Ва дигари рӯзи ин нома вазир расед бисёр шуғли дил ва ғам намӯда бад-ӣни ҳодисаи бузург ки афтод ва гуфта : « ҳар чанд чашми захмӣ чунин афтод , басари сабзӣу иқболи худованди ҳама дар тавон ёфт , ва корҳо аз лавнии дигари пеш бояд гирифт »у номаи бўосҳқи писари аилги мозии иброҳӣм , ки сӯй ӯ набишта буд аз ҷониби аўри кунҷ , фиристода ки « рои олиро бар он воқиф бояд гашту тақарруби ин мардро , ҳар чанд душман бачааст , қабул кард ки мардӣаст мард ва бо рой ва аз пеши писарони алии тагин ҷуста бо фавҷии савори сохта ,у номӣ бузург дорад , то бар ҷонибии дигари фитна бпоӣ нашавад . »у сӯии устодами нома ӣӣ сахти дарози набишта буду дилро бтмомии пардохта ва гуфта « пас аз қазои эзад , ъзи зикра , ин халалҳо падед омад аз рафтани дубори як бори бҳндўстон ва як бори бтбрстон . Ва гузаштаро боз натавон оварад ва талофӣ кард . Ва кори мухолифони имрӯз бмнзлтӣ расед ки бҳичи солори шуғли эшон кифоят натавон кард ки ду солори муҳташамро бо лашкарҳои гарони бзднд ва бисёр неъмат ёфтанд ва далер шуданд . Ва кори ҷузи бҳозрии худованд рост наёяд . Ва худовандро кор аз лавнии дигари пеш бояд гирифту даст аз млоҳӣ бибояд кашиду лашкари пеши хеш арз карду бҳичи кас боз нагузошт ва ин ҳадис тавфир барандохт . Ин номаро арз бояд карду ончӣ гуфтанӣ аст бигуфт то онгоҳ ки дидор бошад ки дарин маъонии сухани кушода тар гуфта ояд .
و دیگر روز این نامه وزیر رسید بسیار شغل دل و غم نموده بدین حادثه بزرگ که افتاد و گفته: «هر چند چشم زخمی چنین افتاد، بسر سبزی و اقبال خداوند همه در توان یافت، و کارها از لونی دیگر پیش باید گرفت» و نامه بواسحق پسر ایلگ ماضی ابراهیم، که سوی او نبشته بود از جانب اور کنج، فرستاده که «رای عالی را بر آن واقف باید گشت و تقرّب این مرد را، هر چند دشمن بچه است، قبول کرد که مردی است مرد و با رای و از پیش پسران علی تگین جسته با فوجی سوار ساخته، و نامی بزرگ دارد، تا بر جانبی دیگر فتنه بپای نشود.» و سوی استادم نامهیی سخت دراز نبشته بود و دل را بتمامی پرداخته و گفته «پس از قضای ایزد، عزّ ذکره، این خللها پدید آمد از رفتن دوبار یک بار بهندوستان و یک بار بطبرستان. و گذشته را باز نتوان آورد و تلافی کرد. و کار مخالفان امروز بمنزلتی رسید که بهیچ سالار شغل ایشان کفایت نتوان کرد که دو سالار محتشم را با لشکرهای گران بزدند و بسیار نعمت یافتند و دلیر شدند. و کار جز بحاضری خداوند راست نیاید. و خداوند را کار از لونی دیگر پیش باید گرفت و دست از ملاهی بباید کشید و لشکر پیش خویش عرض کرد و بهیچ کس باز نگذاشت و این حدیث توفیر برانداخت. این نامه را عرض باید کرد و آنچه گفتنی است بگفت تا آنگاه که دیدار باشد که درین معانی سخن گشادهتر گفته آید.
Устодами ин нома арз карду ончии гуфтанӣ буд бигуфт . Амир гуфт « хоҷа дар инча мегуяд бар ҳақаст ,у насиҳат вай бишинавем ва бар он кор кунем . Ҷавоб ӯ бояд набшати барин ҷумла , ва ту аз хештан низ ончии дарин маънӣ бояд , банавис . Ва ҳадиси бўрии тагин писари аилги мозӣ , мардӣаст мҳтрзодаҳ ва чун ӯ мардумони моро имрӯз бакораст , хоҷаи нома ӣӣ ӯро нависад ва бигӯед ки ҳол ӯро бмҷлси мо бознамӯда омад ,у хонаи мо ӯ рост , расӯлӣ бояд фиристоду номаи набшати бҳзрт то боғрози вай воқиф гирдему ончии рой воҷиб кунад бФрмоиим . » ин нома набишта омаду баскдор гусел карда омад .
استادم این نامه عرض کرد و آنچه گفتنی بود بگفت. امیر گفت «خواجه در اینچه میگوید بر حقّ است، و نصیحت وی بشنویم و بر آن کار کنیم. جواب او باید نبشت برین جمله، و تو از خویشتن نیز آنچه درین معنی باید، بنویس. و حدیث بوریتگین پسر ایلگ ماضی، مردی است مهترزاده و چون او مردمان ما را امروز بکار است، خواجه نامهیی او را نویسد و بگوید که حال او را بمجلس ما بازنموده آمد، و خانه ما او راست، رسولی باید فرستاد و نامه نبشت بحضرت تا باغراض وی واقف گردیم و آنچه رای واجب کند بفرماییم.» این نامه نبشته آمد و باسکدار گسیل کرده آمد.
[ омадани сбошии бадаргоҳ ]
[آمدن سباشی بدرگاه]
Ва рӯзи якшанбеи даҳуми шаволи ҳоҷиби сбошӣ бғзнин расед ва аз роҳ бадаргоҳ омад ва хизмат карду амири вайро бнўохту дил гарм кард ва ҳамчунон танӣ чандро аз мақдамон ки бо вай расида буданд . Бозгаштанду бахонаҳо рафтанд ва бар асари эшон мардум мерасиданд ва дилҳои эшонро хуш мекарданд . Ва амири пас аз расӣдани ҳоҷиби бики ҳафта хилватӣ кард бо ӯ ,у сахт дайр бикашеду ҳамаи ҳолҳо муқарари гашт . Ва ҷудои ҷудои амир ҳар касеро мехонду ҳоли хуросону мухолифону ҳоҷибу ҷанг ки рафт мебоз пурсед то ӯро чун офтоби равшани гашт , ҳар чаҳ рафта буд . Ва чун рӯзгор он набӯд ки воҷиб кардӣ бо касе итоб кардан , албата сухан нагуфт ҷузи бникўӣӣу тлтФ ва ҳар чаҳ рафта буд бўзир набишта омад .
و روز یکشنبه دهم شوّال حاجب سباشی بغزنین رسید و از راه بدرگاه آمد و خدمت کرد و امیر وی را بنواخت و دل گرم کرد و همچنان تنی چند را از مقدّمان که با وی رسیده بودند. بازگشتند و بخانهها رفتند و بر اثر ایشان مردم میرسیدند و دلهای ایشان را خوش میکردند. و امیر پس از رسیدن حاجب بیک هفته خلوتی کرد با او، و سخت دیر بکشید و همه حالها مقرّر گشت. و جدا جدا امیر هر کسی را میخواند و حال خراسان و مخالفان و حاجب و جنگ که رفت میباز پرسید تا او را چون آفتاب روشن گشت، هر چه رفته بود. و چون روزگار آن نبود که واجب کردی با کسی عتاب کردن، البتّه سخن نگفت جز بنیکوئی و تلطّف و هر چه رفته بود بوزیر نبشته آمد.
Ва слхи шаволи нома вазир расед дар маънии бўрии тагин ва бигуфта ки басӯи ӯ нома бояд аз маҷлиси олӣ ки « ончии боҳамди набишта буд муқарари мо гашт ,у хона ӯ рост , ва мо пас аз меҳргони қасд Балх дорем . Акнӯн бояд ки расӯлӣ фиристаду ҳол омадани бхросону ғараз ки ҳаст бознмоид то бар он воқиф шуда ояду ончии бслоҳу ҷамол ӯ бозгардад фармӯда шавад . » амири бўнсрро гуфт : ончӣ савоб бошад дарин боб бибояд набшат , хатое барисам , чунонкӣ агар ин номаи бпсрони алӣ тагин расад зӣоне надорад . Ва устодам нома насахт кард , чунонкӣ ӯ кардӣ , ки лоиқ буд дар чунин абвоб , мухотабаи амир фозил бидоду вайро амир хонд ,у дарҷи номаи вазир фиристода шуд .
و سلخ شوّال نامه وزیر رسید در معنی بوری تگین و بگفته که بسوی او نامه باید از مجلس عالی که «آنچه باحمد نبشته بود مقرّر ما گشت، و خانه او راست، و ما پس از مهرگان قصد بلخ داریم. اکنون باید که رسولی فرستد و حال آمدن بخراسان و غرض که هست بازنماید تا بر آن واقف شده آید و آنچه بصلاح و جمال او بازگردد فرموده شود.» امیر بونصر را گفت: آنچه صواب باشد درین باب بباید نبشت، خطایی برسم، چنانکه اگر این نامه بپسران علیتگین رسد زیانی ندارد. و استادم نامه نسخت کرد، چنانکه او کردی، که لایق بود در چنین ابواب، مخاطبه امیر فاضل بداد و وی را امیر خواند، و درج نامه وزیر فرستاده شد.