Ва дарин бақиятаи моҳи рамазон ҳар рӯзӣ балки ҳар соъатии хабарӣ мувҳиш раседӣ , то нома соҳиб бурид ншобўр расед бӯи алмзФри ҷмҳии набишта буд ки « бандаи мутаворӣ шудааст ва дар симиҷӣ мебошад . Ва чун хабар расед бншобўр ки ҳоҷиби бузургро бо лашкари Мансури чунон воқеа ӣӣ афтодааст дар соъати сӯрии зиндон арз кард , танӣ чандро гардан заданд ва дигаронро даст боздоштанд ,у вай бо бӯи саҳли ҳмдўӣ бтъҷил бирафт ,у брўстои басти рафтанд . Ва ҳар касе аз лашкари мо ки дар шаҳр буданд бадишон пайвастанд ва бирафтанд ва маълум нагашт ки қасд куҷо доранду бандаро мумкин нашуд бо эшон рафтан , ки сӯрии бхўни банда ташнааст , аз ҷон худ битарседу ӣнҷо пинҳон шуд , ҷое устувору пӯшида , ва ҳар ҷое касон гумошт овардани ахборро то худ пас азин чаҳ равад ва ҳолҳо бар чаҳ қарор гирад . Чунонкӣ даст диҳад , қосидон фиристаду ахбори бози намояду ончии муҳим тар бошад бмъмо бўзир фиристад то бар рои олӣ арза кунад . »
و درین بقیّت ماه رمضان هر روزی بلکه هر ساعتی خبری موحش رسیدی، تا نامه صاحب برید نشابور رسید بو المظفّر جمحی نبشته بود که «بنده متواری شده است و در سمجی میباشد. و چون خبر رسید بنشابور که حاجب بزرگ را با لشکر منصور چنان واقعهیی افتاده است در ساعت سوری زندان عرض کرد، تنی چند را گردن زدند و دیگران را دست بازداشتند، و وی با بو سهل حمدوی بتعجیل برفت، و بروستای بست رفتند. و هر کسی از لشکر ما که در شهر بودند بدیشان پیوستند و برفتند و معلوم نگشت که قصد کجا دارند و بنده را ممکن نشد با ایشان رفتن، که سوری بخون بنده تشنه است، از جان خود بترسید و اینجا پنهان شد، جایی استوار و پوشیده، و هر جایی کسان گماشت آوردن اخبار را تا خود پس ازین چه رود و حالها بر چه قرار گیرد. چنانکه دست دهد، قاصدان فرستد و اخبار باز نماید و آنچه مهمتر باشد بمعمّا بوزیر فرستد تا بر رای عالی عرضه کند.»
Амир чун ин нома бихонад ғамнок шуду устодамро гуфт : чаҳ гӯйӣ то ҳоли бўсҳлу сӯрӣ чун шаваду куҷои раванду ҳоли он молҳо чун гардад ? гуфт : худованд донад ки бўсҳли мардии хирадманд ва бо ройасту сӯрии мардии мутаҳаввиру шаҳам , тадбири хеш бкрдаҳ бошанд ё бикунанд , чунонкии дасти ҳеҷ мухолиф бадишон нарасад . Ва агар мумкин шан гардад , хештанро бадаргоҳи аФгннд аз роҳи биёбони табасин аз сӯии баст , ки бар ҷониби рӯстои баст рафтаанд . Пас агар заруратӣ уфтад , натавон донист ки бкҷои раванд аммо бҳичи ҳоли хештанро бадасти ин қавм ндиҳанд , ки донанд ки бадишон чаҳ расад . Амир гуфт : бҳичи ҳол бар ҷониб рай натавонанд рафт . Ки онҷои писари кокўсту тркмонону лашкар бисёр .
امیر چون این نامه بخواند غمناک شد و استادم را گفت: چه گویی تا حال بوسهل و سوری چون شود و کجا روند و حال آن مالها چون گردد؟ گفت: خداوند داند که بوسهل مردی خردمند و با رای است و سوری مردی متهوّر و شهم، تدبیر خویش بکرده باشند یا بکنند، چنانکه دست هیچ مخالف بدیشان نرسد. و اگر ممکنشان گردد، خویشتن را بدرگاه افگنند از راه بیابان طبسین از سوی بست، که بر جانب روستای بست رفتهاند. پس اگر ضرورتی افتد، نتوان دانست که بکجا روند امّا بهیچ حال خویشتن را بدست این قوم ندهند، که دانند که بدیشان چه رسد. امیر گفت: بهیچ حال بر جانب ری نتوانند رفت. که آنجا پسر کاکوست و ترکمانان و لشکر بسیار.
Бгргон ҳам нараванд ки боколиҷори ҳам аз даст бишудааст . Ҳеҷ надонам то кори эшон чун бошад . Ва дареғи азин ду мард ва чандон молу неъмат , агар бадаст мухолифон уфтад ! бўнср гуфт : даст кас бидон мол нарасад ки бқлъаҳ миколӣаст ки мумкин нест ки касе он қалъаро бигушоед , ва он кўтўол ки онҷост перӣ бихарадасту чокари деринаи худованд , қалъау мол нигоҳ дорад ки бълФу об мстзҳраст . Ва бўсҳлу сӯрии саворон мураттаб доштаанд бар роҳи сарахс то бншобўр , [ ба ] се рӯзи хабари ин ҳодисаи бадишон расида бошад ва ҳар ду ҳаракат карда бтъҷил . Ва хасмонро чун ин кори баромад , буқати сӯй ншобўр нарафта бошанд ки як ҳафтаи шан мақом бошад то аз корҳо фориғ шаванд , пас тадбир кунанду бпрогннд , ва то бншобўр расанд , ин ду тани ҷаҳонӣ дар миён карда бошанд . Амир гуфт : сӯии эшон нома бояд фиристод бо қосидон , чунонкии савоби бинӣ . Бӯ наср гуфт :
بگرگان هم نروند که باکالیجار هم از دست بشده است. هیچ ندانم تا کار ایشان چون باشد. و دریغ ازین دو مرد و چندان مال و نعمت، اگر بدست مخالفان افتد! بونصر گفت: دست کس بدان مال نرسد که بقلعه میکالی است که ممکن نیست که کسی آن قلعه را بگشاید، و آن کوتوال که آنجاست پیری بخرد است و چاکر دیرینه خداوند، قلعه و مال نگاه دارد که بعلف و آب مستظهر است. و بوسهل و سوری سواران مرتّب داشتهاند بر راه سرخس تا بنشابور، [به] سه روز خبر این حادثه بدیشان رسیده باشد و هر دو حرکت کرده بتعجیل . و خصمان را چون این کار برآمد، بوقت سوی نشابور نرفته باشند که یک هفتهشان مقام باشد تا از کارها فارغ شوند، پس تدبیر کنند و بپراگنند، و تا بنشابور رسند، این دو تن جهانی در میان کرده باشند . امیر گفت: سوی ایشان نامه باید فرستاد با قاصدان، چنانکه صواب بینی. بو نصر گفت:
Фоида надорад қосид фиристодан бар ъмё то онгоҳ ки маълум нашавад ки эшон куҷои қарори гирифта -анд . Ва эшон чун баҷоеи афтоданд ва эмин бинишастанд , дар соъат қосидон фиристанду ҳоли бози намоянду асттлоъи рой олӣ кунанд . Аммо фаризааст ду се қосид бо млтФаҳҳои тўқиъии бқлъти миколӣ фиристодан то он кўтўоли қавӣ дил гардад . Ва ночор аз он вай низ қосид ва нома расад . Амир гуфт : ҳам акнӯн бибояд набшат , ки ин аз корҳои заруратаст . Устодам бдиўон омаду млтФаҳи набшат ва тўқиъ шуд , ва ду қосид мсръ бирафтанд ,у кўтўолро гуфта омад ки « ҳолро нома фиристода омад , ва мо инак пас аз меҳргон ҳаракат кунем бар ҷониби хуросону онҷои ббошими ду сол то онгоҳ ки ин халалҳо дарёфта ояд . Қалъатро неки нигоҳ бояд дошт ва эҳтиёт карду бедор буд . »
فایده ندارد قاصد فرستادن بر عمیا تا آنگاه که معلوم نشود که ایشان کجا قرار گرفته- اند. و ایشان چون بجایی افتادند و ایمن بنشستند، در ساعت قاصدان فرستند و حال باز نمایند و استطلاع رای عالی کنند. امّا فریضه است دو سه قاصد با ملطّفههای توقیعی بقلعت میکالی فرستادن تا آن کوتوال قوی دل گردد. و ناچار از آن وی نیز قاصد و نامه رسد. امیر گفت: هم اکنون بباید نبشت، که این از کارهای ضرورت است. استادم بدیوان آمد و ملطّفه نبشت و توقیع شد، و دو قاصد مسرع برفتند، و کوتوال را گفته آمد که «حال را نامه فرستاده آمد، و ما اینک پس از مهرگان حرکت کنیم بر جانب خراسان و آنجا بباشیم دو سال تا آنگاه که این خللها دریافته آید. قلعت را نیک نگاه باید داشت و احتیاط کرد و بیدار بود.»
Ва рӯзи одинаи ид Фитр карда омад ; амир на шеъри шунӯд ва на нишот шароб кард аз тнгдлӣ ки буд ки ҳар соъати соъиқаи дигар , хабарӣ раседӣ аз хуросон .
و روز آدینه عید فطر کرده آمد؛ امیر نه شعر شنود و نه نشاط شراب کرد از تنگدلی که بود که هر ساعت صاعقه دیگر، خبری رسیدی از خراسان.
Ва рӯзи якшанбеи бўсҳли ҳамадонии дабири бФрмони амир номзад шуд топазира ҳоҷиб ва лашкар раваду дили эшон хуш кунад бад-ӣни ҳол ки рафт ва аз маҷлиси султони умедҳои хуб кунад , чунонкии хиҷлату ғами эшон бишавад . Ва дарин боби устодам мисолӣ насахт кард ва набишта омаду бтўқиъи мؤкди гашту ваии намози дигари ин рӯз бирафт .
و روز یکشنبه بوسهل همدانی دبیر بفرمان امیر نامزد شد تا پذیره حاجب و لشکر رود و دل ایشان خوش کند بدین حال که رفت و از مجلس سلطان امیدهای خوب کند، چنانکه خجلت و غم ایشان بشود . و درین باب استادم مثالی نسخت کرد و نبشته آمد و بتوقیع مؤکّد گشت و وی نماز دیگر این روز برفت.