Ва амир тохтан карду сӯй бовирд битохт ,у вазирро бо савороне ки номзади ин тохтан набуданд гуфт ки бар асар вай оянд . Ва амир бтохтн рафт бо саворони ҷаридау неки асбаи дарраи бирҳӣ гирифта буданд . Ва туғрул чун ббоўрд расед , Довӯду инолёнро ёфт бо ҳамаи лашкари тркмонон ,у ҷумлаи бунаҳоро гуфта буданд ки рӯй ба биёбон бурид бтъҷил то дар биёбони ббошимӣ , ва яке даст камоне букунем ки ин подшоҳ аз лавнии дигар омадааст . Андарин буданд ки дидаи бонон ки бар кӯҳ буданд истода бикдигр тохтанд ва гуфтанд ки султон омад ,у хабари бтғрлу Довӯду дигар [ мақдамон ] қавми расониданду бунаҳо бронднд ва то мо аз он ашкстаҳҳо бсҳроӣ бовирд раседем , лухтӣ миёна карда буданд , чунонкӣ дархостӣ ёфт , агар бтъҷил рафтӣ , аммо аз қазои омада ва он ки бе хости эзад , ъзи зикра , ҳеҷ кор пеш наравад , мавлои зода ӣиро бигирифтанду ҳоҷиби пеш амир оварад , аз ваии хабари тркмонон пурсида омад , гуфт « чанд рӯзаст то бунаҳо ва [ ҳусайн ] алии Микоилро сӯии реги нисоу Фроўаҳи бурданду аъёну мақдамон бо лашкари анбӯҳу сохта дар пурҳ биёбонанд аз роҳи давр бар даҳ фарсанг ,у марои асб ланг шуд ва бимонадам . » амир , разии аллоҳи анҳу , аз кор форуманд . Саворӣ чанд аз мақдамони талиъаи мо дррсиднду амирро гуфтанд : мавло - зода дурӯғ мегуяду бунаҳо чоштгоҳ рондаанд ва мо гирди дидем . Сипоҳи солори алӣ ва дигарон гуфтанд « он гирд лашкар бӯдааст , ки инҳо бад-ӣн ғофилӣ набошанд ки бунаи бхўиштни чунин наздик доранд »у рои амирро суст карданд , ва бисёр ронда буду рӯзи гарми истодаи бикрони бовирд фурӯд омад ва агар ҳамчунон тафти брондӣ ва ё лашкарӣ фиристодӣ , ин ҷумла бадаст омадӣ , ки шабро ҷосусони мо дррсиднд ва гуфтанд ки « тркмонони бадаст ва пой бамурда буданд ва дастҳо аз ҷони шастау бунаи бадишони сахти наздик , агар онҷо раседӣ Муродии бузурги баромадӣ ва чун нарасиданд , бунаҳоро бтъҷили бронднд то сӯии нисои раванд , ки руъбӣу фазаъии бузург бар эшон роҳ ёфтааст , ва агар султон бФроўаҳ равад на ҳамоно эшон сабот хоҳанд кард ки бълФи сахт дармондаанд ва мегуфтанд : ҳар чанд бидам мо меоянд , мо пештар мирўим то зимистон фароз ояд ва зҷр шаванд ва бозгарданду вақти баҳори мо бебуна баҷанг бозоиим . »
و امیر تاختن کرد و سوی باورد بتاخت، و وزیر را با سوارانی که نامزد این تاختن نبودند گفت که بر اثر وی آیند. و امیر بتاختن رفت با سواران جریده و نیک اسبه دره بیرهی گرفته بودند. و طغرل چون بباورد رسید، داود و ینالیان را یافت با همه لشکر ترکمانان، و جمله بنهها را گفته بودند که روی به بیابان برید بتعجیل تا در بیابان بباشیمی، و یکی دست کمانی بکنیم که این پادشاه از لونی دیگر آمده است. اندرین بودند که دیدهبانان که بر کوه بودند ایستاده بیکدیگر تاختند و گفتند که سلطان آمد، و خبر بطغرل و داود و دیگر [مقدّمان] قوم رسانیدند و بنهها براندند و تا ما از آن اشکستهها بصحرای باورد رسیدیم، لختی میانه کرده بودند، چنانکه درخواستی یافت، اگر بتعجیل رفتی، امّا از قضای آمده و آن که بیخواست ایزد، عزّ ذکره، هیچ کار پیش نرود، مولا زادهیی را بگرفتند و حاجب پیش امیر آورد، از وی خبر ترکمانان پرسیده آمد، گفت «چند روز است تا بنهها و [حسین] علی میکائیل را سوی ریگ نسا و فراوه بردند و اعیان و مقدّمان با لشکر انبوه و ساخته در پره بیاباناند از راه دور بر ده فرسنگ، و مرا اسب لنگ شد و بماندم.» امیر، رضی اللّه عنه، از کار فروماند. سواری چند از مقدّمان طلیعه ما دررسیدند و امیر را گفتند: مولی- زاده دروغ میگوید و بنهها چاشتگاه راندهاند و ما گرد دیدیم. سپاه سالار علی و دیگران گفتند «آن گرد لشکر بوده است، که اینها بدین غافلی نباشند که بنه بخویشتن چنین نزدیک دارند» و رای امیر را سست کردند، و بسیار رانده بود و روز گرم ایستاده بکران باورد فرود آمد و اگر همچنان تفت براندی و یا لشکری فرستادی، این جمله بدست آمدی، که شب را جاسوسان ما دررسیدند و گفتند که «ترکمانان بدست و پای بمرده بودند و دستها از جان شسته و بنه بدیشان سخت نزدیک، اگر آنجا رسیدی مرادی بزرگ برآمدی و چون نرسیدند، بنهها را بتعجیل براندند تا سوی نسا روند، که رعبی و فزعی بزرگ بر ایشان راه یافته است، و اگر سلطان بفراوه رود نه همانا ایشان ثبات خواهند کرد که بعلف سخت درماندهاند و میگفتند: هر چند بدم ما میآیند، ما پیشتر میرویم تا زمستان فراز آید و ضجر شوند و بازگردند و وقت بهار ما بیبنه بجنگ بازآییم.»
[ ҳаракати амир аз бовирд ба нисо ]
[حرکت امیر از باورد به نسا]
Амир чун барин ахбори воқифи гашт ба бовирд мақом карду аъёнро бихонад ва дарин боб рой заданду бӯи саҳли устоди девони нкти онҷои хосту ончии ҷосусон хабар оварда буданд бозгуфту ҳаргуна сухан рафт , вазир гуфт « рои худованди бартару олитар , ва аз ӣнҷои роҳ давр нест , бандаро савобтар он менамояд то ба нисо биравему онҷои рӯзӣ чанд ббошиму алафи онҷо хӯрда ояд ки ҳам фазаъу бими хасмони онҷо зиёдат гардад ва давртар гурезанд ва ҳам бхўорзм хабар уфтад ва суд дорад ва муқарар гардад бадӯру наздик ки худованди чунон омадааст бхросон ки бознагардад то халалҳо бҷмлаҳ дарёфта ояд . » амир гуфт :
امیر چون برین اخبار واقف گشت به باورد مقام کرد و اعیان را بخواند و درین باب رای زدند و بو سهل استاد دیوان نکت آنجا خواست و آنچه جاسوسان خبر آورده بودند بازگفت و هرگونه سخن رفت، وزیر گفت «رای خداوند برتر و عالیتر، و از اینجا راه دور نیست، بنده را صوابتر آن مینماید تا به نسا برویم و آنجا روزی چند بباشیم و علف آنجا خورده آید که هم فزع و بیم خصمان آنجا زیادت گردد و دورتر گریزند و هم بخوارزم خبر افتد و سود دارد و مقرّر گردد بدور و نزدیک که خداوند چنان آمده است بخراسان که بازنگردد تا خللها بجمله دریافته آید.» امیر گفت:
Савоби ҷуз ин нест . Ва дигари рӯз ҳаракат кард ва ба нисо рафту ҳзоҳз дар он навоҳӣ афтоду хасмон [ аз ] Фроўаҳ ба биёбонҳо кашиданду бунаҳоро бҷонби Балхони кӯҳи бурданд , ва агар қасдӣ будӣ бҷонби эшон , бисёр мурод бҳосл шудӣ . Ва пас аз он бмдти дарози муқарари гашт ки ҳоли хасмони чунон буд ки туғрули чандини рӯзи музейу зира аз худ давр накарда буд ва чун бихуфтӣ сипар болин кардӣ . Чун ҳоли мақдами қавми барин ҷумла бошад , тавон донист ки аз он дигарон чун буд .
صواب جز این نیست. و دیگر روز حرکت کرد و به نسا رفت و هزاهز در آن نواحی افتاد و خصمان [از] فراوه به بیابانها کشیدند و بنهها را بجانب بلخان کوه بردند، و اگر قصدی بودی بجانب ایشان، بسیار مراد بحاصل شدی . و پس از آن بمدّت دراز مقرّر گشت که حال خصمان چنان بود که طغرل چندین روز موزه و زره از خود دور نکرده بود و چون بخفتی سپر بالین کردی. چون حال مقدّم قوم برین جمله باشد، توان دانست که از آن دیگران چون بود .