Ва бо бӯи саҳли ҳмдўии амири сар гарон медошт ,у ваии бад-ӣни ғамноку мутаҳайир будӣ .

و با بو سهل حمدوی امیر سر گران میداشت، و وی بدین غمناک و متحیّر بودی.

Ва вазири пӯшида нифоқӣ мезад . Ва бӯи саҳл , масъӯди Лайсро дар миёна оварад ва чанд рӯз пайғом мерафт ва меомад то қарор гирифт бар онкии худовандро хидматӣ кунад панҷоҳ ҳазор динор , ва хат бидоду мол дар ниҳон бхзонаҳ фиристод . Амир фармуд то вайро хлътӣ доданд фахри ,у бмҷлс амир меомад бандемӣ менишаст . Ва пас азин бурузӣ чанд бифармуд вайро то сӯй ғазнӣн бараваду шуғли ншобўр рост дораду ончии бқлъаҳ Микоилӣаст ниҳодаи фурӯди оранд ва аз роҳи рӯстои басти сӯй систон кашад ва аз онҷо ба [ роҳ ] баст равад бғзнини кор ӯ бсохт ва метаҳ бо дивист савори сохта номзад шуд ки бо вай баравад . Бирафтанд аз ншобўр . Ва нома рафт ба бадари ҳоҷиб то бо эшон бадарғаи роҳ берун кунад ва эшонро бсрҳди расонад ,у бикрад . Эшон бсломти бғзнини расиданд бо ончӣ доштанд ва он бало ки мо дидем эшон надиданд .

و وزیر پوشیده نفاقی میزد . و بو سهل، مسعود لیث را در میانه آورد و چند روز پیغام میرفت و میآمد تا قرار گرفت بر آنکه خداوند را خدمتی کند پنجاه هزار دینار، و خط بداد و مال در نهان بخزانه فرستاد. امیر فرمود تا وی را خلعتی دادند فاخر، و بمجلس امیر میآمد بندیمی می‌نشست. و پس ازین بروزی چند بفرمود وی‌ را تا سوی غزنین برود و شغل نشابور راست دارد و آنچه بقلعه میکائیلی است نهاده فرود آرند و از راه روستای بست سوی سیستان کشد و از آنجا به [راه‌] بست رود بغزنین کار او بساخت و میته‌ با دویست سوار ساخته نامزد شد که با وی برود. برفتند از نشابور. و نامه رفت به بدر حاجب تا با ایشان بدرقه‌ راه بیرون کند و ایشان را بسرحد رساند، و بکرد. ایشان بسلامت بغزنین رسیدند با آنچه داشتند و آن بلا که ما دیدیم ایشان ندیدند.

Ва бӯи алҳсни абди алҷлилро амири раёсат ншобўр дод ҳам бар он хату тароз ки ҳснкро дод амири Маҳмӯд , хлътӣ фахри додашу тилсону дроъаҳ , пеш омад ва хизмат карду бозгашту асби хоҷаи бузурги раис ншобўр хостанду бахона боз рафту вайро сахти некӯ ҳақ гузорданад . Ва аъёну мақдамони ншобўри ҳамаи наздик вай омаданду ваии ръўнтро бо эшон бакор дошт эй ки ман ҳам чун ҳснкм ,у бхоӣидндш ки ин рӯзгори брўзгори ҳснк чун монаст ?

و بو الحسن عبد الجلیل را امیر ریاست نشابور داد هم بر آن خطّ و طراز که حسنک را داد امیر محمود، خلعتی فاخر دادش و طیلسان‌ و درّاعه‌، پیش آمد و خدمت کرد و بازگشت و اسب خواجه بزرگ رئیس‌ نشابور خواستند و بخانه باز رفت و وی را سخت نیکو حق گزاردند. و اعیان و مقّدمان نشابور همه نزدیک وی آمدند و وی رعونت‌ را با ایشان بکار داشت ای‌ که من هم چون حسنکم، و بخائیدندش که این روزگار بروزگار حسنک چون مانست؟

Ва дарин рӯзгори номаҳо аз Халифа , атоли аллоҳи бқоءаҳ , бнўохт тамом расед , султонро мисоли чунон буд ки « аз хуросон наҷунбад то онгоҳ ки оташи фитна ки бсбби тркмонони иштиол пазируфтааст , нишонда ояд , чун аз он фориғи гашт , сӯии райу ҷибол бояд кашид то он биқоъ низ аз мтғлбон софӣ шавад . » ва ҷавобҳо он буд ки « фармони олиро бсмъу тоъат пеш рафт ,у бандаи барин ҷумла буд азиматаш , ва акнӯн ҷад зиёдат кунад ки фармон расед . »у амири Бағдод [ низ нома ] набишта буд ва тақаррубҳо карда , ки бшкўҳид аз ҳаракати ин подшоҳ . Вайро низ ҷавоб некӯ рафт . Ва бо колиҷорро низ ки волии гиреҳгону табаристон буд , амири хлътии сахт некӯ фиристод бо расӯлу номаи бадали гармӣ ва навохт , ки хизматҳои писандида карда буд дар он рӯзгор ки бӯи саҳли ҳмдўӣу сӯрӣ онҷо буданд . Бӯи алҳсни Караҷиро ки хозини Ироқ буд ва бо ин қавми бози омада , амири боз надимӣ фармуд ва халъат дод . Ва пер шуда буд ва на он бӯ алҳсн омад ки дида будам ,у рӯзгор дигар гашту мардуму ҳамаи чизҳо .

و درین روزگار نامه‌ها از خلیفه، اطال اللّه بقاءه‌، بنواخت تمام رسید، سلطان را مثال چنان بود که «از خراسان نجنبد تا آنگاه که آتش فتنه که بسبب ترکمانان اشتعال پذیرفته است، نشانده آید، چون از آن فارغ گشت، سوی ری و جبال باید کشید تا آن بقاع‌ نیز از متغلّبان‌ صافی شود.» و جوابها آن بود که «فرمان عالی را بسمع و طاعت پیش رفت، و بنده برین جمله بود عزیمتش‌، و اکنون جدّ زیادت کند که فرمان رسید.» و امیر بغداد [نیز نامه‌] نبشته بود و تقرّبها کرده، که بشکوهید از حرکت این پادشاه. وی را نیز جواب نیکو رفت. و با کالیجار را نیز که والی گرگان و طبرستان بود، امیر خلعتی سخت نیکو فرستاد با رسول و نامه بدل گرمی و نواخت، که خدمتهای پسندیده کرده بود در آن روزگار که بو سهل حمدوی و سوری آنجا بودند. بو الحسن کرجی را که خازن عراق‌ بود و با این قوم باز آمده، امیر باز ندیمی فرمود و خلعت داد. و پیر شده بود و نه آن بو الحسن آمد که دیده بودم، و روزگار دگر گشت و مردم و همه چیزها.

Ва рӯзи панҷшанбеи ҳаждаҳами моҳи ҷамодии алأхрии амири бҷшн наврӯз бинишаст . Ва ҳадяҳо бисёр оварда буданд ,у такаллуф бисёр рафт . Ва шеъри шунӯд аз шуъаро , ки шодком буд дарин рӯзгори зимистону фориғи дил ва фатратӣ науфтод , ва слт фармуд ,у мутрибонро низ фармуд .

و روز پنجشنبه هژدهم ماه جمادی الأخری امیر بجشن نوروز بنشست. و هدیه‌ها بسیار آورده بودند، و تکلّف بسیار رفت. و شعر شنود از شعرا، که شادکام‌ بود درین روزگار زمستان و فارغ دل و فترتی‌ نیفتاد، و صلت فرمود، و مطربان را نیز فرمود.

Масъӯди шоирро шафоат карданд , сесад динор сала фармуд банома ва ҳазор динори мшоҳраҳ ҳар моҳӣ аз муомилоти ҷилм ва гуфт « ҳам онҷо мебояд буд » пас аз наврӯзи кори ҳаракат пеш гирифту бсохтнди бақиятаи ончии сохта буд . Ва соҳиби девони сӯриро гуфт : бисоз то бо мо ое , чунонкии бншобўр ҳеҷ наМонӣ ,у бародарати ӣнҷо ба ншобўр ноӣб бошад .

مسعود شاعر را شفاعت کردند، سیصد دینار صله فرمود بنامه‌ و هزار دینار مشاهره‌ هر ماهی از معاملات جیلم‌ و گفت «هم آنجا میباید بود» پس از نوروز کار حرکت پیش گرفت و بساختند بقیّت‌ آنچه ساخته بود. و صاحب دیوان سوری را گفت: بساز تا با ما آیی، چنانکه بنشابور هیچ نمانی، و برادرت اینجا به نشابور نائب باشد.

Гуфт : « фармон бурдорам , ва худ барин азм будам ки як лаҳза аз рикоби худованд давр набошам , аз ончӣ бмн расед дарин рӯзгор . »у бародарро нойиб карду кори бсохт . Ва низ гуфта буд ки « сӯриро бо худ бояд барад ки агар хуросон софӣ шавад , ӯро боз тавон фиристод ва агар ҳоле бошад дигргўн то ин марди бадаст мухолифон наёяд ки ҷаҳон бар ман бшўронд . » ва низ гуфтанд ки бӯи саҳли ҳмдўии ин дргўши амири ниҳод . Ва бӯи алмзФри ҷмҳиро амир халъат фармуд ва шуғл буридӣ бар вай муқарар дошт . Ва улувваёну нақиб улувваёнро халъат доду бӯи алмзФрро бадви супурд . Ва қозии соиди амирро дарин рӯзгори як бори дида буд , аммо ду писараши пайваста бхдмт меомаданд . Дарин вақт қозӣ биёмада буд бўдоъ ва дуо гуфт ва пандҳо дод ,у амир ҳар ду писарашро халъат доду бъзизии бахонаи боз - фиристоданд .

گفت: «فرمان بردارم، و خود برین عزم بودم که یک لحظه از رکاب خداوند دور نباشم، از آنچه بمن رسید درین روزگار.» و برادر را نایب کرد و کار بساخت. و نیز گفته بود که «سوری را با خود باید برد که اگر خراسان صافی شود، او را باز توان فرستاد و اگر حالی باشد دیگرگون تا این مرد بدست مخالفان نیاید که جهان بر من بشوراند.» و نیز گفتند که بو سهل حمدوی این درگوش امیر نهاد . و بو المظفّر جمحی را امیر خلعت فرمود و شغل بریدی‌ بر وی مقرّر داشت. و علویان و نقیب علویان‌ را خلعت داد و بو المظفّر را بدو سپرد. و قاضی صاعد امیر را درین روزگار یک بار دیده بود، امّا دو پسرش پیوسته بخدمت میآمدند. درین وقت قاضی بیامده بود بوداع‌ و دعا گفت و پندها داد، و امیر هر دو پسرش را خلعت داد و بعزیزی‌ بخانه باز- فرستادند.