Ва аўстодмро аҷали наздики расида буд ва дарин рӯзгор суханоне мерафт бар лафзи ваии нописандида ки хирадмандон он намеписандиданд . Яке он буд ки он рӯзи арзи бгўрстонии бргзшт , ва ман бо вай будам , ҷое боистод ва нек биандешед ва пас баранд .
و اوستادم را اجل نزدیک رسیده بود و درین روزگار سخنانی میرفت بر لفظ وی ناپسندیده که خردمندان آن نمیپسندیدند. یکی آن بود که آن روز عرض بگورستانی برگذشت، و من با وی بودم، جایی بایستاد و نیک بیندیشید و پس براند.
Наздики шаҳри бӯи саҳли зўзнӣ бадв расед ва ҳар ду бронднд . Ва сарои бӯи саҳл бар роҳ буд , мизбонӣ кард , устодам гуфт « дил шароб надорам ки ғамнокам . » суд надошт , ки мизбон дар печид . Ва охир фурӯд омад . Ва ман низ онҷои омадам . Бсичи хӯрданӣу надимон ва мутрибон кард . То рост шуд , устодам ҳамчунон андеша манд мебуд . Бӯ саҳл гуфт : сахт бенишотӣ , корӣ науфтодааст . Гуфт : азин ҳолҳо мёндишм ки дар миёни онем . Ки кории баста май байнам , чунонкии бҳичи гӯнаи андешаи ман азин беруни нмишўд ,у митрсм ва гӯйӣ бидон менагарм ки моро ҳазиматӣ уфтад дар биёбоне , чунонкии кас бкс нарасаду онҷо беғулом ва бе ёри монаму ҷон бар хираи бишаваду чизе бояд дид ки ҳаргиз надидаам . Имрӯз ки аз арзи лашкари бозгаштам , бгўрстонӣ бигузаштам , ду гӯр дидам покиза ва бгч карда , соъатӣ тмнӣ кардам ки кошкӣ ман чун эшон будамӣ дар ъз то зл набояд дид , ки тоқат он надорам . Бӯ саҳл бихандед ва гуфт : ин савдоеаст мҳтрқ , ашрбу атрбу дъ - алднё , бихӯр . Хӯрдании некӯ ва шаробҳои некӯ пеш овараданду мутрибону надимон дар расиданд ва нон бихӯрадему даст бакор барадем ,у рӯзии сахти хуш бпоён омад , ки бисёр музокира рафт дар адабу самоъу ақтроҳот , ва мисатон бозгаштем . Ва пас азин бурузии чиҳил устодам гузашта шуд , разии аллоҳи анҳу - ва пас азин биорам - ва мо аз Ҳирот бирафтем ва пас аз ҳафт моҳи бдндонқони Марви он ҳазимату ҳодиса бузург афтоду чандини нокомӣҳо дидему бӯи саҳл дар роҳ чанд бор маро гуфт « субҳони аллоҳи алъзим ! чаҳ равшани рои мардӣ буд бӯи насри машкон ! гуфтӣ ин рӯзро медид ки мо дар инем . »
نزدیک شهر بو سهل زوزنی بدو رسید و هر دو براندند. و سرای بو سهل بر راه بود، میزبانی کرد، استادم گفت «دل شراب ندارم که غمناکم.» سود نداشت، که میزبان در پیچید . و آخر فرود آمد. و من نیز آنجا آمدم. بسیچ خوردنی و ندیمان و مطربان کرد. تا راست شد، استادم همچنان اندیشهمند میبود. بو سهل گفت: سخت بینشاطی، کاری نیفتاده است. گفت: ازین حالها میاندیشم که در میان آنیم. که کاری بسته میبینم، چنانکه بهیچ گونه اندیشه من ازین بیرون نمیشود، و میترسم و گویی بدان مینگرم که ما را هزیمتی افتد در بیابانی، چنانکه کس بکس نرسد و آنجا بیغلام و بییار مانم و جان بر خیره بشود و چیزی باید دید که هرگز ندیدهام. امروز که از عرض لشکر بازگشتم، بگورستانی بگذشتم، دو گور دیدم پاکیزه و بگچ کرده، ساعتی تمنّی کردم که کاشکی من چون ایشان بودمی در عزّ تا ذلّ نباید دید، که طاقت آن ندارم. بو سهل بخندید و گفت: این سودایی است محترق، اشرب و اطرب و دع- الدّنیا، بخور. خوردنی نیکو و شرابهای نیکو پیش آوردند و مطربان و ندیمان در رسیدند و نان بخوردیم و دست بکار بردیم، و روزی سخت خوش بپایان آمد، که بسیار مذاکره رفت در ادب و سماع و اقتراحات، و مستان بازگشتیم. و پس ازین بروزی چهل استادم گذشته شد، رضی اللّه عنه- و پس ازین بیارم- و ما از هرات برفتیم و پس از هفت ماه بدندانقان مرو آن هزیمت و حادثه بزرگ افتاد و چندین ناکامیها دیدیم و بو سهل در راه چند بار مرا گفت «سبحان اللّه العظیم! چه روشن رای مردی بود بو نصر مشکان! گفتی این روز را میدید که ما در اینیم.»
Ва ин чаҳ бар лафзи бӯ наср рафт дарин маҷлис , Фрокрднд то бомейри расониданд ва гуфтанд « чун аз лафзи соҳиби девони рисолати чунин суханон бмхолФон расонанду ваии хирадмандтар арқон давлатаст , бисёр халал уфтад ва эшонро далерӣ афзоед . » амири бад-ӣни сабаб мутағаййир шуд сахт , аммо хашмашро нигоҳ дошт то онгоҳ ки карона шуд .
و این چه بر لفظ بو نصر رفت درین مجلس، فراکردند تا بامیر رسانیدند و گفتند «چون از لفظ صاحب دیوان رسالت چنین سخنان بمخالفان رسانند و وی خردمندتر ارکان دولت است، بسیار خلل افتد و ایشان را دلیری افزاید.» امیر بدین سبب متغیّر شد سخت، امّا خشمش را نگاه داشت تا آنگاه که کرانه شد .