Ва рӯзи се шанбеи слхи ҷамодии алأхрии номаҳои вазир расед . набишта буд ки « бандаи корҳо бҷди пеш гирифтаасту уммоли шаҳрҳоро ки хонда буд меоянд ва молҳо ситада меояд . Ва ҳоҷиби бузург ва лашкарҳо баҳроти расиданд . Бўсҳли алии ноӣби оризи арз бостқсо мекунад пеши банда ва сим медиҳад . Чун кори лашкар сохта шавад ва рӯй бмхолФони оранд , бандаи тадбири рости пеши эшон нааду ҷаҳди бандагӣ биҷой оварад . Умед дорад бФзли эзад , ъзи зикра , ки муродҳо ҳосил шавад . Ва бандаро савоб он менамояд ки худованд баҳрот ояд , пас аз онкӣ наврӯз бугзараду тобистони ӣнҷо мақом кунад ки корҳо сохтааст , бҳдиси алафу ҷузи он ҳеҷ дил машғӯлӣ набошад , то банда бмрў раваду ҳоҷиби бузург бо лашкарӣ рӯй бмхолФон наад ва аз ҳамаи ҷавониби қавӣ дил бошад ва ин фитнаро биншонада ояду кори райу ҷибол низ ки бпичидаҳаст рост шаваду худованди фориғ дил гардад . »
و روز سهشنبه سلخ جمادی الأخری نامههای وزیر رسید. نبشته بود که «بنده کارها بجدّ پیش گرفته است و عمّال شهرها را که خوانده بود میآیند و مالها ستده میآید. و حاجب بزرگ و لشکرها بهرات رسیدند. بوسهل علی نائب عارض عرض باستقصا میکند پیش بنده و سیم میدهد. چون کار لشکر ساخته شود و روی بمخالفان آرند، بنده تدبیر راست پیش ایشان نهد و جهد بندگی بجای آورد. امید دارد بفضل ایزد، عزّ ذکره، که مرادها حاصل شود. و بنده را صواب آن مینماید که خداوند بهرات آید، پس از آنکه نوروز بگذرد و تابستان اینجا مقام کند که کارها ساخته است، بحدیث علف و جز آن هیچ دل مشغولی نباشد، تا بنده بمرو رود و حاجب بزرگ با لشکری روی بمخالفان نهد و از همه جوانب قوی دل باشد و این فتنه را بنشانده آید و کار ری و جبال نیز که بپیچیده است راست شود و خداوند فارغ دل گردد.»
Амир ҷавоб фармуд ки « хоҷаи Халифаи мости бхросон ,у Марву дигари шаҳрҳо ҳамаи пар лашкараст ; бҳозрии мо баҳрот чаҳ ҳоҷатаст ? мо сӯии ғазнӣн хоҳем рафт ки савоб инаст . Ва писарони алии тагин бар роҳ рост омаданд , бҷонби Балху Тухористони ҳеҷ дил машғӯлӣ нест . Ва фарзанди азизи мўдўду сипоҳи солор алӣ онҷоанд , агар бзёдти лашкар ҳоҷат ояд , аз эшон бибояд хост . » ин ҷавобҳо барин ҷумла бирафт .
امیر جواب فرمود که «خواجه خلیفه ماست بخراسان، و مرو و دیگر شهرها همه پر لشکر است؛ بحاضری ما بهرات چه حاجت است؟ ما سوی غزنین خواهیم رفت که صواب این است. و پسران علی تگین بر راه راست آمدند، بجانب بلخ و تخارستان هیچ دل مشغولی نیست. و فرزند عزیز مودود و سپاه سالار علی آنجااند، اگر بزیادت لشکر حاجت آید، از ایشان بباید خواست.» این جوابها برین جمله برفت.
Ва аз бўнср шунидам ки гуфт « тадбири рост инаст ки ин вазири бикрад , аммо амири нмишнўд ,у ночор бғзнин хоҳад рафт ки орзӯии ғазнӣн хостаҳаст . Ва ғазнӣн аз ваии нмистоннд , субҳони аллоҳ ! ӯро баҳрот ё бмрў ё бншобўр мебояд рафт ва як ду сол бхросон нишаст то магари ин фитна бузург биншинад . Ва бчнди дафъати бомейри ончии вазири сӯии ман набшат , ва беҳишматтар ҳам набишта буд , низ арза кардам , ҳеҷ суд надошт . Ва эзадро , субҳонау таъолии хўостҳост ки бандагони басар он натавонанд шуд . »
و از بونصر شنیدم که گفت «تدبیر راست این است که این وزیر بکرد، امّا امیر نمیشنود، و ناچار بغزنین خواهد رفت که آرزوی غزنین خاسته است. و غزنین از وی نمیستانند، سبحان اللّه! او را بهرات یا بمرو یا بنشابور میباید رفت و یک دو سال بخراسان نشست تا مگر این فتنه بزرگ بنشیند. و بچند دفعت بامیر آنچه وزیر سوی من نبشت، و بی حشمتتر هم نبشته بود، نیز عرضه کردم، هیچ سود نداشت. و ایزد را، سبحانه و تعالی خواستهاست که بندگان بسر آن نتوانند شد .»