‌ها آوردند از حدّ و اندازه گذشته‌ . و پس از نماز نشاط شراب کرد و رسم مهرگان تمامی بجای آوردند سخت نیکو با تمامی شرایط آن. وصینی از پیش سلجوقیان بیامد؛ و در خلوت با وزیر و صاحب دیوان رسالت گفت که سلطان را عشوه‌ دادن محال‌ باشد، این قوم را بر بادی عظیم‌ دیدم، اکنون که شدم‌، و مینماید که در ایشان دمیده‌اند . و هر چند عهدی کردند؛ مرا که صینی‌ام بر ایشان هیچ اعتماد نیست. و شنودم که بخلوتها استخفاف‌ کردند و کلاههای دو شاخ را بپای بینداختند . و سلطان را کار رفتن سوی هرات پیش نباید گرفت بجدّ، نباید که خللی افتد، من از گردن خویش بیرون کردم. وزیر گفت: «چه محال میگویی‌؟

Сарои пардаи берун бардаанд ва фардо бихоҳад рафт . Аммо фаризааст ин нуктаи бознмўдн .

سرای پرده بیرون برده‌اند و فردا بخواهد رفت. امّا فریضه است این نکته بازنمودن‌ .

Агар мебаравад , бории лашкарии қавии ӣнҷо мураттаб кунад ва муқӣм шаванд . » ва пайғом дод сӯии амири дарин боби хоҷаи бўнсрро , ва вай бирафт ва бо амир бигуфт ; амир ҷавоб дод ки « на ҳамоно ки аз эшон хилоф ояд . Ва агар кунанд , тадбири кори эшон бўоҷбӣ фармӯда ояд , ки ӣнҷо беш азин мумкин нест мақом кардан ки кори алафи сахти дшхўор шудааст .

اگر می‌برود، باری‌ لشکری قوی اینجا مرتّب کند و مقیم شوند.» و پیغام داد سوی امیر درین باب خواجه بونصر را، و وی برفت و با امیر بگفت؛ امیر جواب داد که «نه همانا که از ایشان خلاف آید . و اگر کنند، تدبیر کار ایشان بواجبی‌ فرموده آید، که اینجا بیش ازین ممکن نیست مقام کردن که کار علف‌ سخت دشخوار شده است.

Ва қадари ҳоҷибро бо хайлҳо ва ҳазор савори тФориқи бншобўр бояд монад бо сӯрии соҳиби девон ,у вай низ мардум бисёр дорад ,у бсрхс лашкараст , ва ҳамчунон бақоину Ҳирот низ фавҷии қавӣ яла кунем ;у ҳамгинонро бояд гуфт то гӯши бошорти соҳиб девон доранд ва агар ҳоҷат ояд ва эшонро бихонад , базӯдии бадви пайвандад . Ва мо аз Балхи бҳкми онкии нома ҳои манеҳён михўоним аз ҳоли ин қавм , тадбирҳои дигар фармӯда ояд , ки масофат давр нест . Хоҷаро бояд гуфт то ончӣ фармӯдаем имрӯз тамом кунад ки баҳамаи ҳоли мо фардои ҳаракат хоҳем кард . » бўнср биёмад ва бо вазир бигуфт . Ва ҳама тамом карданду амири масъӯд , разии аллоҳи анҳу , дигари рӯзи явми алоҳди алтосъи ъушри ман зии алқъдаҳ аз ншобўр бирафту слхи ин моҳ баҳрот омад . Ва аз Ҳироти рӯзи якшанбеи шашуми зии алҳҷаҳ бар роҳи бӯну бағ ва Бодғис бирафт . Ва дарин роҳи сахти шодком буду бншоти шаробу сайди машғӯл . Ва солори тлки бмрўи алрўд пеш омад ва хизмат кард аз ҷанги Аҳмади инолтгини осии мағрур бо зафару нусрати бозгашта . Ва бо ваии лашкарӣ буд сахти ороста ва бисёр мақдамон бо аломату чатр . Ва тмки ҳиндӯӣ бо тлки ҳамроҳ буду тлкии дигар буд , амири вайро бисёр бнўохт ва некуӣҳо гуфт ва умедҳо кард , ва ҳамчунон пешравони ҳиндӯонро . Ва бар болои боистод то лашкари ҳиндӯи савору пиёда бар вай бигузашт оҳиста ,у некӯи лашкарӣ буд . Ва пелонро низ бгзрониднди панҷоҳ ва панҷ ки бхроҷ ситада буданд аз ткрон . Амирро сахт хуш омад ин лашкар . Ва дар ҳудӯди гўзгонони хоҷаи бўнсрро гуфт : масъӯди Муҳамади Лайси бурное шоиста омад ва хизматҳои писандида кард бар ҷониби рай ва дар ҳар чаҳ фармудем вайро муътамад ёфтем ; вайро бдиўони рисолат бояд барад . Бўнср гуфт : фармон бурдорам ,у ваии мустаҳаққ ин навохт ҳаст . Вайро бдиўон овараданд .

و قدر حاجب را با خیلها و هزار سوار تفاریق‌ بنشابور باید ماند با سوری صاحب دیوان، و وی نیز مردم بسیار دارد، و بسرخس لشکر است، و همچنان بقاین‌ و هرات نیز فوجی قوی یله کنیم‌ ؛ و همگنان‌ را باید گفت تا گوش باشارت صاحب دیوان دارند و اگر حاجت آید و ایشان را بخواند، بزودی بدو پیوندد. و ما از بلخ بحکم آنکه نامه‌های منهیان میخوانیم از حال این قوم، تدبیرهای دیگر فرموده آید، که مسافت دور نیست. خواجه را باید گفت تا آنچه فرموده‌ایم امروز تمام کند که بهمه حال ما فردا حرکت خواهیم کرد.» بونصر بیامد و با وزیر بگفت. و همه تمام کردند و امیر مسعود، رضی اللّه عنه، دیگر روز یوم الاحد التاسع عشر من ذی القعدة از نشابور برفت و سلخ‌ این ماه بهرات آمد. و از هرات روز یکشنبه ششم ذی الحجّه بر راه بون و بغ و بادغیس‌ برفت. و درین راه سخت شادکام بود و بنشاط شراب و صید مشغول. و سالار تلک‌ بمرو الرّود پیش آمد و خدمت کرد از جنگ احمد ینالتگین‌ عاصی مغرور با ظفر و نصرت بازگشته‌ . و با وی لشکری بود سخت آراسته و بسیار مقدّمان با علامت و چتر . و تمک هندوی‌ با تلک همراه بود و تلکی دیگر بود، امیر وی را بسیار بنواخت و نیکوییها گفت و امیدها کرد، و همچنان پیشروان هندوان را. و بر بالایی بایستاد تا لشکر هندو سوار و پیاده بر وی بگذشت آهسته، و نیکو لشکری بود. و پیلان را نیز بگذرانیدند پنجاه و پنج که بخراج‌ ستده بودند از تکرّان‌ . امیر را سخت خوش آمد این لشکر. و در حدود گوزگانان‌ خواجه بونصر را گفت: مسعود محمّد لیث برنایی‌ شایسته آمد و خدمتهای پسندیده کرد بر جانب ری و در هر چه فرمودیم وی را معتمد یافتیم؛ وی را بدیوان رسالت باید برد. بونصر گفت: فرمان بردارم، و وی مستحقّ این نواخت هست. وی را بدیوان آوردند.