Ва рӯзи панҷшанбеи ҳафт рӯзи монда аз моҳ хабар раседу растохезу нафир аз ълёбоди бхост . Амир фармуд то лашкар ҳозир ояду асбон аз дарра газ биовараданду ҳоҷиб сбошӣ бозомад бо лашкар , амир , разии аллоҳи анҳу , аз Балх бирафт рӯзи панҷшанбеи ғарраи раҷаб ва ба пули корвон фурӯд омад ва лашкарҳо дррсиднд . Ва онҷо таъбия фармуд - ва ман рафта будам - ва бирафт аз онҷо бо лашкарии сохтау пелии сӣ бештари маст .
و روز پنجشنبه هفت روز مانده از ماه خبر رسید و رستاخیز و نفیر از علیاباد بخاست. امیر فرمود تا لشکر حاضر آید و اسبان از دره گز بیاوردند و حاجب سباشی بازآمد با لشکر، امیر، رضی اللّه عنه، از بلخ برفت روز پنجشنبه غره رجب و به پل کاروان فرود آمد و لشکرها دررسیدند. و آنجا تعبیه فرمود - و من رفته بودم- و برفت از آنجا با لشکری ساخته و پیلی سی بیشتر مست .
[ ҷанги амир бо тркмонон дар ълёбод ]
[جنگ امیر با ترکمانان در علیاباد]
Ва рӯзи душанбеи нуҳуми моҳи мухолифон пайдо омаданд бсҳрои ълёбод аз ҷониби биёбон ,у султони бболоиии боистод ва бар модаи пел буд ,у лашкар даст баҷанг кард ва ҳар касе мегуфт ки инак шӯху далери мардӣ ки ӯст ! бебародару қавму аъёни рӯбарӯии подшоҳии бад-ӣни бузургӣ омадааст . Ва ҷанг сахт шуд аз ҳар ду рӯй . Ман ҷанги масофи ин рӯз дидам дар умри хеш , гумон май барадам ки рӯз бчоштгоаҳ нарасида бошад ки хасмонро барчӣда бошанд лашкари мо , ки шаш ҳазор ғуломи сарое буд беруни дигари аснофи мардум .
و روز دوشنبه نهم ماه مخالفان پیدا آمدند بصحرای علیاباد از جانب بیابان، و سلطان ببالایی بایستاد و بر ماده پیل بود، و لشکر دست بجنگ کرد و هر کسی میگفت که اینک شوخ و دلیر مردی که اوست! بیبرادر و قوم و اعیان روبروی پادشاهی بدین بزرگی آمده است. و جنگ سخت شد از هر دو روی. من جنگ مصاف این روز دیدم در عمر خویش، گمان میبردم که روز بچاشتگاه نرسیده باشد که خصمان را برچیده باشند لشکر ما، که شش هزار غلام سرایی بود بیرون دیگر اصناف مردم.
Худ ҳоли бхлоФ он омад ки занни ман буд ки ҷанг сахт шуд ва дар майдони ҷанг кам панҷсад савор кор мекарданду дигари лашкари бнзораҳ буд ки чун фавҷӣ монда шуд , фавҷии дигари осӯдаи пеш кор рафтӣ . Ва барин ҷумлаи бдошт то наздики намози пешин . Амир зҷр шуд , асби хост ва аз пели силаҳи пӯшида босб омад ва кас фиристод пеши бгтғдӣ то аз ғуломони ҳазор муборизи зираи пӯши неки асба ки ҷудо карда омадааст бФрстод ва бисёр тФориқ низ гирд омаданд ,у амир , разии аллоҳи анҳу , бетони хеши ҳамлаи баради бмидон ва пас боистоду ғуломон неру карданду хасмон бҳзимт бирафтанд , чунонкии каси мари касро на истод . Ва танӣ чанд аз хасмон бикуштанду тании бист дастгир карданд . Ва дигарон пароганда бар ҷониби биёбони рафтанду лашкар султонӣ хостанд ки бар асари эшон раванд , амир нақибон фиристод то нагузоштанд ки ҳеҷ кас бидам ҳазиматӣ бирафтӣ , ва гуфтӣ « биёбонасту хатар кардан маҳоласт ,у ғараз онаст ки ҷумларо зада ояд . Ва инҳо ки омада буданд дастбурдии диданд . » ва агар баталаб дам шудӣ , кас аз хасмони нрстӣ , ки пас аз он бики моҳи муқарари гашти ҳол ки ҷосусон ва манеҳён мо боз намуданд ки хасмон гуфта буданд ки « пеши масофи ин подшоҳ мумкин нест ки кас боистад , ва агар бар асари мо ки бҳзимт бирафта будем , кас омадӣ , кори мо зор будӣ . »у асирон пеш овараданд ва ҳолҳо пурседанд , гуфтанд « Довӯд беризоу фармон туғрул омад барин ҷониб , гуфт : яке бргроим ва назора кунам . » амир фармуд то эшонро нФқот доданд ва раҳо карданд . Ва амири бълёбод фурӯд омад як рӯз ва пас бозгашт ва бблх омад рӯзи шанбеи ҳафдаҳуми раҷабу онҷои ббўд то ҳар чаҳ зиёдати хоста буд аз ғазнӣни дррсид .
خود حال بخلاف آن آمد که ظنّ من بود که جنگ سخت شد و در میدان جنگ کم پانصد سوار کار میکردند و دیگر لشکر بنظاره بود که چون فوجی مانده شد، فوجی دیگر آسوده پیش کار رفتی. و برین جمله بداشت تا نزدیک نماز پیشین. امیر ضجر شد، اسب خواست و از پیل سلاح پوشیده باسب آمد و کس فرستاد پیش بگتغدی تا از غلامان هزار مبارز زرهپوش نیک اسبه که جدا کرده آمده است بفرستاد و بسیار تفاریق نیز گرد آمدند، و امیر، رضی اللّه عنه، بتن خویش حمله برد بمیدان و پس بایستاد و غلامان نیرو کردند و خصمان بهزیمت برفتند، چنانکه کس مر کس را نه ایستاد . و تنی چند از خصمان بکشتند و تنی بیست دستگیر کردند. و دیگران پراگنده بر جانب بیابان رفتند و لشکر سلطانی خواستند که بر اثر ایشان روند، امیر نقیبان فرستاد تا نگذاشتند که هیچ کس بدم هزیمتی برفتی، و گفتی «بیابان است و خطر کردن محال است، و غرض آن است که جمله را زده آید. و اینها که آمده بودند دستبردی دیدند.» و اگر بطلب دم شدی، کس از خصمان نرستی، که پس از آن بیک ماه مقرّر گشت حال که جاسوسان و منهیان ما باز نمودند که خصمان گفته بودند که «پیش مصاف این پادشاه ممکن نیست که کس بایستد، و اگر بر اثر ما که بهزیمت برفته بودیم، کس آمدی، کار ما زار بودی.» و اسیران پیش آوردند و حالها پرسیدند، گفتند «داود بیرضا و فرمان طغرل آمد برین جانب، گفت : یکی برگرایم و نظاره کنم.» امیر فرمود تا ایشان را نفقات دادند و رها کردند. و امیر بعلیاباد فرود آمد یک روز و پس بازگشت و ببلخ آمد روز شنبه هفدهم رجب و آنجا ببود تا هر چه زیادت خواسته بود از غزنین دررسید .
Ва нома расед аз бўрии тагин бо расӯл ва узрҳо хостау амири ҷавобӣ некӯ фармуд , ки ин мард чун волии чғонён гузашта шуд бидон ҷавонӣ ва аз вай фарзандӣ намонад бирафт ва ба пуштии кмиҷён чғонён бигирифту миёни вайу писарони алии тагин мкошФтии сахти азим бпоӣ шуду амир чун шуғлӣ дар пеш дошт ҷуз он надид бъоҷли улҳол ки миён ҳар ду гуруҳ тзриб бошад то алклоби алӣ албқр бошад ва эшон бикдигр машғӯл шаванду фасодӣ дар ғайбати ваии азин ду гуруҳ дар малик вай наёяд . Ва охир на чунон шуд , ва биорам ки чаҳ сон шуд , ки аҷоиб ва наводираст , то муқарар гардад ки дар пардаи ғайб чаҳ бӯдаасту авҳому хавотири ҳамагон аз он қосир .
و نامه رسید از بوریتگین با رسول و عذرها خواسته و امیر جوابی نیکو فرمود، که این مرد چون والی چغانیان گذشته شد بدان جوانی و از وی فرزندی نماند برفت و به پشتی کمیجیان چغانیان بگرفت و میان وی و پسران علی تگین مکاشفتی سخت عظیم بپای شد و امیر چون شغلی در پیش داشت جز آن ندید بعاجل الحال که میان هر دو گروه تضریب باشد تا الکلاب علی البقر باشد و ایشان بیکدیگر مشغول شوند و فسادی در غیبت وی ازین دو گروه در ملک وی نیاید. و آخر نه چنان شد، و بیارم که چه سان شد، که عجایب و نوادر است، تا مقرّر گردد که در پرده غیب چه بوده است و اوهام و خواطر همگان از آن قاصر.