Ва гуфтам дарин қисса ки дар адаб мзокрт рафт дар он маҷлис , ҳар чанд ин таърихи ҷомеъ Сафён мешавад аз дарозӣ ки онро дода меояд , байтӣ чанд аз музокироти маҷлиси он рўзинаҳ сабт кунам , қисса тамомтар бошад . Ва ман ин абёт надоштам ва бигӯям ки бадасти ман чун афтод : мардӣ буд баҳрот ки ӯро қозӣ Мансур гуфтандӣ , раҳмаи аллоҳи алайҳ ; ва дар фазлу илму дабирӣу шеъру рисолату фазойили дастӣ тамом дошт . Ва шаробу ъушрат дӯст дошту бдонстаҳ ки хзи алъишу дъи алтиш , ва дод аз дунёии фарибанда бибояд ситад ,у роҳ дигар гирифт ва хуш бизӣаст ва хуш бихӯрад . Ва шмомаҳи пеши бузургон буд , чунонкӣ ҳар маҷлис ки вай онҷо набӯдӣ бҳичи ншмрдндӣ . Ва ҳоле дошт бо бӯи саҳли зўзнии бҳкми муносибат дар адаб ,у пайваста баҳам будандӣу шароби хўрдндӣ . Ва ин рӯзи қозии Мансури пагоҳи рафта буду бншоти машғӯл шудау шароби нек [ виро ] дарёфта , бӯи саҳли сӯй ӯ қитъа ӣӣ шеър фиристоду вай дар ҳоли ҷавоби набшат бар он рӯй , бӯи саҳли дигари набшату ваии ҳам набшат , ва наомад ва рӯз бигузашт . Ман дар ҳасрати он қатаъот будам то онгоҳ ки бадаст бозомад . Ва сабаб ёфтан он афтод ки фозилӣ аз хонадони Мансури хостаҳ буд ном ӯ масъӯд ва ихтилоф дошт наздики ин қозӣ ва ҳар чаҳ азин боб рафтӣ таълиқ кардӣ .

و گفتم درین قصّه که در ادب مذاکرت رفت در آن مجلس، هر چند این تاریخ جامع سفیان‌ میشود از درازی که آن را داده میآید، بیتی چند از مذاکرات مجلس آن روزینه‌ ثبت کنم، قصّه تمامتر باشد. و من این ابیات نداشتم و بگویم که بدست من چون افتاد: مردی بود بهرات که او را قاضی منصور گفتندی، رحمة اللّه علیه؛ و در فضل و علم و دبیری و شعر و رسالت و فضایل دستی تمام داشت. و شراب و عشرت دوست‌ داشت و بدانسته‌ که خذ العیش و دع الطّیش‌، و داد از دنیای فریبنده بباید ستد، و راه دیگر گرفت و خوش بزیست و خوش بخورد. و شمّامه‌ پیش بزرگان بود، چنانکه هر مجلس که وی آنجا نبودی بهیچ نشمردندی‌ . و حالی‌ داشت با بو سهل زوزنی بحکم مناسبت در ادب، و پیوسته بهم بودندی و شراب خوردندی. و این روز قاضی منصور پگاه‌ رفته بود و بنشاط مشغول شده و شراب نیک [ویرا] دریافته‌، بو سهل سوی او قطعه‌یی شعر فرستاد و وی در حال جواب نبشت بر آن روی‌، بو سهل دیگر نبشت و وی هم نبشت، و نیامد و روز بگذشت. من در حسرت آن قطعات بودم تا آنگاه که بدست بازآمد. و سبب یافتن آن افتاد که فاضلی از خاندان منصور خاسته بود نام او مسعود و اختلاف‌ داشت نزدیک این قاضی و هر چه ازین باب رفتی تعلیق کردی‌ .

Ва чун кори Ҳироти шӯридаи гашт , ин фақиҳи озоди мард аз ватани хеши биФтоду гшто - гашт рафт то наздики Арсалони хони писари қдрхон ки малики туркистон буд ва солҳо онҷо бимонад дар некӯ дошт ҳар чаҳ некӯтар ки марди ягонаи рӯзгор буд дар илму тзкир .

و چون کار هرات شوریده‌ گشت، این فقیه آزاد مرد از وطن خویش بیفتاد و گشتا- گشت‌ رفت تا نزدیک ارسلان خان‌ پسر قدرخان که ملک ترکستان بود و سالها آنجا بماند در نیکو داشت‌ هر چه نیکوتر که مرد یگانه روزگار بود در علم و تذکیر .

Ва чун дид ки кори он подшоҳӣ аз низом бихоҳад гашт , аз таассубӣ ки афтод ва ду гуруҳеи миёни бародарону хешовандон ,у ллъоқли шама , дастурии хост то ӣнҷо ояд ва ёфт ва биёмад дар санаи смон ва сулсину арбъмоӣаҳ ва дилҳои хосу оми ин шаҳри брбўди бширин суханӣ ,у қабулу эъзоз ва тақарруб ёфт аз маҷлиси малику бад-ӣни сабаби вҷиаҳу манзури гашт ,у имрӯз дар санаи إҳдӣ ва хумсину арбъмоӣаҳи вҷиаҳ тар шуд ба некӯ нигаристан султони муаззами абӯи алмзФри иброҳӣм , адоами аллоҳи султона . Ва кораш барин бинмоанд ки ҷавонаст ва бо муруввату шигарфӣ , ва чун маро дӯстӣаст бакори омадау муътамад ва чун ммолҳт ва мзокрт афтод дарин таърихи ном ӯ биоварадаму шарти дӯстии нигоҳи доштам .

و چون دید که کار آن پادشاهی از نظام بخواهد گشت، از تعصّبی‌ که افتاد و دو گروهی‌ میان برادران و خویشاوندان، و للعاقل شمّة، دستوری‌ خواست تا اینجا آید و یافت‌ و بیامد در سنه ثمان و ثلثین و اربعمائه‌ و دلهای خاصّ و عامّ این شهر بربود بشیرین سخنی، و قبول و اعزاز و تقرّب یافت از مجلس ملک و بدین سبب وجیه‌ و منظور گشت، و امروز در سنه إحدی و خمسین و اربعمائه‌ وجیه‌تر شد به نیکو نگریستن سلطان معظّم ابو المظفّر ابراهیم، ادام اللّه سلطانه‌ . و کارش برین بنماند که جوان است و با مروّت و شگرفی‌، و چون مرا دوستی است بکار آمده‌ و معتمد و چون ممالحت‌ و مذاکرت افتاد درین تاریخ نام او بیاوردم و شرط دوستی نگاه داشتم.

Алобёти алтии кутубҳо ашшайхи абӯи саҳли алзўзнӣ

الابیات التی کتبها الشّیخ ابو سهل الزّوزنیّ‌

Фأҷобаҳи алқозии фии алўқт

فأجابه القاضی فی الوقت‌

Фأҷобаҳи абӯи саҳл

فأجابه ابو سهل‌

Фктби Мансури баъди мо адркаҳи алскр :

فکتب منصور بعد ما ادرکه السّکر :

Инак чунин бузургон бӯдаанд . Ва ин ҳар се рафтаанд , рҳмҳми аллоҳ , ва моро низ бибояд рафт , оқибати кори мо бихир бошад , ани шоءи аллоҳи ъзу ҷл .

اینک‌ چنین بزرگان بوده‌اند. و این هر سه رفته‌اند، رحمهم اللّه‌، و ما را نیز بباید رفت، عاقبت کار ما بخیر باشد، ان شاء اللّه عزّ و جلّ.